Toplum Ve Tarih

Pisagor'dan Önce Sümer-Akkad Birikimi...

2010-11-15T03:10:00.000-08:00

Akado-Sammarru toplumlarındaki matematik birikimini gösteren M.Ö 19., 17. yüzyıl döneminden kalma bir çalışma kil tableti...

Pisagor Teoreminden yaklaşık 2500 yıl önce, kare kökü bulma üzerine bir çalışma.....

Yale Babil Kolleksiyonu. YBC 7289 .

Ancient Tablets Reveal Mathematical Achievements of Ancient Babylonian Culture

Old Babylonian “hand tablet” illustrating Pythagoras’ Theorem and an approximation of the square root of two. Clay, 19th-17th century BCE. Yale Babylonian Collection YBC 7289. Photo: West Semitic Research.

NEW YORK, NY.- An illuminating exhibition of thirteen ancient Babylonian tablets, along with supplemental documentary material, opens at New York University’s Institute for the Study of the Ancient World (ISAW) on November 12, 2010. Before Pythagoras: The Culture of Old Babylonian Mathematics reveals the highly sophisticated mathematical practice and education that flourished in Babylonia—present-day Iraq—more than 1,000 years before the time of the Greek sages Thales and Pythagoras, with whom mathematics is traditionally said to have begun.

The tablets in the exhibition, at once beautiful and enlightening, date from the Old Babylonian Period (ca. 1900–1700 BCE). They have been assembled from three important collections: the Columbia Rare Book and Manuscript Library, Columbia University; the University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology; and the Yale Babylonian Collection, Yale University.

Before Pythagoras has been curated by Alexander Jones, ISAW Professor of the History of the Exact Sciences in Antiquity, and ISAW visiting scholar Christine Proust, historian of mathematics and ancient sciences at the Institut Méditerranéen de Recherches Avancées, in Marseille. The exhibition remains on view at ISAW through December 17, 2010.

Jennifer Chi, ISAW director for exhibitions and public programs, states, “It has long been widely recognized that many of the critical achievements of Western Civilization, including writing and the code of law that is the basis for our present-day legal system, developed in ancient Mesopotamia. However, the stunningly advanced state of mathematics in this region has largely been known only to scholars. By demonstrating the richness and sophistication of ancient Mesopotamian mathematics, Before Pythagoras adds an important dimension to the public knowledge of the history of historic cultures and attainments of present-day Iraq.”

Babylonian mathematics is known to the modern world through the work of scribes, primarily young men who, coming from wealthy families in which literacy and professional expertise were handed down through generations, were formally trained in reading and writing. Destined to work in such fields as accounting, building-project planning, and other professions in which mathematics is essential, the scribes learned and practiced mathematics by copying symbols and solving problems—some practical, others theoretical—such as those seen in the tablets in the exhibition.

Alexander Jones notes, “The evidence we have for Old Babylonian mathematics is amazing not only in its abundance, but also in its range, from basic arithmetic to really challenging problems and investigations. And since the documents are the actual manuscripts of the scribes, not copies selected and edited by later generations, we feel as if we were looking over their shoulders as they work; we can even see them getting confused and making mistakes. Recent research has made this human dimension very vivid, using archeological evidence to re-imagine the schools and the process of teaching and learning. Moreover, the contents of the tablets are still recognizable, as they continue to be taught in contemporary mathematics.”

The tablets in Before Pythagoras, inscribed in cuneiform script, cover the full spectrum of mathematical activity, from arithmetical tables copied by scribes-in-training to sophisticated work on topics that today would be classified as number theory and algebra. In so doing, they illuminate three major themes: arithmetic exploiting a notation of numbers based entirely on two basic symbols; the scribal schools of Nippur, which was the most prestigious center of scribal education; and advanced mathematical training.

Many of the problems solved by scribes at the advanced level of training were in fact much more difficult than any they would have to deal with in their careers, and their solutions depended on principles that, before the rediscovery of the Babylonian tablets, were believed to have been discovered by the Greeks of the sixth century BCE and later. One of the tablets, for example, is an extremely unusual diagram showing a square with its two diagonals and three numbers that demonstrate that what we call the Pythagorean Theorem existed 1,000 years before Pythagoras lived. The content of other tablets ranges from mathematical tables for training, to practical calculations for professionals, to abstract algebraic problems.

The meaning of these and other tablets from the Old Babylonian Period were first elucidated by mathematician and historian of science Otto Neugebauer (1899–1990), who spent some two decades, beginning in the 1920s, transcribing and interpreting tablets that had come to light in ancient Mesopotamia since the nineteenth century. It is his pioneering research, as well as the work of his associates, rivals, and successors, that revealed to modern scholars the period’s rich culture of mathematics. Before Pythagoras includes a selection of manuscripts and correspondence, on loan from the Institute for Advanced Study (Princeton, New Jersey), that offers a glimpse of Neugebauer’s methods and his central role in this “heroic age” of scientific discovery.

In order to enable visitors to appreciate the cuneiform tablets more fully, ISAW has developed an extended exhibition pamphlet that will guide viewers in reading cuneiform numbers. In addition, a content-rich website devoted to the exhibition may be found at:

www.nyu.edu/isaw/exhibitions/before-pythagoras/.

http://www.archaeologydaily.com/news/201011125530/Ancient-Tablets-Reveal-Mathematical-Achievements-of-Ancient-Babylonian-Culture.html

*********

Révéler tablettes anciennes réalisations de la culture mathématique babylonienne antique

Paléo-babylonienne "tablette main" illustrant théorème de Pythagore et une approximation de la racine carrée de deux. Clay, 19e-17e siècle avant notre ère. Yale Collection babylonienne YBC 7289. Photo: Ouest recherche sémitiques.

NEW YORK, NY .- Une exposition éclairante de treize anciennes tablettes babyloniennes, ainsi que du matériel documentaire complémentaire, s'ouvre à l'Institut de la New York University pour l'étude du monde antique (ISAW) sur Novembre 12, 2010. Avant de Pythagore: La culture de la paléo-babylonienne mathématiques révèle la pratique hautement sophistiqué mathématiques et de l'éducation qui ont prospéré en Babylonie-Irak actuel-plus de 1.000 ans avant l'époque de la Grèce Thales et Pythagore sages, avec lesquels les mathématiques sont traditionnellement aurait commencé.

Les comprimés de l'exposition, à la date fois belle et instructive, de la période paléo-babylonienne (ca. 1900-1700 BCE). Ils ont été assemblés à partir de trois collections importantes: la Colombie-livres rares et manuscrits, l'Université de Columbia, l'Université de Pennsylvanie, musée d'archéologie et d'anthropologie et de la Yale Babylonian Collection, Yale University.

Avant de Pythagore a été organisée par Alexander Jones, ISAW professeur d'histoire des sciences exactes dans l'Antiquité, et ISAW chercheur invité Christine Proust, historien des mathématiques et de sciences anciennes à l'Institut Méditerranéen de Recherches Avancées, à Marseille. L'exposition reste à l'affiche au ISAW à Décembre 17, 2010.

Jennifer Chi, directeur ISAW pour les expositions et programmes publics, déclare: «Il a longtemps été largement reconnu que bon nombre des réalisations essentielles de la civilisation occidentale, y compris la rédaction et le code de droit qui est le fondement de notre système juridique actuel, mis au point dans l'ancienne Mésopotamie. Toutefois, l'état étonnamment avancée des mathématiques dans cette région a été largement connue seulement pour les érudits. En démontrant la richesse et la sophistication de l'ancienne Mésopotamie mathématiques, avant Pythagore ajoute une dimension importante à la connaissance du public de l'histoire des cultures historiques et des acquis de l'Irak actuel. "

mathématiques babyloniennes est connu dans le monde moderne grâce au travail des scribes, principalement des hommes jeunes qui, venant de familles aisées pour lesquelles l'alphabétisation et les compétences professionnelles ont été transmises depuis des générations, ont été officiellement formé en lecture et écriture. Destiné à travailler dans des domaines tels que la comptabilité, planification de la construction-projet, et d'autres professions dans lesquelles les mathématiques sont essentielles, les scribes ont appris et pratiqué par des symboles mathématiques pour résoudre des problèmes de copie et-une pratique, d'autres théoriques, tels que ceux observés dans les comprimés dans l'exposition.

Alexander Jones notes, «Les preuves que nous avons pour les mathématiques babyloniennes Vieux est étonnant, non seulement dans l'abondance, mais aussi dans sa gamme, de l'arithmétique de base pour bien des problèmes difficiles et des enquêtes. Et puisque les documents sont des manuscrits réelle des scribes, pas de copies sélectionné et édité par les générations plus tard, nous nous sentons comme si nous étions à la recherche sur leurs épaules, comme ils travaillent; on peut même les voir se confondre et faire des erreurs. Des recherches récentes ont fait de cette dimension humaine très vif, en utilisant des preuves archéologiques de ré-imaginer les écoles et les processus d'enseignement et d'apprentissage. En outre, le contenu des comprimés sont encore reconnaissables, comme ils continuent à être enseignée dans les mathématiques contemporaines. "

Les comprimés en avant Pythagore, inscrite en écriture cunéiforme, couvrent tout le spectre de l'activité mathématique, de tables arithmétiques copiés par des scribes en formation pour travailler sur des sujets complexes qui aujourd'hui seraient classés comme la théorie des nombres et l'algèbre. Ce faisant, ils éclairent trois grands thèmes: l'exploitation d'une notation arithmétique des nombres repose entièrement sur deux symboles de base, les écoles des scribes de Nippur, qui était le centre le plus prestigieux de l'enseignement des scribes, et la formation avancée en mathématiques.

Bon nombre des problèmes résolus par les scribes au niveau avancé de formation ont été en fait beaucoup plus difficile que n'importe quel qu'ils auraient à traiter dans leur carrière, et leurs solutions sur des principes qui dépendait, avant le redécouverte de l'tablettes babyloniennes, que l'on croit ont été découvertes par les Grecs du VIe siècle avant notre ère et, plus tard. Un des comprimés, par exemple, est un schéma extrêmement rare montrant un carré avec ses deux diagonales et de trois chiffres qui démontrent que ce que nous appelons le théorème de Pythagore existait 1.000 ans avant Pythagore a vécu. Le contenu de comprimés varie d'autres tables mathématiques pour la formation, les calculs de pratique pour les professionnels, de faire abstraction des problèmes algébriques.

Le sens de ces comprimés et autres de la période paléo-babylonienne ont d'abord été élucidé par le mathématicien et historien des sciences Otto Neugebauer (1899-1990), qui a passé près de deux décennies, en commençant dans les années 1920, la transcription et l'interprétation des comprimés qui était venu à la lumière de l'ancienne Mésopotamie depuis le XIXe siècle. C'est sa recherche de pointe, ainsi que le travail de ses collaborateurs, rivaux, et ses successeurs, qui a révélé aux savants modernes riche culture de l'époque des mathématiques. Avant de Pythagore comprend une sélection de manuscrits et la correspondance, prêté par l'Institute for Advanced Study, Princeton (New Jersey), qui offre un aperçu des méthodes de Neugebauer et son rôle central dans cet «âge héroïque» de la découverte scientifique.

Afin de permettre aux visiteurs d'apprécier les tablettes cunéiformes plus pleinement, ISAW a mis au point une brochure d'exposition prolongée qui guidera les téléspectateurs de lire les nombres cunéiformes. En outre, un site Web riche en contenu consacré à l'exposition peut être consulté à:

www.nyu.edu/isaw/exhibitions/before-pythagoras/.

***
1
1 2
2 3
3 4
4 5
5 6
6 7
7 8
8

9
9

..........

44 = Babylonian 40.svgBabylonian 4.svg
85 = Babylonian 8.svgBabylonian 5.svg
327 = Babylonian 3.svgChiffre-babylonien-100.pngBabylonian 20.svgBabylonian 7.svg

60'lık sisteme göre açılımı
1 1 1 x 1
17 107 17(10+7) x 1
44 404 44(40+4) x 1
60 1 60 = 1 x 60 + 0 x 1
85 1 205 1 × 60 + 25 x 1
3600 1 3600 = 1 x 60² + 0 x 60 + 0 x 1
11327 3 8 407 3 × 60² + 8 × 60 + 47 x 1
7000,2525 1 506 40 105 9 1 x 60² + 56 x 60 + 40 x 1 + 15/60 + 9/60²

***********************

1 = 60 = 3600 = 1

Tablodan da görüldüğü gibi 60'lık sistemde 1, 60 ve 3600 rakamları tamamen aynı biçimde tek şekil ile ifade edilebiliyordu.

Bu durum ise, tabletlerin rakam yazımlarının okunmasında "... tanrı beni 36.000 kişi arasından seçti... " vb. olarak yapılan "tercüme"lerin ve bu tür "tercüme"lerden yola çıkarak , tablette adı geçen o dönemdeki ilgili yerleşim "nüfusunu saptama"nın ne denli hatalı olabileceğini gösteriyor.

........

10'lık sisteme göre

= 2 x 10+ 5 =60

biçiminde yazılan şekilleri

aynı zamanda, 60'lık sisteme göre,

= 2.60+10+5 biçiminde okuyarak 135 değerine ulaşmak da mümkün..

Çünkü, 2

işareti 2 değerini anlatabileceği gibi 2×60=120 veya 2/60 değerlerini de verebilmektedir.

[[ ....örneğin ondalık sistemde 439 olarak yazılan sayı

(4 x 10²) + (3 x 10) +9'un karşılığı [=(400+3+9 ] iken,

Altmışlık sistemde aynı sayı (4 x 60²) + (3 x 60) +9'un, yani 14.589’ un karşılığıdır. ]]

Burada okuyucunun yorumu çok büyük önem taşıyor.

Musevi takvimine göre "Dünya'nın,Gökyüzü'nün, Adam'ın ve öteki varlıkların yaratılması"nın tarihi ("Yaratılış") 5768 yıl kadar bir değerdir. Şimdi artık anlıyoruz ki, bu tarihleme gerçekten de kendisine Mezopotamya'da, İÖ.3750 yıl önceki olay veya olayları "milat" kabul eden bir değerlendirme tarzından kaynaklanıyordu.

Musevi imanlılarının "Yaratılış" dedikleri bu olay, Mezopotamya'da çok büyük ve köklü bir "ittifak" ve "yeniden düzenleniş" toplantısının "milad" kabul edilmesi ile ilgiliydi.

Arkeolojik bakımdan da artık yeterince tanınan bu tarihlerin Mezopotamyasının toplumlarının ilişkileri ve ilişki düzenleri bu nedenle bir "Yaratılış", "Yeniden biçimleniş" olarak yorumlanmış olmalıydı.

Gelgelelim, daha sonraki tapınak görevlileri veya katipler, eski kronoloji tabletlerini okurken( örneğin "Sümer Kıraliyet Listesi"ni) kıral yaşamlarına veya bazı dönemlere "onbinlerce" hatta, "yüzbinlerce yıl"lık değerler atfetmişlerdi ve bizim bazı tarih uzmanlarımız da bunlara "fantastik rakamlar" diye burun kıvırmışlardı.

Oysa farklı takvim değerlerinin kullanılması (ay, gün, ay yılı,..vb. ) bir yana, daha büyük olasılıkla, eski Akado-Sammaru rakam çizimleri farklı değerler temelinde yorumlanmış olmalıydı ki, bunun açıklamasını artık tam bir bilimsellik ölçüsünde biliyoruz.

*****

http://christine.proust.pagesperso-orange.fr/Publications.htm

***

http://toplumvetarih.blogcu.com/zaman-olcum-degerleri-1/646810

Uzuncaburç-Olba Antik Kenti

2010-10-18T02:14:00.000-07:00

**

**
http://picasaweb.google.com/ToplumVeTarih/UzuncaburcOlba?feat=directlink

**

http://toplumvetarih.blogcu.com/olba-antik-kent-kazilari-basliyor/8591116

Post Kavramı ve Post Kavgası

2010-03-27T02:44:00.000-07:00

‘Dede postu’na müftü oturunca kriz çıktı…

Dede postu nedir?

Cemi yöneten dede, cem yapılacak yerin üst tarafında görülebilecek bir yerde oturur. Buraya bazen post da serilir. “Dede postu” veya “pir postu” olarak adlandırılır.

……….

Çorum İl Müftüsü Ahmet Çelik ile Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Ferhat Koca’yı vakıftaki “dede postu” makamına oturtan Çorum Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Şubesi Başkanı Durmuş Aslan ile yönetimde bulunan altı kişi, 11 Mart’ta genel merkez tarafından görevden alındı.

Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Genel Başkanı Ercan Geçmez, “Müftü de olsa ‘dede’ olmayan hiç kimse ‘dede postu’ denilen makama oturamaz” dedi.

Çorum’a gelen Geçmez, “Cem törenimize herkes katılabilir ancak, o makama oturamazlar. Biz camide imamın yerine oturmuyorsak, onlar da cem töreninde ‘dede postu’na oturamaz” diye konuştu.

http://www.milliyet.com.tr/-dede-postu-na-muftu-oturunca-kriz-cikti/guncel/haberdetay/27.03.2010/1217020/default.htm

***

Müftüyü 'dede postu'na oturtan başkan gitti

Çorum Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Şubesi yönetimi, İl Müftüsü Ahmet Çelik ile Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Ferhat Koca'yı, vakıftaki 'dede postu' makamına oturtunca genel merkez tarafından görevden alındı.

Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Genel Başkanı Ercan Geçmez, “Müftü de olsa dede olmayan hiç kimse ‘dede postu’ denilen makama oturamaz” dedi.

Hızır Cemi töreninde
Çorum Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Şubesi Başkanı Durmuş Aslan ile yönetiminde bulunan altı kişi, 18 Şubat’ta yapılan Hızır Cemi töreninde İl Müftüsü Ahmet Çelik ile Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Ferhat Koca’yı ‘dede postu’na oturttukları gerekçesiyle 11 Mart’ta görevden alındı. Yönetimin görevden almasıyla ilgili Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Genel Başkanı Ercan Geçmez açıklama yaptı. Çorum’a giden Geçmez, “Müftü de olsa, dede olmayan kimse oraya oturamaz. Yapılan, cem törenine ve Alevi geleneklerine saygısızlıktır. Yaşananlar, Çorum Şubesi yönetiminin görevden alınması için bardağı taşıran son damlaydı” dedi.

Bir müftünün veya dekanın kendisinin, dede postuna oturup oturulmayacağını bilememesinin normal olduğunu kaydeden Ercan Geçmez, “Bunu şube yönetiminin bilmesi ve buna izin vermemesi gerekirdi. Cem törenimize herkes katılabilir. O makama oturamazlar. Biz camide imamın yerine oturmuyorsak onlar da cem töreninde ‘dede postu’na oturamaz” diye konuştu.

Geçmez, Çorum’da Alevi- Sünni kardeşliğinin gelişmesine katkı yapmak istediklerini de şu sözlerle dile getirdi:
“Alevi gibi, Sünni de Sünni gibi yaşamalıdır. Kimse Alevileri Sünnileştirmeye, Sünnileri de Alevileştirmeye çalışmamalıdır. Sünnilerle çatışmak gibi bir düşüncemiz yok. Tek gayemiz Alevi kardeşlerimizin sorunlarını dile getirmek ve haklarını aramaktır.”
Geçmez, altı ay içinde yeni bir yönetim seçileceğini belirtti.

‘Oturtmadık’
Eski Çorum Şubesi Başkanı Durmuş Aslan ise kesinlikle müftü ve dekanı dede postuna oturtmadıklarını söyleyerek kendilerine iftira atıldığını savundu.

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=988069&Date=27.03.2010&CategoryID=77

*********

Gündelik veya Dini Kavramların Kökenleri..

Ruh anlamına gelen bir başka kavram olarak al-suf , صوف [ṣūf], doğrudan ‘yün’ anlamında kullanılıyordu ki, Keçe,”Yün Manto” giyme ; “kutsal emanetlerin ‘post içinde muhafazasi” gibi kavramlara , en eski yazılı kayıtlardan itibaren rastlıyoruz.

Erken ateş kült temsilcilerinin, hayvan/bitki toteme geçişle birlikte, öküz/koyun/kuzu biçimli totemlerle anılmış olduğunu, Tanrı oğlu İsa’ya Kuzu denilmesinde, Kudüs’e ille de Sıpa üzerinde girmek istemesi edimlerinde de görürüz zaten.

Bektaşiliğin ‘post’larını da, bir başka alanda arama çabası sonuç veremez. İnsan’ın kendisini bir Hayvan/ bitki ile yer değiştirerek sunması olarak kurban ve onun postları, onun kurban edildiğinin kanıtı olarak saklanmalıydı. Erken dönem tanrısal varlıkların kurban ayinleri, günümüzde bütün haşmetiyle Hıristiyanlıkta, onlarla ortak ön temele sahip, diyelim ki Bektaşilikte, sembolik bütün ritüellerde yaşanır.

Gerek Derviş, gerek Fakr, gerek Abdal’lıkta kullanılan keçe/ yün giysi biçimlerinin altında bu nokta yatmaktadır. Nuh’un Tufanından sonra, sarhoş olduğunda,Kenan’ın babası (galiba) onun ‘mantosu’nu çalmıştı.

Bunun uzerine de Nuh, küçük oğlunu ‘köleler kölesi’ yapmaya karar verdi. Bu işlem, genel olarak Tanrı kulu kılınmışlar arasında, daha dar bir kategori oluşturma çabasıydı. Tanrıya Köle kılınmış olanların ve bu anlamdaki kölelerin kölelerinin geleneklerinin Musevi atalarında yaşadığını anlıyoruz. “Kölelerin köleleri”* Ruhani alanda yeni bir hizmet sınıfı olmalıydı. (Not*)

Buradaki ‘Manto’ bildiğimiz manto değil, yetki belirleyen kaftan cinsi, yün, bir giysi idi ve ‘köleler kölesi’ kılınmak, topraksız, gezgin dervişlik, abdallık, dini yetkili olarak görev yapmaktı. Eski Ahit’te bunu, Kabil’in “Yeryüzü”nde ‘aylak aylak dolaşması’ olarak görürüz. Bunlar, eski toplumun gezgin dini görevlileri idi ve Musevilerin Tanrının ‘seçilmiş ve üstün kulu’ oldukları halde, neden 5 bin yıl boyunca topraksız kalmış olduklarını, sadece bu açıklama türü ortaya koyabilir.

[Not*: Daha sonra rastladığım bir bilgi :

* “Kölelerin Kölesi” deyiminin Papa’lara, yani dini mertebenin en üstünde bulunanlara ait bir sınıflama olduğunu Patrik II. Mesrob’un bir Yılbaşı kutlaması konuşmasındaki açıklamaları da doğruluyor. Şöyle diyor Patrik :

“Örneğin Papalar’ın ünvanlarından biri de şöyledir:

‘Allah’ın kullarının kulu.’

Bu çok güzel bir tanımlamadır.”

http://www.lraper.org/main.aspx?Action=DisplayNews&NewsCode=N000001760&Lang=TR ]

******
Aleviliğin Temelleri ve Evrimi…

Bir Ritüel Aracı Olarak Ayna..

19. Yüzyılda BEKTAŞÎLİK

Lahmuke Lahmî

Rasih Nuri İleri 90 Yaşında!

2010-03-27T02:43:00.000-07:00

Rasih Nuri İleri

Rasih Nuri İleri 28 Mart 1920 günü, babasının Mustafa Kemal Paşa'nın temsilcisi olarak bulunduğu, Cenevre'de doğdu. 1921'de yurda döndü. Tahsilini Galatasaray, Haydarpaşa, Fen Fakültesinde yaptı. 1933'de "Servetifinun " dergisinde ilk yazılarını yayınladı. 1939 yılında üniversitede militanlığa başladı. TKP'ye 1942'de Ferit Kalmuk tarafından kaydedildi. 1946'da Dr. Şefik Hüsnü'nün kurduğu TSEKP'nin yan kuruluşu olan sendikalarda çalıştı.

Adana Sendikalar Birliğini kurdu. 1948'deYedek Subay Okulundan Çavuş çıkartıldı. 12.2.1962'de TİP'e kaydoldu. 1. Kongre'de Merkez Komitesi üyesi oldu. Aralık 1967'de 13'lerle ihraç edildi. Ocak 1968'de Milli Demokratik Devrim derneği kurucusu ve Genel Sekreter yardımcısı oldu. 1973'de Haziran Hareketi gizli örgütü bir numaralı sanığı olarak yargılandı, beraat etti. 1977'de II. TİP'e kaydoldu.

Haziran 1990'da TBKP kurucusu, Kontrol Komitesi Başkanı, Merkez Komitesi Üyesi oldu. Ocak 1992'de Boz Mehmet ve Şahap Bakırsan'la genel merkezin sağ sapması üzerine istifa etti.

1922'de SBP'ye girdi. B.Kongre'de MK'ne seçildi.
Halen BSP kurucusu ve Merkez Komitesi üyesidir.
3 Kasım 2002 seçimlerinde Türkiye Komünist Partisi'nin yaşayan en yaşlı üyesi Rasih Nuri
İleri, TKP'den İstanbul 2. bölge birinci sıradan adaylığını koydu
Pekçok yayınlanmış eseri ve çevirisi bulunmaktadır.

Rasih Nuri İleri'nin Yapıtları

* Kooperatifler (Suphi Nuri ile)
Y.T. ve İ.O. 1945
* Ekonomik Doktrinler (ayrı baskı)
Y.T. ve İ.O. 1945
* Kapital (Özeti) Karl Marx,
Çeviri, Sosyal Y. 1965
* Ekonomik Terimler Semineri,
Gıda-İş, 1965
* Lenin'in Hayatı ve Filozofik Düşüncesi,
H. Lefebvre, çeviri, Anadolu Y. 1968
* Atatürk ve Komünizm,
MAY Y. 1965
* Son Yazılar,
Stalin, çeviri, SOL Y. 1970
* Lenin'in Ekonomik ve Politik Düşüncesi,
H. Lefebvre, çeviri, Anadolu Y. 1975
* Karl Marx, Hayatı ve Eserleri,
(Reşat Fuat Baraner ile),
çeviri, Anadolu Y. 1975
* Kurtuluş,
Anadolu Y. 1975
* TKP Gerçeği ve Bilimsellik,
Anadolu Y. 1976
* Yön-Sosyalist Aydınlık Davası
(Mihri Belli Olayı I)
Anadolu Y. 1976
* Haziran Hareketi,
(M.B. II) Anadolu Y. 1976
* Özeleştiri - T.E.P. (M.B.O III)
Anadolu Y. 1976
* Kurtuluş DGM'de ,
Anadolu Y. 1977
* İnsanların Arasında Eşitsizliğin Kaynağı,
JJ. Rousseau, çeviri, SAY Y. 1982
* Arif Dino - Çok Yaşasın Ölüler (Abidin Dino ile), Adam Y. 1985
* Arif Dino (Abidin Dino ile),
YÜZ, NEV,. 1985
* 27 Mayıs - Menderes'in Dramı,
Yalçın Y. 1986
* Türkiye İşçi Partisi'nde Oportünist Merkeziyetçilik (1966-1968),
Yalçın Y. 1987
* V.İ. Lenin Hayatı ve Filozofik Ekonomik Politik Düşüncesi,
çeviri, Yalçın Y. 1990

*****

68'liler Birliği Vakfı olarak
Türkiye bilimsel sosyalist devinmesinin emektarlarından Sayın Rasih Nuri İLERİ
27 Mart 2010 günü 90 yaşına giriyor olması nedeniyle bir yaş günü düzenlemiş
bulunmaktayız.

Sultan Ahmet
Cankurtaran (Ahırkapı) ARMADA Otel'de saat 14 de yapılacak bu etkinliğe onur
vermenizi rica ederim.

Saygılarımla.

Sönmez Targan

Vakıf Başkanı

İZLENCE

1- Açılış

2- Açılış Konuşması

3- Saydam Gösteri

4-Tanıyanları Rasih Nuri
İleri'yi anlatıyor

5- Yaş günü pasta kesimi

6- Çiçek ve Plaket sunumu

7- Rasih Nuri İleri'nin
konuşması

8- Çay-kahve ikramı ve sohbet

(Sonrasında isteyenlerle ücretli akşam
yemeği-Limitsiz içki kişi başı 50 Tl.)

*************

Konar Göçer Yörükler: Sarıkeçililer

2010-03-26T11:43:00.000-07:00

"Binlerce yıldır süren göç, her geçen yıl daha da zorlaşıyor"

..........

Orta Asya'dan başlayan yaklaşık bin yıllık göçün günümüzdeki son temsilcisi olan Sarıkeçililer, develerle çıkmış oldukları bu zorlu yolculukta artık yerleşik hayata geçmek istiyorlar.

Sarıkeçililer yerleşik hayata geçmeye hazırlanıyor

Konar göçer yaşamını sürdüren son Yörükler olarak bilinen, yazın Karaman, kışın da Mersin`e göç ederek yaşayan Sarıkeçililer de yerleşik hayata geçiyor. Sarıkeçililerin yerleşik yaşama geçmeleriyle konar göçer geleneği de son bulacak.

Sarıkeçililerin temsilcisi Musa Gök, göçmekten artık yoruldukları için yerleşik hayata geçmek istediklerini belirterek, İskan Bakanlığı`na başvuru yaptıklarını bakanlığın da, muhtarlıklara asılmak üzere iskan duyurularını gönderdiğini söyledi. 150 haneli Sarıkeçililer`in son kez ilkbaharda yerleşik yaşama geçmek için göçeceğini dile getiren Gök, akrabalarının çoğunlukla olduğu Karaman`a yerleşeceklerini belirtti. Göçerlik yüzünden çocukların eğitiminin aksadığını, elektriksiz, susuz ortamlarda yaşam mücadelesi verdiklerini ifade eden Gök, `Artık bizim de yerleşik düzenimiz, işimiz, evimiz olacak` dedi.

02.02.2009

AYDINCIK (AA)

http://www.tumgazeteler.com/?a=4622791

******

Yörük Kadını Kadınlar Gününden Habersiz

Sarıkeçili Aşireti'nin kadınları, 8 Mart'ın kendileri için hiçbir anlamı olmadığını belirterek,

''Yaşam şartları son derece zorlaştı.

Sarıkeçili Aşireti'nin kadınları, 8 Mart'ın kendileri için hiçbir anlamı olmadığını belirterek, "Yaşam şartları son derece zorlaştı. Geçim sıkıntısı ve eğitim başta olmak üzere birçok sorunla mücadele ediyoruz" dediler.

Dünya Kadınlar Günü'nden haberleri dahi olmayan Sarıkeçili Aşireti kadınları, at ve eşek sırtında göç ederek hayatta kalabilmenin zorlu savaşını veriyor. Yaz mevsimini Konya ve Karaman yaylarında geçiren Sarıkeçili Yörükleri, havaların soğumasıyla birlikte Mersin'in Silifke ilçesine dönerken aşiretin kadınları ise sıkıntılı yolculukta türlü zorluklara göğüs germeye çalışıyor.

Hayvancılık dışında geçim kaynakları olmadığını ve bu yüzden sürekli göçer bir hayat yaşadıklarını belirten yörüklerden Hanife Yagal, şöyle konuştu: "Bugün Dünya Kadınlar Günü. Ancak, biz Yörük kadınları yine çalışıyoruz. Kıl çadırda çocuklarımızın bakımı, yemek, bulaşık, hayvanların otlatılması, bazlama yapımı, hepsi bizim elimizden geçiyor. Bizim için 'Kadınlar Günü'nün bir anlamı yok. Ne elektrik var, ne de su var.

Çamaşır makinesi bulaşık makinesi bilmeyiz. Bugün sağlıklı olursak ve karnımız doyarsa bizden mutlusu yok."Zor şartlar altında yaşam savaşı verdiklerini anlatan Hanife Yagal, şunları söyledi: "Kış mevsimi nedeniyle konaklamak için Silifke'nin sahile yakın kesimlerine geliyoruz. Yerleşik hayata geçiş konusunda sıkıntı çekiyoruz. Göçebeliğin yarattığı sıkıntılar her geçen gün artıyor.

Özellikle hayvanlarımızla yolda ilerleme konusunda büyük sıkıntı yaşıyoruz. Yaşam şartları zorlaştı. Geçim sıkıntısı ve eğitim başta olmak üzere birçok sorunla mücadele ediyoruz." Nisan ayı sonu itibariyle yaylalara göç ettiklerini anlatan Yagal, sözlerine şöyle devam etti: "Sonbaharda Akdeniz sahillerine iniyoruz. Yaz mevsimini Konya ile Karaman yaylalarında, kış mevsimini Silifke, Gülnar ve Aydıncık ilçelerinde geçiriyoruz.

At, deve, eşek ve keçilerimizle birlikte sahillerden yaylalara, yaylalardan sahillere göçerek Yörük geleneğini sürdürüyoruz. Yılın 3 ayını yolda, 3 ayını yaylada, 6 ayını da sahillerde geçiriyoruz. Uzun yolculuğun 2 ayı oğlaklar küçük olduğundan gidişte, bir ayı dönüşte geçiyor. Un, bulgur, tuz, kazan, tencere, yayık, beşik, yatak ve yorganları araçlarımıza yüklüyor, yola koyuluyoruz. Hayvanlarımız otlatılarak çobanlar tarafından götürülüp getiriliyor."

Sarıkeçili Yörük Derneği İkinci Başkanı İbrahim Yagal ise, "Bizim kadınlarımızın Dünya Kadınlar Günü'nden hiçbir zaman haberi olmaz. Bizim her şeyimiz kadınlarımızdır. Çocukların ve hayvanların bakımı onlardan sorulur.

Şafak vakti kalkar gece geç saatlere kadar beden gücüyle hizmet ederler. Zor şartlarda yaşam mücadelesi verir ancak hiçbir zaman bundan şikayet etmezler. Kadınlarımıza, kadınlar günü desek o nereden çıktı diye cevap alıyoruz" dedi. Yagal çiftinin Elif, Öznur, Kezban, Songül ve Rukiye isimli beş çocuğu bulunuyor

http://www.mersinhaber.com/18574-yoruk-kadini-kadinlar-gununden-habersiz.html

****

Sarıkeçili Yörükleri kışlıklarına dönüyor

Türlü zorlukları sırtlayarak, geçim kaynakları olan at, eşek ve keçileriyle sahiller ve yaylalar arasında mekik dokuyan Sarıkeçili yörükleri nisan ayında çıktıkları Konya ve Karaman yaylalarından Akdeniz sahilerine dönmeye başladı.

*****************

*****************

Göbekli Tepe ve 'Tarih'e Objektif Bakış

2010-03-21T14:27:00.000-07:00

Göbekli Tepe ve "Tarih"e Objektif Bakışın Önemi

Göbekli Tepe buluntusu, insan toplumunun tarihinde, sosyoloji tarihinde, sanat tarihinde vb. kendisine giderek önemli bir yer edinmeye başlamıştır.

Fakat yine de Göbekli Tepe’nin değerinin kabul edilemesi konusunda hala sorunlar olduğu da bir gerçek…

Göbekli Tepe’nin öneminin anlaşılmasına yönelik çabalarımız bazı “Türkçü” ırkçı reflekslerle karşılaşmıştı ve orada görülmüştü ki, “Sümer”cilik savunusu şeklinde bir çaba, açıkça Göbekli Tepe’yi küçümsüyor, yok saymaya, önemsizleştirmeye uğraşıyordu. Bilimsel tutum bakımından “Sümer”in, Göbekli Tepe’ye “karşıt” gösterilmesi veya Asurluların, Hititlere karşı çıkarılması vb. gibi bir yaklaşım elbette olamaz.

Akademi dünyamız veya bağımsız araştırıcılarımız, konularını "milliyetçi" motiflerle budamamalıdır.

Göbekli Tepe'nin Kürt veya Ermeni kökenli insanlar tarafından “sahiplenilmesi”, bu tarihsel gerçekliklerin "yok sayılmasına" gerekçe yapılamaz.

Mezopotamya ve Anadolu bir "insanlık alanı"dır ve dolayısıyla bütün insanlığın malıdır ve bu bakımdan da, genel “tarih”in kesintisiz bir “sürecinin” parçası olarak ele alınmalıdır.

Göbekli Tepe'nin totem hayvanları olmadan, bu hayvanların şekillerinin kayalara çizimi olmadan “Sümerlerin yazıya geçmesi”nin olanaksızlığı anlamında bir kesintisizlik ...

İşte asıl konu da budur.

Sayın Kramer, sayın M. İ. Çığ ve “Avrupalıların atası Türklerdir” türünde tezlerin savunucusu olan bazı ırkçı yaklaşım sahipleri, birbirleriyle tamamen aynı zeminde yer almıyor olsalar da, konuları öyle bir şekilde “Sümer”e, “Sümerlilere” bağlamışlardır ki, kendilerini, ve ayaklarını bu prangadan çekip çıkaramıyorlar.

Halbuki, insanbilime bağlı olanlar için, şu topluluk veya bu topluluk için özel bir “sevgi”, “aşk” beslemek diye bir şey yoktur. Teorik olarak da, kendi ayaklarımızı bağlayamayız.

Peki, insanın kendisini bu şekilde bağlaması bay Kramer ile sayın Çığ’da nasıl olabiliyor?

Ben aslında bunun, Marks ve Engels’te yaşanmış örneklerini de, “Tarih ve Mitoloji” bağlantısında vermiştim… Mark ve Engels, Homeros destanlarını, bütün çağdaşları gibi oldukça iyi biliyorlardı ama, yine de o anlatımlara kötü anlam yüklenmiş ve insan ruhunun tasavvuri anlatımları haliyle “mitoloji” olarak bakıyorlardı. Bu nedenle de, Homeros destanlarında söz konusu edilen Turuva (veya Troie) / İlyon yerleşimi, Alman yurttaşı Scheliman tarafından keşfedildiğinde, yer yerinden oynamasına karşın, Marks’tan da, Engels’ten de, her hangi bir tepki, benim bildiğim kadarıyla, gelmemişti. Oysa o sıralarda yayınlanmış birkaç kitaba, bakılırsa, Avrupa bilim dünyasının, Avrupa’daki akademilerin ne büyük bir çoşku, inanç değişimi geçirmekte olduğu kolaylıkla anlaşılabilir…

Marks ve Engels, bilim dünyasında böylesine devrim yaratan bir keşfi, Turuva’nın bulunmasını, ölü suskunluğuyla geçiştirmeyi denemişlerse, bunun nedeni, onların, Truva'nın keşfinden otuz yıl kadar önce, “her mitoloji, doğa güçleri üzerinde hayal alanında ve hayal aracığıyla egemenlik kurar. .” diye bir tezi formüle etmeleri ve ona sıkı sıkıya sarılı kalmalarıydı. Oysa, Homeros destanlarında konu edilen Turuva “mitolojisi”nin, hiç de “hayal alanında” ortaya çıkmış bir anlatım olmadığını, Scheliman ortaya çıkarmıştı. Yapılması gereken, bu yeni olgu ışığında, eski teorilerin, eski tezlerin gözden geçirilmesi ve düzeltilmesi idi. Bunu yapamayanlar, olguyu yok sayarak, teorik konumlarını muhafaza etmeye çalışmayı, bir “kurtuluş” addetmişlerdir.

Hukuk tarihini Jüstinyen’den, eğitim tarihini Jimnazyumdan, “uygarlığı”, civilisation’u, “kent-polis”ten başlatan eski Yunan için, bu anlamda öteki toplumların “hukusuz”, “cahil” ve “barbar” sayılması gibi, “tarih”in “yazı” ile eşdeğer tutulması yaklaşımı da, öteki toplulukların “tarihsiz”likle, “soylu olmamakla” itham edilmelerinin yolunu açıyor; bunun alt ideolojik temelini oluşturuyordu.

Neredeyse “Aydınlanma” döneminden beri, özel anlamıyla “Tarih”, sadece "Yazılı Tarih" olarak kavranmış ve bu yaklaşımın, etkisi giderek azalmış olsa da, günümüze kadar da devam etmiştir. Bu bir olgudur ve herhangi bir akademik ünvana sahip olmayanlar da, bu olguyu bilmektedirler.

Ama, artık bu, günümüz bakımından aşılması gereken bir dogma’dır ve bizler yazı yazmasını bilmeyen toplumların sözel tarihini öğrendikçe, arkeoloji ve antropoloji bilimleri, insan toplumunun yazının kullanılmadığı döneme ait “eski tarihini” yazmaya başladıkça, bu “akademik dogma” gündelik aktüel yaşamı anlatma gücünden yoksun kalmaya da başlamaktadır. Çünkü bu yaklaşıma göre, eğer “tarih”, sadece “yazılı tarih” ile eşit ise, “sözel tarih” diye bir şey söz konusu olamaz. Oysa biliyoruz ki, Destanlar, “Mitolojik anlatımlar” eski toplumun sözel tarih aktarım biçimlerinden başka bir şey değillerdir.

Tarih’i, sadece “yazılı tarih” olarak algılamak,öte yandan, eski toplumsal tarihi de, "tarih öncesi"na aktarmak demek oluyor ki, bizim şimdiki kavramlarımızla, bizler, Göbekli Tepe tarihçesini yazma denemelerimizle, “tarih öncesinin tarihi”ni anlatmaya çalışmış oluyoruz, vb..

Görüldüğü gibi, kelimesel bakımdan bile tamamen kullanılamaz olan bu “akademik dogma”dan kurtulmanın vakti çoktan gelmiştir.

Bay Kramer’in, “Tarih”i bu anlamda, akademik dogmaya bağlı kalarak, “yazının” icadı ve kullanılması dönemiyle eşitleyerek kullanmış olduğundan hareket edebilirdik…

Onun, “Sümerlerden önce hiçbir kültür yoktur” demiyor olmasından hareket edebilirdik…

Fakat, mesela, bay Kramer’in “Tarih Sümer’de başlar”

[ L’Histoire commence à Sumer (1956) ]; [ History Begins at Sumer] şeklindeki eseri, hiç de, yukardaki içeriğe uygun değildi…

Bu kitabın "içindekiler" bölümüne baktığımızda, Kitap başlığının salt "yazının bulunması" anlamındaki bir "Tarih" tanımıyla uygun olmadığı anlaşılmaktaydı.

Çünkü bu kitapta yer alan, toplam 39 (veya eklerle 41) adet "ilk"ler (“Sümer İlk’leri” bulunmaktaydı ...

[[ İlk açılan okullar…
İlk tarihçiler ...
İlk ahlaki kavramlar ...
İlk atasözleri ...
İlk Nuh ...
İlk aşk şarkısı...]]

Kitapta, “Tarih” ile eşitlenen “yazı”nın keşfi ve kullanımı da, bu "ilk"lerden sadece birisi olarak sunulmaktaydı….

Burada, bay Kramer, açık bir ifade ile, “Sümerlerden önce hiçbir kültür yoktur” demiyordu ama, söyledikleri sonuçta, “Sümer İlk’leri” yoluyla, bu yaklaşıma dayanıyordu.

Bu bakımdan, bay Kramer, kitabını yazdığı sıralarda bile, bu şekilde bir “Sümer İlk'leri” sıralamasını kullanırken daha dikkatli olmalı; her şeyi “Sümer(li)lere” mal edecek anlayışlara karşı, daha temkinli olmalıydı.

***

Bay Kramer'in “Tarih Sümer’de başlar” adlı kitabında yer alan “41 adet Sümer ilk'leri"nin tehlikeli sonucunun bizi nerelere ulaştırabileceğini sayın M.İ. Çığ’da görmeye başlıyoruz.

Bay Kramer’in kitabındaki algılamanın “her şeyi Sümerlilere bağlama” eğilimini nerelere kadar geliştirdiğini sayın Muazzez İlmiye Çığ'ın ; “Bütün Kültürlerin Kökeni Sümer” başlıklı bir kitabı hazırlamakta veya bitirmekte olduğunu ilan eden tutumundan da anlıyoruz:

“…Çoktan beri başladığım fakat araya giren diğer kitaplar yüzünden tamamlayamadığım Bütün Kültürlerin Kökeni Sumer kitabını bu yıl bitirmek niyetindeydim. Fakat daha önemli bulduğum “Tufan” konusu onu yine geriye bıraktı….”

( Bkz. Muazzez İlmiye Çığ, Sumerlilerde Tufan, Tufan’da Türkler, sayfa. 9)

Burada anlaşılıyor ki, sayın Çığ, ilgili konudaki kitabının başlığını bile saptamış durumdadır: “Bütün Kültürlerin Kökeni Sumer ” !

Böylece, “Yazılı tarih” anlamındaki bir “Tarih Sümer'de Başlar” biçiminde hazırlanmış kitabın içeriğinin, kolaylıkla, ve bay Kramer'in, haklı olarak, Türkiye'deki en yetkili sözcüsü olarak gördüğümüz sayın M. İ. Çığ tarafından, “Bütün Kültürlerin Kökeni Sumer” haline getirilebilmiş olduğunu üzüntüyle izliyoruz.

Dolayısıyla, buradaki yaklaşım, “Sumer”den daha önceki “kültür”lere kendini kapatmış durumdadır ve ister istemez Göbekli Tepe’yi , “Bütün Kültürlerin Kökeni Sumer”e bir rakip, bir karşıt olarak görmeye başlar.

Eğer biz, bay Kramer’deki, bayan M. İ. Çığ’daki, bu hatalı ideolojik yaklaşıma dikkat çekiyor isek, şimdi iyice açığa çıkan “Sumer” öncesi kültür birikimlerini, “tarih birikimlerini” kolaylıkla ve bir ideolojik önbaskı ile karşılaşmadan inceleyebilmek içindir.

Bu durumda sayın Çığ’ın Göbekli Tepe veya Nevali Çöri buluntuları hakkında, şu ana kadar, benim bildiğim kadarıyla, bir şey söylememiş olması, tesadüf olabilir mi?

Bizim bu eleştirilerimiz, onlara yönelik bir “düşmanlık”, bir “haset”, bir “dahilik iddiası” vb. içermiyor. Tersine, onlara olan şükran duygularımız, bu uyarıcı tavırları açıkca takınmamızı gerektiriyor.

***

“Türkçü” ırkçılık temelinde “tarihçilik” yapmaya kalkışan biri olduğu anlaşılan M. Ünal Mutlu ise, bay Kramer’in “Sümer ilk’leri”ne ve sayın Çığ’ın “Bütün Kültürlerin Kökeni Sumer” formülasyonuna sarılması kadar doğal ne olabilir?

Böylece “çember” kapanmakta, “Kenger”/Sumer, her şeyin ilk ve tek’i olarak, “Tarihte, uygarlık adına ne varsa” biçimindeki engelsiz ve sınırsız anlamsız iddialar temelinde “Türk dünyasına” hediye edilebilmektedir:

“Tarihin ilk kenti Ordu(Eridu), ilk devleti, ilk üniversitesi, ilk hastanesi Kenger'dedir. Tarihte, uygarlık adına ne varsa - parlamenter sistem, hukuk, demokrasi, sanat, bilim, mühendislik, tıp vs- Kenger'de doğmuş ve olgunlaşmıştır..”

İnternet sayfalarında, bu konuda M. Ünal Mutlu’nun şöyle yazdığına ilişkin bilgilere rastlıyoruz:

[[Kenger adında antik tarihte, iki büyük 'ikiz uygarlık' vardır. Bugün bunlardan, Basra'nın kuzeyindeki Sümer, Aral'ın güneyindeki Harezm diye anılır.

Tarihin ilk kenti Ordu (Eridu), ilk devleti, ilk üniversitesi, ilk hastanesi Kenger'dedir.

Tarihte, uygarlık adına ne varsa,-parlamenter sistem, hukuk, demokrasi, sanat, bilim, mühendislik, tıp vs-Kenger'de doğmuş ve olgunlaşmıştır.

Tarihin en uzun yaşamış devleti Kenger devletidir. (2000 yıl).]]

(Bkz: M.Ünal Mutlu, Dünya Uygarlıklarında Türk Dili ve Kenger Uygarlığı)

***

Bütün bu nedenlerle, bu eski akademik kategorizasyonlara çok fazla bağlı kalmamaya özen gösterilmeli; Göbekli Tepe bulgularına karşı akademik çevrelerin yerleşik eski yargıları değiştiren yeni verileri “kabul etme”de gösterdiği direnci aşmaya çalışmalıyız.

***

Klaus Schmidt : Göbekli Tepe 2

http://toplumvetarih.blogcu.com/klaus-schmidt-gobekli-tepe-2/5345603

Göbekli Tepe ve Günümüz Toplumları

http://toplumvetarih.blogcu.com/gobekli-tepe-ve-gunumuz-toplumlari/5252387

Nemrut'un Kült Yazıtları

2009-12-18T22:14:00.000-08:00

NEMRUT DAĞ TAPINAK MEZARINDAKİ
BÜYÜK KÜLT YAZITI ÇEVİRİSİ

1. Kommagene: Unutulan Krallık

Kommagene Krallığı Türkiye'nin güneydoğusunda, Dicle ve Fırat Nehirlerinin yukarı kıyılarında kurulmuştu.

“Meşe ve çınar ormanları tepenin yamaçlarını kaplıyor. Vadilerinde incir, zeytin, ceviz ve nar yetişiyor. Mısır dünyanın başka hiç bir yerinde bu kadar iyi ürün veremez.” Bu manzarının yüzyıl başında bölgeye gelen Alman bir gezginin güncesinde olduğuna inanmak zor.

Sanki bir yeryüzü cenneti tasvir ediliyor. Gerçektende Aden Bahçesi'nin burada çiçeklendiği söylenir.

Bugün bu topraklar anlatılan o cennete ait ipuçları vermiyor-cenneti çağrıştırmakta zorlanıyor. Yamaçları kapladığı söylenen o ağaçlar artık yok ve keçi sürüleri bitki örtüsünün son yeşilliklerini tüketmekle meşgul. Başlatılan sulama kanalları mucizeler yaratacak ve verilen çabalar sonunda bölge yeniden ağaçlanacak zira toprak burada çok verimli ve sayısız dağ pınarı var.

Kommagene kömür, demir, altın ve petrol gibi mineral ve madenleriyle ünlü çok verimli bir bölgeydi. Bu zenginliklerin bir kısmı bugün yeniden keşfedilmiş durumda. Örneğin 1960larda bir arkeolog Fırat'tan altın çıkarmayı başardı.
Diğer bir keşif petro ile yaşandı. Son birkaç yıldır bölgede yaygın olarak ham petrol sondajı yapılıyor. Heryerde Türk Petrol Ofisi'nin kara altın çıkaran petrol çıkarma şantiyelerini görmek mümkün.

Ama artık zamanda yolculuk etme vakti. Kommageneyi ilk kez İ.Ö. 850 civarında yazılı tarihin kayıtlarında görmeye başlıyoruz. Bir Asur kralının tutanaklarında, halkın krala yıllık vergi olarak altın, gümüş ve sedir ağacından yapılmış tahta verdiği yazılı. Belli ki o günlerde değerli sedir ağaçları sadece Lübnan'da değil Kommagene topraklarında da yetişiyordu. Kommagene Asurluların bir uydusu haline geldiği dönemde.

İ.Ö. 700 civarında bir Kommagen Kralı Asurlulara başkaldırır. Asur kralı Sargon Kommagenleri yener ve yenilen asi kralı: "Tanrılardan korkusu olmayan tanrısız bir adam bu. Sadece kötü planlar yapan bir hilekar." diyerek suçlar. Kral Sargon'un nitelemesi fazlasıyla öznel görünebilir. Ancak Sargon sözlerine şöyle devam eder:
"Karısını, oğullarını ve kızlarını, malını ve hazinelerini aldım ve son olarak halkını aldım ve onları Mezopotamya'nın güneyine (bugün Irak) sürdüm." Anlaşılan, yerleşik halkları yurtlarından topraklarından sürmek o zamanlarda da uygulanan bir yöntemdi.

İ.Ö. 600 dolaylarında Babilliler Asurluları yenilgiye uğratırlar. Sonradan Kommagene krallığını başkenti olacak olan Samosata'da son kez savaşırlar. Bu savaşta Mısır ordusu Asurlulara destek verir ancak Babilliler birleşik orduları yenmeyi başarırlar.
Kommagene halkı İ.Ö. 550 dolaylarında, önce Babillileri yenen Perslerin sonra da Persleri yenen Büyük İskender'in ordularının istilasına tanık olur.
İ.Ö. 300'lerde Büyük İskender'in velihatlarından biri olan Kral Seleukos 1. Nikator bölgesinde hüküm sürer. 1.Nikator Kommagene krallarının Yunan atalarından birisidir. İ.Ö. 130'larda Kommagene krallığı bağımsızlığını kazanır.

2. Kral Mithradates 1. Kallinikos
Küçük Asya'da hüküm süren çoğu krallık gibi Kommagene de doğu ve batı halklarının kaynaştığı bir pota oldu. Farklı kültürleri, gelenekleri olan farklı diller konuşan insanlardı onlar ve doğal olarak kendilerini birleşmiş tek bir halk olarak görmüyorlardı. Onlar için aile ve kan bağı Kommagene krallığı altında birleşmiş olmakdan daha önemliydi.

Kral Mithradates bu tavrı değiştirmek için çok çalıştı. Örneğin her yıl atalarının onuruna Kommagene krallığında Olimpiyat Oyunları düzenledi. Bu oyunlar, Yunanlıların Olimpiyat Oyunlarıyla karşılaştırılabilir nitelikteydi.
Gençlik yıllarında Kral Mithradates de bu oyunlara katılmış ve Kommageneliler arasında popüler olmayı başarmıştı. Yetenekleri sayesinde Kral Mithradates pek çok ödül almış ve bunun bir sonucu olarak 'Güzellikle zafer kazanan' anlamına gelen 'Kallinikos' adını almıştı.

Mithradates Laodike adında bir Seleukos prensesiyle evlendi. (*) Üç kızları oldu ve dördüncü çocukları da kız olunca çift bir oğul sahibi olamama kaygısına kapıldılar. Bir oğula sahip olmak krallığın kalıcılığı açısında çok önemliydi ve erkek evladı olmayan bir kralın velihatı da yok demekti.

Oğulları olduğunda tattıkları mutluluk ve rahatlık sonsuzdu ve çocuğa Laodike'nin babasının adı, Antiochos, verildi.

Kommagene krallığı gücünü kat kat aşan güçlerin tehditi altındaydı ve Mithradates yardıma muhtaçtı. Yardım alma amacıyla Mithradates tanrılarla bir anlaşma yaptı. Bu tanrıların gerçek mi hayali mi oldukları bilmiyoruz, ancak krallığın bağımsızlığını koruduğu dikkate alınırsa Mithradates'in anlaşmasının işe yaradığı söylenebilir.
Diger taraftan bu sözleşmenin halklar arasındaki uyumsuzlukları yumuşattığı anlaşılıyor. Kommagene Krallığı'nı oluşturan bu başka başka köklerden gelen insanların kendilerini birbirleriyle bağlantılı hissetmeleri güçtü. Ancak tanrılarla yapılan sözleşmeden etkilendiler ve kendilerini tanrıların korumayı kabul ettiği seçilmiş insanlar olarak gördüler.

Böylelikle, Mithradates krallığını meydana getiren halklar arasında bir bağ oluşturulabildi. Kral bu sözleşmenin onuruna ülkenin her yerinde, temenos denilen, küçük tapınaklar inşaa ettirdi.

Temenoslar ülkenin en göze çarpıcı noktalarında kuruldu. Bu noktalardan tapınakların en önemlisi olan kutsal Nemrud Dağı'nın tepesindeki tapınağı görmek mümkündü. Bu tapınakların hepsinde tanrılardan biriyle el sıkışan Kral Mithradates'in tasvir edildiği beş tablet bulunurdu. Mithradates tanrılarai Yunanca ve Persce olan isimler verdi

1. Apollo / Mithras
2. Artagnes / Herakles
3. Zeus / Oromasdes
4. Hera / Teleia
5. Helios / Hermes

Mithradates tanrılara her iki dilde isim vermesinin sebebi krallığını oluşturan halkların kendilerini tanrılara yakın hissetmelerini sağlamaktı. Bu taş tabletler stel olarak da bilinir. Bu steller sayesinde Kral Mithradates tebasını sadece onun sayesinde koruma altıda olabileceklerine inandırdı. Bur temenoslar kralın tanrılarla yaptığı anlaşmanın şahitleriydiler.

Loos'un onuncu günü--14 Temmuz-- "Yüce Tanrıların Tezahürü" günü olarak kabul edildi. O gün Kral Mithradates'in taç giydiği gün olarak da seçilmişti. Her yıl o gün Kommageneliler köylerinin veya kasabalarının yakınındaki tapınaklarında biraraya gelerek kutlamalar yaparlardı.

Bu kutlu günde Kral Mithradates Nemrud Dağı'nın zirvesinde Kommagene'nin asilzadeleri ve diğer önemli şahsiyetleriyle biraraya gelir ve yüzlerce yurttaşının önünde tanrıların temsilcilerini kabul ederdi.

3. Kral Antiochos I Theos
Kral Mithradates'in oğlu Antiochos ailesinden Yunan ve Pers kültürün karışımı bir eğitim aldı. Annesi Kraliçe Laodike Büyük İskender'in soyundandı, babası ise Perslerin 'kralların kralı' dedikleri 1. Darius idi.

Antiochos çok genç yaştayken babası onu bir Seleukos prensesi olan İsias Philostorgos, 'Sevgili' ile evlendirdi. Bu evlilik tamamen politik bir amaç uğruna planlanmıştı ve aşkla pek ilgisi yoktu.

Kral Antiochos 1. Theos'un Aile Ağacı

Mithradates tahtını oğluna bıraktıktan sonra onu gözetmeye devam etti. Nemrud Dağı'ndaki tapınağı birlikte tasarladılar. Tapınak Mithradates'in temellerini attığı tanrılarla yapılan sözleşmenin merkezi olacaktı.

Mithradates 'in yaklaşımı, her zaman olduğu gibi pragmatikti. Tapınak öylesine etkileyici bir anıt olmalıydı ki tebası sözleşmenin önemini anlamalıydı. Nemrud Dağı'nın bölgeye hakim konumu tapınağın ülkenin heryerinden kolaylıkla görülmesini sağlayacaktı.

(*) Antiochos ise idealistti. Ona göre sözleşme yeni bir dine beşik, Nemrud Dağı da onun merkezi olacaktı. Bu yeni din Nemrud'dan tüm medeni dünyaya yansıyacaktı. Bir din yaratmanın verdiği güvenle olsa gerek, Antiochos taç giyişinin hemen ardından kendine Theos (Tanrı) adını verdi. Ve kendince bir efsane oldu.
Antiochos babasına çok derin bir saygı duyar ancak annesi Laodike'yi herşeyin üstünde severdi. Bir çok yazıtta kendisini 'annesini seven kişi' olarak kaydettirmiştir. Annesine tanrıça anlamına gelen Thea ismini verdi.
Nemrud Dağı tanrılarının heykelleri arasında annesini kendisiyle birlikte ölümsüzleştirdi. Tanrı Zeus'un soluna Kommagene Kralı, Theos olarak kendisini, Zeus'un sağına da Kommagene'nin Anası, Thea, olarak annesi Laodike'yi yerleştirdi.

4. Sanat
Kommagene'nin tamamen kendine özgü bir sanat geleneği vardı. Bu gelenek Yunan ve Pers sanatlarının eşsiz bir senteziydi. Antiochos sanata destek verdi. Meclisinde sanatçıları ve bilginleri toplardı. Bunlara 'aralın arkadaşları' anlamına gelen philoi denirdi.

Kral Mithradates zamanında sanatta doğu etkisi ağır basmaktayken Kral Antiochos dönemi sanatı daha doğalcı (naturalist) ve daha az stilize (geleneğe uygun) bir uslup kazandı. Antiochos Yunan kültürünü tercih etmiş ve kendine 'Yunanlıların ve Romalıların dostu' adını vermişti.

Dağın zirvesindeki heykeller Kommagene sanatının ihtişamını belgeler. Orada doğu ve batı tam bir uyumla kaynaşır.

Batı Terası'ndaki Antiochos başında formu bozabilecek tüm ayrıntılardan arındırılmış çok güzel bir örnektir. Heykelde süslü bir sakal, takı ya da başka bezemeler yoktur. Sade ve dinamik bu eser bugün bile ebedi güzelliğiyle görenleri heyecanlandırır.

5. Ticaret
Ticaret Kommagene Krallığı için önemli bir gelir kaynağıydı. Romalılar ile Partlar arasında büyüyen sorunlar doğu ve batı arasındaki ticareti engelliyordu. Bu iki süper güç arasında bağımsız tek devlet olan Kommagene hem Romalılar hem de Partlarla ticari ilişkiler kurmuştu. Kommageneli tüccarlar özgürce Partların topraklarında ticaret yapabilyorlardı. Çin'den ipek, Hindistan'dan egzotik hayvanlar ve baharatlar dahil pek çok malın ticaretini yapıyorlardı.

Antiochos denetimi altında tuttuğu Toros Sıradağları ve Fırat Nehri geçitleri sayesinde ağır vergiler topluyordu. Zenginliği sayesinde Kommagene sadece bir geçiş yeri değil aynı zamanda lüks malların tüketildiği bir ülke olmuştu.
Getirilen mallar başkent Samosata'da Romalılara ve zengin Kommagenelilere satılıyordu. Antiochos devrinde Samosata doğu ile batı arasındaki ticaretin merkezi haline geldi. Partlar, Kommageneliler, Romalılar, Yunanlılar ve Araplar orada biraraya geliyorlardı.

6. Roma'yla Savaş

KÜÇÜK ASYA Haritası, İ.Ö. 100:
Pergamum, Bythinia, Pisidia, Galatia, Cappadocia,
Pontus, Arm, Seleukos, Kommagene, Parthia, Roma.

Romalılar batı Anadoluya ilk adımlarını atar atmaz Bythinia, Pisidia, Galatia ve Cappadocia gibi Küçük Asya krallıklarını birer birer ele geçirmeye başladılar
Pergamum'dan sonra İ.Ö. 80 dolaylarında Bythinia ve Pisidia'yı egemenlikleri altına aldılar. Aynı sıralarda Partlar da Kommagene sınırlarına varmışlardı.

http://www.nemrud.nl/img/asia80bc.jpg
KÜÇÜK ASYA Haritası, İ.Ö. 80:
Galatia, Cappadocia, Pontus, Arm, Seleukos,
Kommagene, Parthia, Roma.

Romalılar İ.Ö. 70 sıralarında en büyük düşmanları Pontus Krallığı'nı devirdiler. Hemen arkasından da Pontus'un güçlü müttefiki olan Arm krallığını yıktılar ve fetihlerini tamamlamak için süratle bölgedeki son bağımsız krallık olan Kommagene'ye yöneldiler. Bu küçük ülkenin istilası başlangıçta hiç de zor görünmüyordu.

http://www.nemrud.nl/img/asia70bc.jpg
KÜÇÜK ASYA Haritası, İ.Ö. 70:
Pontus, Arm, Seleukos, Kommagene, Parthia, Roma.

İ.Ö. 69'da Kommagene'nin başkenti Samosata (Samosata) kuşatıldı. Ancak hiç umulmayan bir şey oldu ve Roma savaş makinesi durdu. Romalı askerler daha önce hiç görmedikleri bir maddeyle bombalanıyorlardı. Romalı tarihçi Plinius 'onun vurduğu asker silahıyla beraber yanıyordu.' Anlaşılan Kommagene dışında bilinmeyen bu gizli silahın sebep olduğu korku çok büyük olmuştu.

Samosata düşmedi. Roma konsülü Lucullus ile Kral Antiochos özel bir görüşme için biraraya geldiler. Bu görüşmenin kaydı yok ama toplantı sonunda Roma ordusu geri çekildi.

Kommagene için durum gerginliğini korumaya devam ediyordu zira bir yanlarında sömürgeci savaş tutkunu Romalılar diğer tarafta güçlü Part ülkesi vardı.

http://www.nemrud.nl/img/asia60bc.jpg
KÜÇÜK ASYA Haritası, İ.Ö. 60:
Kommagene, Parthia, Roma.

İ.Ö. 64'de Romalılar istilalarına devam ettiler. Seleukos devletinden kalanlar Suriye vilayetine dahil edildi. Bu devirde Roma'nın Kommagene Krallığı dışında Küçük Asya'da egemenliği altına almadığı devlet kalmamıştı.
Kommagene Seleukos devletinin yıkılışından küçük bir toprak parçasını ülkesine katarak yararlandı.

Kommagene'nin stratejik konumu Roma'nın doğuya doğru genişlemesinde hayati önem taşımaktaydı. Ya burası da istila edilecek ya da genişlemekten vazgeçilecekti.
Antiochos Partlarla ilişkisini güçlendirmesi gerektiğini biliyordu. Bu amaçla kızı Laodike'yi Part kralına eş olarak verdi. Bu evlilikten bir erkek çocuk dünyaya geldi, Pakoros. O babasının gözdesi ve tahtının tek varisiydi.
Küçük Asya'da savaşlar sürüyordu. İ.Ö. 53 yılında Partlar Romalıları yenerek Suriye'yi fethettiler. Bunu fırsat bilen Pontus Krallığı Roma'ya başkaldırma gücünü kendinde buldu.

Jül Sezar Küçük Asya'ya yürüyerek ayaklanmayı bastırdı. Sezar'ın tarihe geçen 'Geldim, gördüm, yendim' sözü bu zaferin ardından söylenmiştir.
Sezar'ın öldürülmesiyle Roma İmparatorluğu bölündü. Markus Antonius doğuyu Oktavianus batıyı aldı. Markus Antonius meclisini, sevgilisi Kleopatra da yanında olduğu halde, Tarsus'ta kurdu. Jül Sezar da Mısır kıraliçesinin güzelliği karşısında ezilmiştir.

İ.Ö. 38'de Markus Antonius Part ordusunu yendi ve velihat prens Pakoros'u öldürdü. Annesi Laodike ve Part Kralı olan babası derin bir acıya düştüler. Antiochos kızı ve damadının acısını paylaştı ve onlara yardım etmek istedi.

Antiochos savaştan kaçarak Kommagene'ye sığınanları himayesini altına aldı ve onları Marcus Antonius'a teslim etmeyi reddetti. Savaş istemeyen Antiochos esirlere karşılık, 25 bin ton gümüşe eşit olan 1000 talens teklif etti.

Zenginliğiyle ünlü Kommagene'nin tüm altın ve gümüş varlığına göz koyan Markus Antonius sığınmacılara karşılık olarak Kommagene'nin tüm servetini istedi. Antiochos'un bu teklifi kabul etmesi söz konusu olamazdı.

Markus Antonius küçücük bir krallıktan gelen bu cevabı büyük bir hakaret olarak görerek askerlerine derhal Kommagene'yi kuşatmalarını emretti; kendisi Tarsus'ta, meclisinin başında, kalarak ordusundan gelecek iyi haberleri beklemeyi tercih etti.
Ancak beklenenin aksine, Samosata kuşatması istenildiği gibi gitmiyordu. Bunun üzerine gücünü arttırmak isteyen Markus Antonius Tarsus'daki keyifli yaşantısını bırakıp yanına Judea Kralı Herod da olduğu halde ordusunun başına geçti. Zaferin yakın olduğuna emindi.

(*) Belki de şu gerçekleşti: Samosata kuşatması boyunca Kommagene askerleri Kommagene'yi çevreleyen alanlarda yoğunlaşmayı sürdürdüler. Eli silah tutan her Kommageneli krallarının çağrısına sadakat gösterdi. Yeterli sayıya ulaştıklarında Roma ordusunun malzeme kollarına saldırıya başladılar. Kısa bir süre sonra Roma ordusu malzeme sıkıntısı çekmeye başladı bunun üzerine Markus Antonius durumun düzeltilmesi için bölgeye kendi süvarisini gönderdi.

Kommagene konseyinin beklediği hamle de tam buydu. Ağır zırlı seçkin Kommagene süvarilerini devreye girdi.

Kommagene ordusunu askerleri ve atları kendileri adeta yenilmez kılan siyah çelikten zırlarını kuşandılar. Sayıları ancak bir kaç yüz kadardı ancak saldırılarına hiç bir düşman dayanamazdı. Bu çelik kuvvet ordunun gözbebeğiydi.

Kommagene atlıları sabah sisinde Roma süvarilerini bekliyorlar. Atlar sinirli sinirli toprağı eşeliyor. Aniden yürek titreten bir trompet sesi sisi yırtıyor. Bu işaretle Kommagene süvarileri harekete geçiyor. Şaşkınlık içindeki Roma ordusu için artık çok geç. İlk saldırıya karşı koyabilmek için Roma süvarileri saflarını çekiliyorlar.

Trompet sesleri ikinci kez duyulduğunda Kommageneli süvariler koşuya geçiyorlar. Şimşek gibi ilerleyen atların altında yer titriyor. Ağır zırhlı atlılar hafif kuşamlı Roma süvarilerinin üzerine saldırıyorlar. Romalılar oyuncak askerler gibi yıkılıyorlar. Soğuk kanlı ve yüksek disiplinli Roma süvarileri çabucak toparlanıyor ve sayıca olan üstünlüklerine de güvenerek bu küçük çelik gücü çember içine almaya çalışıyorlar.

Ve yine trompet sesleri. Kommagene süvarilerinin iki yanından bir kartalın kanatlarını andırırcasına çıkıveren okçu birliği Roma süvarilerine ok yağdırmaya başlıyor. Hafif kuşamlı süvariler çelik ok yağmuru altında çaresizler ve pek çoğu yaralanıyor. Ağır zırhlı Kommagene atlıları Romalıları okçuların önüne doğru sürüyorlar. Okçular müthiş bir hızla ok yağdırmaya devam ediyorlar. Romalılar önce akıllarını sonra da hayatları kaybediyorlar.
Günün sonunda Markus Antonius süvari birliğini yitirmiştir. Bir yanda Samosata surları diğer yanda Kommagene süvarileri olmak üzere Romalılar artık kuşatan değil kuşatılmış olandır.

Böylece Markus Antonius Samosata kuşatmasından vazgeçmek zorunda kalır. Ortağı Herod savaşın sonunu beklemeden krallığı Judea'ya döner. Markus Antonius çaresiz geri çekilir.

Antiochos durumu yumuşatmak için Markus Antonius'a 300 talens verir. Sadakatsızlıktan nefret eden Antiochos verdiği para karşılığında Markus Antonius'dan kendisine bir vatan hainini teslim etmesini şart koşar.

7. Kommagene'nin Sonu
Bu olaylardan kısa bir süre sonra ölen Antiochos Nemrud tapınağına, tahminen babasının yanına, gömüldü. Antiochos'tan sonra tahta oğlu 2. Mithradates geçti. Kommagene Roma İmparatorluğu'na denk değildir artık.

2. Mithradates'in yönetimindeki Kommagene Suriye'nin önce uydusu sonrada eyaleti haline gelir. Romalılara karşı verilen savaşta oğlunu kaybeden Part Kralı'nın acısı o kadar derindir ki kendi arzusuyla tahtından feragat eder. Velihat prensin dedesi Antiochos'un Kommagene'yi riske atarak krallığına sığınan Part askerlerini koruması da babanın üzüntüsünü hafifletmemiştir.

Part Kralının yerine oğullarından biri geçer. Bu acımasız bir hükümdardı ve tahtını tehlikeye atacağına inandığı, Laodike ve onun çocukları dahil, kimseyi öldürtmekten kaçınmaz.

2. Mithradates kızkardeşini Kommagene topraklarındaki Karakuş mezar tepesine gömer. Laodike'nin kabrine üzerinde 'o tüm kadınların en güzeliydi' yazan çok güzel bir taş yazıt koyar.

Annesi İsias ve diğer bir kızkardeşi Antiochis ve onu kızı Aka da orada yatmaktadırlar. Mithradates Karakuş'u Kahta Çayı'nın kıyısında yaptırmıştır. Mithradates yazlık malikanesinin terasından derin çaya inen baş döndürücü vadiyi ve Karakuş'un seyreder böylelikle ölümlerinden sonra da sevdiklerini yanında hissedebilirdi.

Kıskanç kardeş 2. Antiochos 2. Mithradates'i tahttan indirmek istiyordu. Bu nedenle Roma senatosu 2. Antiochos'u ölüm cezasına çarptırdı. İ.Ö. 29'da Roma'da idam edildi.
Kommagene son olarak, kısa bir süre için, Kral 4. Antiochos devrinde bağımsız kalmıştır. 4. Antiochos İ.S. 71'de Roma ordusuna yenildi. Kommagene'nin ağır zırhlı ünlü süvarileri ve muhteşem okçuları 'cohortes Comagenorum' adı altında Roma ordusuna dahil edilmek suretiyle küçük Kommagene ordusu lağvedildi.

Gelecekte çıkabilecek isyanlara önlem olarak Kommagene Krallığı'nın yüceliğini hatırlatan binalar ve heykeller yerle bir edildi. Kutsal Nemrud Dağı'ndaki tapınak yıkıldı. Kommagene devrinin kapanışıyla Nemrud sadece dağ rüzgarlarının ve yolunu kaybeden çobanların ziyaretleriyle irkileceği uzun uykusuna daldı.

*-*-*-*-*-*

Grekçe aslından Prof. Dr. Sencer Fahin tarafından Türkçeye çevrilmiştir. Yayın hakları Arkeoloji ve Sanat Yayınlarına aittir

Yazıt 1

Kral Mithradates Kallinikos¹un ve Anasever Kral Antiochos Epiphanes Kallinikos kızı Tanrıça, Kraliçe, Kardeşsever Laodike¹nin oğlu Tanrı, Adil ve Epiphanes, Roma ve Helen Dostu, Muzaffer Büyük Kral Antiochos, kutsanmış taht kaidelerine dokunulmaz harflerle kendi lûtufkârlığından kaynaklanan işleri, ebediyete intikali için yazdırdı.

Ben, Dindarlığın biz insanlar için bütün iyilikler içinde sadece en güvenilir dost olduğuna değil, aynı zamanda en tatlı haz olduğuna da inandım ve bu inanca hem talihli iktidarımın, hem de bu iktidarın takdis edilmiş icraatının kaynağı olarak sahip oldum. Tüm hayatım boyunca Kraliyetimdeki bütün insanlar karşısında, dindarca davranışı en güvenilir savunma aracı ve eşi bulunmaz bir haz kaynağı olarak gören bir insan sıfatıyla durdum. Bu nedenle, beklenenin tersine, büyük tehlikeleri savıp, ümitsiz durumların üstesinden geldim ve uzun yıllar mutlu bir yaşam sürdüm.
Ata hükümdarlığını devraldığım zaman, dindarlığımın bir sonucu olarak, tahtıma bağlı Krallığı tüm tanrıların ortak yurdu yaptım. Onları, şekli temsillerini kendi soyumun talihli köklerinin geldiği Pers ve Hellenlerin eski usullerine göre çeşitli biçimlerde yapmak suretiyle, kurbanlar keserek ve şölenler düzenleyerek, eskiden beri insanlar arasında ortak bir adet olduğu üzere, onurlandırdım. Onursal duyguları somut ifadeye dönüştürmek ise benim hakbilir düşüncemin bir buluşudur.

Zamanın tahribine dirençli bu tapınaksal mezarın temellerini göksel tahtların yakınında atmaya karar verdiğimde, bu kutsal mekan, sadece ileri yaşıma rağmen hâlâ sıhhat ve selamet içinde olan bedenimi saran kılıfa, tanrının sevdiği ruhum Zeus Oromasdes¹in göksel tahtlarına yolcu olduktan sonra, ebedi bir istirahatgâh olsun istemedim; buranın aynı zamanda bütün tanrıların ortak tahtları olmasını da kararlaştırdım. Çünki benim çabalarım sonucunda orada sadece kahraman atalarımın şu gördüğün resim dizeleri bulunsun istemedim; daha çok da, bu kutsal tepe üzerinde tanrıları temsil için kutsanarak dikilen ilahi bir figür, artık ıssız kalmayacak bu mekanı tanrılar karşısında ifa ettiğim dindarlığın bir kanıtı olarak görsün istedim.

Yazıt 2

İşte, gördüğün gibi, tanrılara gerçekten lâyık oldukları bu heykelleri diktirdim: Zeus Oromasdes¹in, Apollon Mithras Helios Hermes¹in, Artagnes Herakles Ares¹in ve herşeyi besleyen vatanım Kommagene¹nin heykelleri. Aynı taştan ve aynı tahtlar üzerinde duaları işiten tanrıların yanına kendi heykelimi de koydurttum. Böylece ulu tanrıların ezeli saygınlığını kendi genç bahtıma çağdaş kıldım. Ve böylece onların kraliyete ilişkin olarak giriştiğim işlerde sık sık ve somut olarak, âlicinap bir yardım olarak bana tevcih ettikleri sonsuz ihtimam ve himayelerinin hakkaniyetli bir taklidçisi oldum.

Kurban törenlerinin çeşitli biçimlerde yapılmasını sağlamak amacıyla kafi derecede arazi ayırdım ve onlardan sağlanacak gelirlere el sürülmemesini buyurdum. Sürekli bir kurban hizmeti kurdum ve seçkin rahipler tayin ettim; onları Pers giysileriyle donattım; tören ve tüm onursal hizmetleri benim şanıma ve tanrıların yüceliğine yaraşır biçimde düzenledim.

Kurban hizmetlerinin sürekliliği için, eskiden beri varolan ve müşterek bir hukuka dayanan kurban törenlerinin yanısıra, Krallığımda yaşayan tüm insanların, hem tanrılara karşı vecibelerini yerine getirmeleri hem de bizi onurlandırmaları maksadıyla yeni ihdas edilen bayramları kutlamalarını kural olarak koydum. Böylece bedenimin doğum günü olan Audnaios ayının 16. gününü ve taç giydiğim Loos ayının 10. gününü yüce tanrıların yeryüzüne zuhur edişlerine vakfediyorum; çünkü bunları ben talihli hükümranlığımın menşei ve tüm Krallığımdaki genel saadet ve refahın sebebi olarak telakki ettim.

Bunlardan başka kurbanların daha zengin ve şölenlerin daha mükemmel olması için ve yılda bir kutlanmak üzere iki günü daha bayram olarak tahsis ettim. Ülke halkını toplantı, yani şölenlere katılım amacıyla, köy ve kentlere göre gruplara ayırdım ve bayramları herkesin en kolay erişeceği en yakın kült yerlerinde kutlanmak üzere düzenledim. Geri kalan zamanı, yani doğum günüme tekabül eden 16. ve Diademi takdığım güne tekabül eden 10. günü, her ay tekerrür etmek ve rahipler tarafından sürekli kutlanmak üzere tören günü olarak düzenledim.

Yazıt 3
Bu düzenlemelerin daimi olması için, tanrıların buyrukları doğrultusunda kutsal bir kanun vakfettim ve bunu dokunulmaz kıldığım steller üzerine yazdırdım; çünkü bunların sürekli korunması aklıselim sahibi kişiler için dindarca bir iştir; sadece bizim onurumuz için değil, aynı zamanda her ferdin kendi talihi uğruna bel bağladığı en aziz beklentiler için de bu böyledir. Sonsuz zaman kaderin bir cilvesiyle tüm insanlar arasından hangi soyu bu ülkenin mirasına oturtursa, o insan soyu için bu kanunu korumak bir vecibe olmalıdır; şunu bilerek ki, kraliyetin rahmete kavuşmuş soyunun intikamı ağırdır, ihmal ve cürümden gelen din düşmanlığını eşit derecede cezalandırır ve takipçisi olur; kutsanmış atalarımın kanunu hakarete uğramışsa, merhamet tanımaz cezalar verir. Zira dindarca yapılan her iş kolaydır; ama dinsizliğin sonu zorunlu olarak sefalettir. Bu kanun benim sesimi duyurdu, tanrıların vahyi ise ona geçerlik kazandırdı.

Kanun
Tarafımdan hem tanrılar ve hem de resimlerini Toros uçurumlarının zirvesine, bedenimi saran bu kutsal mezarın yanıbaşına çepeçevre kutsayarak dizdiğim rahmete kavuşmuş atalarım için tayin edilen halihazırdaki rahip ve gelecekte bu görevi devralacak olan rahip, bütün diğer görevlerinden azad olunmalı, engel olunmadan ve bahane bulunmadan bu kutsal tapınak mezardaki görevini kült törenlerine ve kutsal heykellerin uyarınca süslenmelerine vakfederek ifa etmelidir.

Her ay ve her yıl tüm yıl boyunca sürekli kutlanmalarını emir buyurduğum tanrıların ve benim doğum günlerimizde bu rahip, kendisine benim lutfumla ve soyumun ata geleneği icabı takdir edilmiş olan Pers giysisini giyerek, tanrıların dindar onurlarına vakfettiğim bütün heykelleri altın çelenklerle süslemelidir. Rahmetli soyumun aziz menfaatlerine adadığım köylerden sağlayacağı gelirle bu sunaklar üzerinde bol bol tütsü ve kokulu otlar sunmalı ve besili kurbanlıkları tanrıların ve bizlerin onuruna yaraşır biçimde kurban etmeli, kutsal masaları uyarınca bol ziyafet malzemesiyle donatmalı ve testileri suyla karıştırılmış bol miktarda şarapla doldurmalıdır. Buraya gelen yerli ve yabancı bütün ahaliyi büyük bir ihtimamla karşılamalı ve bir araya gelen cemaate herkesin eşit derecede keyf alacağı bir şölen hazırlamalıdır. Kendisi için de, adet olduğu üzere, rahiplik makamının onursal hakkı olarak pay ayırmalıdır; bunu yaparken geri kalanların da lutfumdan serbestçe yararlanmalarını sağlamalıdır, öyle ki, her bir kimse, kutsal günlerde kafi miktarda yiyecek içecek alabilmek için, gözetildiği hissine kapılmaksızın şölenin keyfini çıkarsın ve dilediği köşede, istediği kadar yiyip içsin. Tapınak hizmetine sunmuş olduğum içki kupalarını ise, ancak kutsal alanda birlikte bulundukları sürece kullanabilirler.

Yazıt 4
Tanrılar için ve kendi onuruma tanrısal istem doğrultusunda vakfettiğim bu tapınak kölelerini ve onların çocuklarını ve bu soyun tüm zaman içinde gelecek nesillerini hiç kimse, ister kral olsun ister hükümdar, ister rahip olsun ister yönetici, ne kendine köle yapmaya ne de bir başkasına herhangi bir şekilde satmaya, ne de onlardan birine bir kötülük yapmaya ve görevlerini yerine getirmekten menetmeye izinlidir; tam tersine rahipler onlara ihtimam göstermeli, krallar ve yöneticiler ve özel bütün kişiler onlara yardım etmelidirler. Böyle davrananlar tanrılar ve rahmetli atalarım nezdinde dindarlığın lutfuna nail olacaklardır.

Aynı şekilde, şurdaki tanrılara adadığım köyleri kendi mülkiyetine geçirmek, satmak ya da bir başka kurala bağlamak, ya da bu köylere veya bunların tanrıların dokunulmaz mülkü olarak vakfettiğim gelirlerine herhangi bir şekilde zarar vermek, kimsenin hakkı ve haddi olmayacaktır. O halde, cürümün bir başka türüne ya da bir hakarete veya kendi vakfettiğim kurban şölenlerinin ve toplantılarının şan ve şöhretimiz aleyhine bertaraf edilmesine vesile olacak uygulamalarda bulunmak, hiç kimsenin yanına kâr kalmayacaktır.

Yazıt 5
Her kim ki ama, bu düzenin kutsal geçerliğini ya da ölümsüz iradenin teyid ettiği rahmet abidesini bozar ya da zarar verir ya da gerçek anlamını değiştirmeye yeltenirse, yalnız kendisi değil, aynı zamanda tüm soyu sopu rahmetli atalarımın ve tüm tanrıların hışmına uğrasın, taki cezasını tamamıyle çekinceye kadar.

Tanrılara ve atalara karşı gösterilmesi kutsal bir görev olan dindarlığın bir örneğini ben, birçok diğer vesilelerle olduğu gibi, buradaki eserlerimle de çocuklarımın ve torunlarımın gözleri önüne sermiş bulunuyorum ve inanıyorum ki, onlar bu güzel örneklere özenip, soyumuzun geleneksel onurlarını sürekli artıracak ve bana benzer biçimde kendi yaşamlarının doruk noktasında soyumuzun ününe ün katacaklardır.

Pers ve Makedonya ve Kommagene ülkesindeki bütün tanrıların ilgi ve rahmetinin böyle hareket edenlerin üzerinde olmasını niyaz ediyorum. Zamanın akışı içinde her kim, bu ister bir kral ister bir hükümdar olsun, bu ülkenin yönetimini devraldığında, bu kanunu ve bize ibadeti korur ve sürdürürse, benim hayır dualarımla, tüm rahmetli atalar ve tanrılar ondan razı olsun; bu kanuna karşı gelen ve tanrılara saygısızlıkta direnenin ise her türlü felaket başına gelsin.

Grekçe aslından Arkeoloji ve Sanat Yayınları için Profesör Dr. Sencer Şahin tarafından Türkçeye tercüme edilmiştir.

http://www.nemrud.nl/tr/sc_tekst1.asp

Hanuka: Bir Musevi Bayramı

2009-12-13T08:20:00.000-08:00

Işıklar ve yeniden adanma bayramı HANUKA

TvT'nin Notu :

Musevi topluluğuna ait Şalom gazetesinden aktarılan bu yazıda, okurlarımızın dikkatlerini, daha çok, “Hanuka Bayram'ı”nın ritüel anlamı; kutlanma biçimi ve yiyeceklerle olan ilişkisi gibi noktalara çekmek istiyoruz.
Hiç kuşkusuz, bu yazıda, “Hanuka Bayram'ı”nın “kaynağı”na ilişkin yazılmış olanlar, sonradan “imal edilmiş” görüşlerdir. Bu hususlar bizi, şu anda fazla ilgilendirmiyor. Bu ritüelin, asıl anlamları, “mum” ile ateş eşitlemesi üzerinden ateş tapınması dönemine ait görünmektedir. Ateş kültünün özü, doğal “ateş” kullanımının, zaman içinde, tüm toplum üyelerinin elinden alınması, kontrol edilebilir hale getirmeye yönelik olarak, ruhani görevlilere devredilmesine yönelik bir uygulama olmasıdır. Ateş’in kutsallaşması süreci, ateş’in (insan) kurban tüketim hazırlık aracı olarak ruhani kesimin kontrolüne taşınması sürecinden başka bir şey değildir. Diyelim ki, “Ateş’e bıçak uzatmayı günah addetmek” inancı, ateşte pişirilen etin gelişigüzel kişilerce kesilmesini önleme direktifinden başka bir anlama gelmiyor. Aynı nedenle, sadece Musevi ruhanileri bakımından değil, Bektaşi ocaklarında da, “ateş’i yakmak” ( ve “sevindirmek”, “söndürmek”) ödevi sadece çok kutsal kişilerce ve-ya o kişilerin denetiminde gerçekleşebilmektedir. Burada söz konusu olanın ayinsel anlamıyla ve ayinsel nedenlerle kullanımdaki “ateş”in kontrol altına alınması olduğu çok açıktır.
Farklı dinlerin bayramları daha derinlemesine tanındıkça, o bayramlarda “mutlaka marul yemek”, “mutlaka (yeşil) (kırmızı) mercimek yemek”, “mutlaka balık yemek”, “mutlaka deniz ürünleri yemek” ... gibi edimlerin geçmiş dönemdeki hayvan totem ve bitki totem tapınması uygulamalarına denk düştüğü ve bu ayinlerin "anlamsızlık" veya "cehalet"le açıklanmaması gerektiği daha çok ortaya çıkacaktır.
**************

*********
İbrani Takvimine göre Kislev ayının 25’inde başlayan ve sekiz gün süren Hanuka Bayramı, Işıklar ve Tanrı’ya yeniden adanma bayramı olarak kutlanır.

http://www.salom.com.tr/news/detail/13812-Isiklar-ve-yeniden-adanma-bayrami-HANUKA.aspx

Hanuka Bayramı, İbrani takvimine göre Kislev ayının 25’inde (bu yıl 11 Aralık Cuma akşamüstü) başlayıp sekiz gün ve sekiz gece boyunca devam eder.

Bu bayram, Suriye-Yunan Kralı Antiohus ve ordularının, Makabiler tarafından bozguna uğratılıp, II. Bet-Amikdaş’ın putperestlerden kurtarılmasını ve tekrar Tanrı’ya adanmasını simgeler. Bet-Amikdaş putlardan ve simgelerden temizlendikten sonra, Tapınak’taki Ebedi Işık’ı yakmak için sadece bir küçük kap kutsiyeti bozulmamış yağ bulundu. Bu yağ, Menora’yı yalnızca bir gün boyunca yakmaya yetecek miktardaydı. Mucize eseri, o küçük kap yağ, tam sekiz gün boyunca yanmaya devam etti ve Koen’ler o arada yeni kutsal yağ hazırlayabildiler.

25 Kislev’den başlayarak, sekiz gece boyunca, her gece bir mum artırarak Hanuka mumları yakılır ve bu mucize tekrar yaşatılarak evler Işık’la doldurulur. Mumlar, Hanukiya’ya, (yakana göre) sağdan sola doğru dizilir, yakarken soldan sağa doğru yakılır.

Hanukiya’nın yeri
Hanukiya evde iki yere konulabilir. Birincisi ve tercih edileni, yoldan geçen herkesin bu mucizeye şahit olabilmeleri için pencere önüne koymaktır. Diğeri ise, kapıdan içeri girerken hemen girişin soluna yerleştirmektir. Böylece kişi, kapıdan girerken, sağında Mezuza, solunda Hanukiya mitzvalarıyla çevrili olacaktır.
Hanukiya yanarken bir yerden bir yere taşınmaz. Söndükten sonra istenilen yere götürülebilir.

Yakma Zamanı ve Süresi
Hanukiya, Şabat öncesi harici, her gün yıldızlar çıktıktan sonra, akşam yatana kadar yakılabilir. Bir gece Hanukiya’yı yakmayı unutan kişi, ertesi gün, akşama kadar, (ama berahasız olarak) yakabilir. Hanukiya, en az yarım saat yanmalıdır. Mumlar veya yağ, buna göre ayarlanmalıdır. Yarım saat dolmadan önce Hanukiya sönerse (Şabat harici), yakma işlemi tekrarlanır ama beraha söylenmez.

Cuma akşamüstü, önce Hanukiya yakılır, bir süre sonra, güneş batmadan yirmi dakika önce de Şabat mumları yakılır. Cuma akşamüstü yakılan Hanukiya mumlarının veya yağının, güneş battıktan sonra yarım saat daha yanacak şekilde ayarlanması gerekir.

Cumartesi, Şabat çıkışında, İstanbul adetlerine göre, önce Avdala (Şabat’ın bitişi ve yeni haftanın karşılanması) yapılır, sonra Hanukiya yakılır. Ancak önce Hanukiya yakılıp sonra Avdala yapılırsa da hata değildir.

Hanuka’nın yakılması
1. Bütün ev halkı Hanukiya’nın etrafına toplanır.
2. Önce gerekli berahalar (şükür duaları, methiye ve dilekler), sırasıyla okunur:

1) Vii Noam Ad. Eloenu
2) Leadlik Ner Hanuka
3) Şeasa Nisim Laavotenu
Ve ek olarak Yalnızca İlk Gece; “Şeeheyanu” berahası okunur.
3. Mumlar aşağıda belirtilen şekilde, soldan sağa yakılır:
Birinci mum yakıldıktan sonra “ Anerot Alalu” söylenir.
1. gece: İlk önce yakana göre en sağdaki mum + Şamaş =2 mum
2. gece: İlk olarak, yakana göre en soldaki mum(yeni mum) + sonra sağdaki mum (1.gece yakılan mumun yerine konulan mum) + Şamaş = 3 mum

Mumlar yakılırken prensip, her gece önce yeni bir mucizenin kutlanmasıdır. Bu yüzden önce o geceye ait olan mum, yeni mucizeyi kutlamak için yakılır. Daha sonra önceki gecelerin mumları yakılır.

3. gece: İlk olarak, yakana göre en soldaki mum (yeni mum) + sonra onun sağındaki (2.gece yakılan mumun yerine konulan mum) + sonra en sağdaki mum (1.gece yakılan mumun yerine konulan mum) + Şamaş = 4 mum
4.5.6.7.8. geceler de, hep bu şekilde 1 mum arttırılarak önce yeni mum ile mucize kutlanır, sonra diğer mumlar yakılır.

Geleneksel Hanuka Yemekleri
Bir günlük yağın mucize eseri sekiz gün yanmasını hatırlamak için, Hanuka’da çoğunlukla yağda kızarmış yemekler tercih edilir.
Latke: Rendelenmiş patates, yumurta, soğan ve un karışımıyla yapılan bu patates gözlemeleri sıcak olarak, yanında elma sosu veya krema ile servis edilir.

Sufganiya: Ponçik tarzı bir tatlı olan sufganiya, kızgın yağda kızartılır, bunlar daha sonra pudra şeker ve/veya tarçına batırılarak servis edilir. Sufganiya, özellikle İsrail’de çok popüler olup, Hanuka başlamadan bir ay öncesinden itibaren sokaklarda satılmaya başlanır.

Sütlü yiyecekler ve peynir: Haşmonailerden dul Yeudit, komutan Holofernes’e kendi yaptığı peynirden hatırı sayılır bir miktarda yedirip, susamasını sağlamış, susuzluğunu da bol bol şarapla gidermişti. Holofernes o kadar peynir ve şarap sonucu sızıp kalınca Yeudit de Komutanın kılıcını alıp onu öldürmüştü. Komutanın kafasını da kumaşlara sarıp yanında götürmüştü. Komutanları olmayınca şaşkına dönen Suriye-Yunan orduları bu şekilde kolayca bozguna uğratılıp ülkelerine kaçmışlardı. Bu kahraman Yahudi kadınının hatırasına Hanuka’da sütlü tatlılar ve özellikle peynir yenir.

******

Hanuka: Karanlığın Kovulması
Bunun bir yıl sonrasında dönemin Sanedrin'i, bu yağ mucizesinin anısına bu tarihten itibaren sekiz günü nesiller boyu bir bayram olarak ilan ettiler. Sözcük anlamı olarak "Hanuka", "adamak/ihdas etmek" anlamındadır. Bu sözcüğü "Hanu-K-A - [Kislev ayının] 25'inde kamp kurdular/durdular" şeklinde anlamak da mümkündür [Kaf=20; E=5]. Tora Yunanca'ya çevrildiği zaman dünya üzerine üç gün boyunca bir karanlık çöktüğü söylenir. Suriye-Yunanlılar üç temel Yahudi kuralını kanundışı bırakmışlardı: Şabat; Yeni Ay'ın hesaplanması ve sünnet. 25 Kislev tarihinde Bene-Yisrael'in tarihindeki üçüncü sürgün sona erdi; heybetli Yunan İmparatorluğu, Yahudi Ulusu'nun küçük ışığıyla yanıp kül oldu.

Hanuka Nasıl Kutlanır?
1) 25 Kislev günü , sekiz günlük Hanuka bayramı başlar. Hanuka’da (Şabat günü hariç) her türlü iş yapılabilir, ancak bu günler sevinçli olduğu için oruç tutulmaz. Hanuka ışıklarının yandığı süre içinde kadınlar ev işleri yapmamayı adet edinmişlerdir.
2) Eğer Hanuka ışıkları için yağ ve pamuk (meças) kullanılıyorsa, zeytin yağı kullanılması tercih sebebidir. Ancak bulunamıyorsa başka yağlar kullanılabilir.
3) Hanukiya yıldızlar çıktıktan sonra yakılır. Hanukiya’nın yakılışı sırasında tüm ev halkı bir arada olmalıdır. Eğer tüm gece boyunca bir engel sebebiyle Hanukiya yakılmamışsa, ertesi gün herhangi bir değişiklik yapılmaz. Her gün kendisine ait sayıda mum yakılır.
4) Hanukiya’nın en az yarım saat yanması gerekir. Mumlar buna göre seçilmeli, yağ da bu süre göz önünde tutularak koyulmalıdır.
5) Hanukiya’nın yakılışının yarım saat öncesinden itibaren, yemek yenmez; hatta Tora bile çalışılmaz.
6) Hanukiya’nin ışığından yararlanılmaz. Bir ışığı yakmak için diğerlerinden yararlanılamaz. Aydınlanma konusunda ise “Şamaş” ışığından yararlanılabilir.
7) Cuma akşamı, güneş batımından yirmi dakika önce Şabat mumları yakılır. Hanukiya Şabat Mumları’ndan önce yakılmalıdır. Bu durumda Cuma akşamı yakılan Hanukiya’nın mumları veya yağı, en az 70 dakika yanabilecek şekilde ayarlanmalıdır. Bu sayede ışıklar yıldızlar çıktıktan sonra yarım saat süreyle yanabilirler.
8) Şabat Çıkışı’nda (İstanbul geleneğine göre) önce Avdala yapılır, sonra Hanukiya yakılır. Ancak tersi yapılırsa bir hata yoktur.
9) Hanukiya normal bir insanın göz hizasında, kapının girişinde sol taraftan görülecek şekilde yerleştirilir. Böylece, odaya giren bir kişi sağında Mezuza, solunda ise Hanukiya’yı görecektir.
10) Işıklar Hanukiya’nın (yakana göre) sağından başlayarak dizilmelidir. Önce o geceye ait olan (yakana göre en soldaki) ışık, daha sonra sağa doğru sırayla diğer ışıklar yakılır.
11) Örnek olarak beşinci gece ışıklar (soldan itibaren) 5-4-3-2-1-ŞAMAŞ sırasıyla yakılır.
12) Hanukiya yakılışında, önce berahalar söylenir. Daha sonra ilk ışık yakılır ve “Anerot Alalu” söylenir. Beraha sadece, ilk mumu yakacak kişi tarafından söylenir; diğerleri de “Amen” şeklinde cevap verirler.
13) Yanlışlıkla eksik sayıda mum yakılmışsa, sayı tamamlanabilir. Ayrıca beraha söylenmez.
14) Yarım saat dolmadan önce ışıklar sönerse, yakma işlemi tekrar yapılır fakat beraha söylenmez.
15) Hanukiya yanarken başka bir yere götürülmez. Ancak yarım saat dolmuşsa ışıklar söndürülebilir ve Hanukiya taşınabilir.
16) Hanukiya’nın yakılması herkes için bir mitsvadır.
17) Hanuka ışıkları için elektrik kullanılmaz. Rabi Şelomo Zalman, bir Hanuka ışığının dört farklı özelliği olması gerektiğini ifade eder :
Bir yakıt kaynağı ve bir fitil
Bet-Amikdaş’daki ışıklara benzeyen gerçek bir alev.
Tükenir yakıtlardan çıkan bir alev
Yakış sırasında belirli bir yakıt miktarının var olması

Elektrik bu koşullardan hiçbirini yerine getirmez.
“El Gid Para El Pratikante” - Rabi Nisim Behar

Hanuka Mumlarının Yakılması:
Mumların yakılış düzeni şöyledir:
Birinci gece yakılacak olan mum, Hanukiyanın sağ ucuna yerleştirilir.
mum Tanrı’nın “ışık olsun” deyişini anımsatır.
İkinci gece, sola doğru bir mum ilave edilir.
Önce yeni ilave edilen mum yakılır. İkinci ışık “Tora”’nın ışığıdır.
mum “Tora”’yı simgeler.
mum “Adalet” ışığıdır.
mum “merhamet” ışığıdır.
mum “kutsallık” ışığıdır.
mum “sevgi” ışığıdır.
mum “sabır” ışığıdır.
mum “cesaret” ışığıdır.
Şamaş: Bir mumun diğer mumları yakıp, yine ışığından hiç bir şey kaybetmemesi örneğinde olduğu gibi, Yahudilik de çağlar boyunca bir çok ülkede gerçek ışığını yakıp, bugüne dek ışıldamasını sürdürmüştür. Şamaş bu fikri simgelemektedir.

Hanukiya’yı Yakma Berahaları :
(Elokenu ve Elokay kelimelerindeki “k” harflerini okumayınız.)
Vii Noam AD... Elokenu Alenu Umaase Yadenu Konena Alenu Umaase Yadenu Koneneu.
Baruh Ata AD... Elokenu Meleh Aolam Aşer Kideşanu Bemitsvotav Vetsivanu Leadlik Ner Hanuka.
Baruh Ata AD... Elokenu Meleh Aolam Şeasa Nisim Laavotenu Bayamim Aem Bazeman Aze.
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
(Sadece İlk Gece İcin)
Baruh Ata AD... Elokenu Meleh Aolam Şeeheyanu Vekiyemanu Veigiyanu Lazeman Aze.
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Anerot Alalu Anu Madlikin Al Anisim, Veal Apurkan, Veal Agevurot, Veal Ateşuot, Veal Aniflaot, Veal Anehamot, Şeasita Laavotenu Bayamim Aem Bazeman Aze Al Yede Koaneha Akedoşim Vehol Şemonat Yeme Hanuka, Anerot Alalu Kodeş En, Veen Lanu Reşut Leiştameş Baen, Ella Lirotan Bilvad, Kede Leodot Lişmeha Al Niseha Veal Yeşuoteha Veal Nifleoteha.
Mizmor Şir Hanukat Abayit Ledavid.
Aromimha AD..., Ki Dilitani, Velo Simahta Oyevay Li. AD... Elokay, Şivati Eleha Vatirpaeni. AD... Eelita Min Şeol Nafşi, Hiyitani Miyaredi Vor. Zameru L’AD... Hasidav, Veodu Lezeher Kodşo. Ki Rega Beapo Hayim Birtsono, Baerev Yalin Behi, Velaboker Rina. Vaani Amarti Beşalvi, Bal Emot Leolam. AD..., Birtsonha Eemadta Leareri Oz, İstarta Paneha Ayiti Nival. Eleha AD... Ekra, Veel AD... Ethanan. Ma Betsa Bedami, Beridti El Şahat Ayodeha Afar, Ayagid Amiteha. Şema AD... Vehoneni, AD... Eye Ozer Li. Afahta Mispedi Lemahol Li, Pitahta Saki Vateazereni Simha. Lemaan Yezamerha Havod Velo Yidom, AD... Elokay Leolam Odeka.

Çeviriler:

NOT: Burada verilen çeviri, sadece okuduğumuzu genel olarak anlama amacındadır ve serbest olarak yapılmıştır. Hanukiya'nın yakılışı sırasında, çeviriyi değil, İbranice metni okuyunuz.

Vii. Tanrı'mızın lütfu üzerimizde olsun, ve O, yaptıklarımızı, yükseklerdeki mekanlarına yerleştirsin ve bu şekilde yaptıklarımız bizim için sağlam ve ayakta kalsınlar.

Leadlik Ner Hanuka. Bizleri emirleriyle kutsayan ve bizlere Hanuka kandilini yakmayı emreden, Evrenin Kralı, Sen - Tanrı'mız - Mübareksin.

Şeasa Nisim Laavotenu. Atalarımıza o günlerde ve yılın bu vaktinde mucizeler yapan, Evrenin Kralı, Sen - Tanrı'mız - Mübareksin.

Şeeheyanu. Bizleri yaşatan, ayakta tutan ve yılın bu vaktine eriştiren, Evrenin Kralı, Sen - Tanrı'mız - Mübareksin.

Anerot Alalu. Bizler bu kandilleri, atalarımıza, kutsal Koenlerin'in yoluyla, o günlerde ve yılın bu vaktinde yaptığın mucizeler, kahramanlıklar, kurtuluşlar, olağanüstü olaylar ve teselliler için yakıyoruz.
Hanuka'nın sekiz gün boyunca bu kandiller kutsaldırlar ve bizlerin onlardan yararlanma iznimiz yoktur. Onlara sadece bakabiliriz ve bu sayede, mucizelerin, kurtuluşların ve olağanüstü işlerin sebebiyle İsmin'e şükran duyarız.

Mizmor Şir. Bet-Amikdaş'ın hizmete açılışı için David'in kompoze ettiği bir şarkı:
Senin Yüceliğini anlatayım, ey Aşem!
Çünkü beni yükselttin ve düşmanlarımı sevindirmedin.

Tanrı'm Aşem; hasta olduğum zaman sana yakardım ve beni iyileştirdin.
Aşem; canımı ölüm çukurundan yükselttin, mezara inmek üzereyken beni yaşattın.
Kendisi'ne sadık olanlar Aşem'e şarkı söylesinler ve Kutsal İsmi'ne şükranlarını sunsunlar.
Çünkü O'nun siniri sadece bir anlıktır, asıl istediği yaşamdır; kişi geceleyin ağlayarak yatsa bile, sabahleyin mutlulukla kalkacaktır.
Ve ben, sükunet zamanımda dedim; hiçbir zaman başarısız olmayacak ve düşmeyeceğim.

Çünkü Aşem; istekli olduğun zamanda, onurumu cesaret dağına sabitlemiştin; ama Yüzün'ü benden gizlediğin zaman, ne yapacağımı bilemedim.

Sana sesleneceğim ey Aşem; ve Aşem'den merhamet dileyeceğim.
Ölsem, yokoluş çukuruna insem neye yarar; topraktaki kişi Seni kabullenir mi, Doğruluğun'u anlatır mı?
Dinle lütfen ey Aşem, ve bana acı; Aşem bana yardımcı ol.

Yaslı dönemimi mutluluk danslarına çevirdin, üzerimden yas çuvalını çıkardın ve beni mutluluk halatlarıyla bağladın.

Sana duraksamadan onur şarkıları söylemem için! Tanrı'm Aşem, Sana ebediyen şükranlarımı sunacağım!
(* Çeviride Teilim Yesod Malhut'tan yararlanılmıştır.)
http://www.sevivon.com/bayramlar/hanuka/article2.htm

*****************************

http://toplumvetarih.blogcu.com/hanuka-bir-musevi-bayrami/6540504

Muazzez İlmiye Çığ'ın Hatalı Tufan'ı 6

2009-12-12T09:29:00.000-08:00

Mezopotamya Toplumlarının Tarihinde
“Yaratış”lar ve “Tufan”lar

Muhammed Emin Galib et-Tavil tarafından 1924 yılında Lazkiye’de yayınlanan “Nusayriler. Arap Alevilerinin Tarihi. (Tarih'il Aleviyyin Lazkiye)” adlı kitabın başlangıç kısımlarında, “İnsanoğlu” soyunun geçmişi ve bu arada Tevrat’ın bu geçmiş dönemi tarihlendirmesi ve Nuh Tufan’ı da ele alınmaktadır.

Akado-sammaru kayıtlarında karşılaştığımız ve kısmi değişikliklerle “kutsal” denilen kitaplara da girmiş olan “Tufan”, doğal bir afetin, Mezopotamya toplumlarının bilincinde yer etmiş ve üstüne eklemeler yapılmış anılarına dayanmıyordu. “Gerçekçi” olduğu varsayılan bir dizi yazar veya düşünür, “Gemi” ve “Sel Taşkını” motifleriyle süslenmiş olarak bize ulaşan “Tufan” anlatımlarının, geçmiş tarihlerdeki muhtemel sel veya tsunamilerin toplum bilincindeki izlerinden kaynaklanmış olabileceğini ileri sürmüşlerdi. Sayısız yerli yabancı akademisyenimizin yanı sıra, bu kanaati taşıyanlar arasında Abdullah Öcalan ve Muazzez İlmiye Çığ da bulunmaktadır.

Sayın Çığ, bu kanaatini :
“ Yaptığımız bu araştırmalarda Sumerlilerin vatanının Orta Asya toprakları olduğu, dillerinin Türk diline olan büyük benzerliği, yazdıkları Tufan olayının da Orta Asya’daki su taşkınlıklarından kalan hatıralara dayandığını kanıtlamaya çalışacağız” diyerek (M. İ. Çığ, Sumerlilerde Tufan, Tufan’da Türkler, sy:13) ortaya koymaktaydı. Burada, önsel bir Türkçü ideolojik varsayım bulunmakta ve hem de “Tufan” anlatımları doğal su taşkınlarının anılarına dayandırılmaktadır. Abdullah Öcalan’da ise, Türkçü’lük karşısında Kürtçülük bulunuyor olmasına karşın, “doğal sel baskınları” ve bunun toplumlardaki hatıraları gibi motifler, neredeyse kelimesi kelimesine uyum sağlamaktadır.

Mezopotamya kaynaklı olan ve bizim tanıdığımız haliyle “Nuh Tufan’ı” aslında, periyodik “kıyam” ritüellerinden sadece birisi idi. İnsan kurban edimli ve sonuçları da özel önem taşıyan bir ortak bayram veya kıyamet, çok somut bir tarihte başlıyor, somut bir süre devam ediyor ve yine çok somut bir tarihte son buluyordu. Bütün bu anlatımlarda, karşımıza çıkan takvimsel değerler bile, bize aktarılan haliyle “Nuh Tufan’ı”nın bir “ritüel” anlatımı olduğuna pek şüphe bırakmaz.

Eski Ahit’in Tufan anlatımında bu nokta,

“…Ve 601. yılında, 1. ayda, ayın birinde yeryüzünde sular kurudu ve ikinci ayda ayın on yedisinde yer kurudu…” (M.İ.Çığ, agk, s.22) biçiminde oldukça ayrıntılı olarak yer alabiliyor ise, nedeni, bu olayın, tamamen bilinçli bir ritüel olarak hazırlanmasındandır. Zaten, Tanrı da, Nuh’a “gemi” hazırlatmak gibi emirler vererek, hiç acelesi olmadığını ortaya koymuştu.

Karşımızda olan edim, somut bir riütel olduğu için, Nusayri olan Muhammed Emin Galib et-Tavil, eserinde, “Tevrat’a göre, yeryüzünü taşıran Tufan, yaratıştan 1656 yıl sonra, yağmurların Ekim’den Mart’ın başına dek aralıksız yağışıyla meydana gelir…” (s.30) derken, Musevi toplumunun din adamlarının, ataları Nuh’un başına gelenleri, neden “Tufan’dan önce” ve “Tufan’dan sonra” diye miladi bir takvim değerine temel yapmış oldukları anlaşılmaktadır.

Çünkü bu olay, doğal bir “su taşkını” değil, çok genel bir “kıyamet ritüeli”, “bir festival”, “bir yas ayini” idi ve kurban sunan ve kurban alan toplulukların birlikte düzenledikleri geniş kapsamlı bir ittifak ayiniydi. Bu tarihten itibaren, bu ritüele yani “anlaşma toplantısı”na katılan Nuh soyuna ait olanlara “kan içmek ve çiğ et yemek”, artık kesin bir şekilde yasaklanmıştı.

Sayın M. İ. Çığ, “kutsal Me”ler arasında anayasal bir kurum olarak yer alan ve düzenli, takvimsel değerlere bağlı kalarak tekrarlanması öngörülen “Tufan Kıyamet Bayramı”nın [ ki, “Kıyam bayramı” tanımı biraz garip görünse bile, şu anda, günümüzde, Süryani topluluğu tarafından kutlanmaya hala devam edilmektedir. Kaldı ki, İslami Kurban Bayramının “Kıyam Bayramı” olduğu ve tarihte bu “bayramlarda” koyun, kuzu yerine insan ve çocuk boğazlanmış olduğu da unutulmamalıdır. Bkz: (http://toplumvetarih.blogcu.com/tufan-kiyamet-ritueli-kiyam-bayrami/5508483 ) ] Somut bir ritüel tanımı olduğunu maalesef görememektedir. Bu nedenle de, bir Protestan başpiskoposu, “yaratılış”ın veya daha sonraki “Tufan”ın yıl ,gün ve hatta saat hesabını yapınca, bundan şaşkınlığa düşerek şöyle demektedir:

“ Museviler insanın yaradılışını 5000 yıl önceye götürürken, bir Protestan Başpiskoposu tarafından bu tarih 4004 yıl önce 23 Ekim Cuma günü saat 9 olarak saptanmış. Cumartesi günü de tanrı dinlenmiş…”
( M.İ.Çığ, agk. Sy. 16)

Musevi veya Hıristiyan din adamlarının “Yaratılış”ı, onların düşüncesine göre, genel anlamıyla canlıların ve bu arada İnsan’ın ortaya çıkışını 5790 yıl kadar önceki bir tanrısal edim olarak tanıtmalarına elbette gülüp geçeceğiz. Fakat, öte yandan da, Musevi takviminin şu anda “yaratılış”tan bu yana 5790 yıl içinde olduğumuz; Tufan’ın ise “Yaratıştan” 1656 yıl sonra gerçekleşmiş olduğu gibi düşüncelerin hangi nedenlere dayanıyor olduğunu düşüneceğiz.

Mezopotamya kaynaklı ilahi veya destanlarda, kuru bir şekilde, eski insanının sadece uydurmalarını ve-ya hayal gücünü okuyanlardan olmayacağız. Çünkü böyle bir tutum bizlere, eski toplumun gerçek tarihini, örgütlenme ve yaşam kurallarını tanıma olanağı sunamaz. Konu üzerinde bunca yıllık övülecek çalışmalarına karşın, Sayın Çığ, Mezopotamya destanlarında, ne yazık ki, kelimenin şimdiki yoz anlamında, “efsane” dışında çok az gerçek olgular saptayabilmiştir. O toplumların yaşamını, Ahura Mazdacılığa; Yezidiliğe, Museviliğe, farklı Hıristiyan topluluklarının fiili ve dini yaşamına yeterince taşıyamamıştır.

Fakat, biz, eğer 5790 - 2000 = 3790 gibi bir rakama ulaşıyor isek, Musevi din adamlarının “yaratış” dediği olayın günümüzden yaklaşık 3500 yıl kadar önceki Yukarı Mezopotamya ve Aşağı Mezopotamya toplulukları arasında gerçekleşen ilkel ittifak başlangıçlarına dayandığını anlayabiliyoruz. Bizzat “Yaratış” anlatımının kendisi de “6 gündüz, 6 gece süren” bir ittifak ritüelinden başka bir şey değildi. Öyle ki, o anlatımlarda, “Yer’in Gök’ten ayrılması” edimi, “Yukarı Mezopotamya” yani “Gök”ün, “Aşağı Mezopotamya” , yani “Yer”- “Toprak”ın birbirinden “ayrıştırılması”, tapınaklarda “ekmek pişirilmeye” ve “tapınaklarda ekmek yemeye” bağlı olarak anlatılıyordu.

“ Ekmek yemek” ve “su içmek”, şimdi bile Musevi ve Hıristiyan ayinlerin en temel söylemi ve edimi olmaya devam ediyorsa, bu alanda yeterli donanıma sahip her araştırıcı, erken dönem ilahilerinin mısralarında anlatılan “yaratış”ın ve sonraki “Tufan”ın, farklı toplum birimlerinin katılımıyla gerçekleşen ve o dönemdeki toplulukların örgütlenme tarzlarını ve aralarındaki evlilik ve yiyecek ilişkilerini tanzim eden ittifak ritleri olduğunu görebilecektir.

Zaten, “kutsal” denilen bu dinsel kitapların “Yaratış” veya “Tufan” anlatımlarının bir toplu ve toplumsal ayin olduğu; düzenli yıkımların, kıyamet’lerin öteki yüzlerinin de düzenli yaratma olduğu bir kez kavranılınca, karşımızdaki bütün bu anlatımlar; alışkanlıklarını, deyimlerini hala yaşamımızda taşıdığımız eski Mezopotamya topluluklarının gerçek tarihlerine bağlanıvereceklerdir.

*-*-*-*-*-*-

Nusayriler. Arap Alevilerinin Tarihi. (Tarih'il Aleviyyin Lazkiye)
Muhammed Emin Galib et-Tavil

Çiviyazıları, Mart 2000.
( sf. 29-31)

1. BÖLÜM
TARİH ÖNCESİ ÇAĞLAR

Bugün elimizde bulunan Tevrat insanlığın başlangıcının, yani Adem ile Havva'nın cennetten inişinin, günümüzden altı ya da yedi bin yıl öncesine dayandığını, Havva anamızın Hicaz'da Cidde'ye Adem'in ise Seylan-Serendib adı verilen adaya indiğini, ikisinin büyük zorluklardan sonra kavuştuklarını, Fırat'ın kıyısında adına Aden bahçesi denilen bir yere yerleştiklerini anlatır.

[ ……. ]

Bu nedenle Adem ile Havva'nın yeryüzüne inişinin bir masal değil, olanaklı doğal bir olay olduğunun ortaya çıkmasını uzak bir olasılık olarak görmüyoruz. Bununla birlikte Tevrat'ta anlatıldığı gibi canlıların yaşının yedi bin yıldan ibaret olduğuna da inanmıyoruz, çünkü bulunan insan kalıntıları bunların, yirmi hatta yüz bin yıl önce, canlılar aleminde yaşadığını kanıtlıyor. Başlangıçta bir ateş cismi olan dünyanın ise ısısının uzayda yayılarak kabuk bağlaması, yörüngesine oturması, en az otuz milyon yıl önce gerçekleşmiş olmalıdır.

Daha önce söylendiği gibi, Adem ile Havva, Fırat'ın kıyısındaki Aden bahçesine yerleşerek ürediler. Sayıları çoğalınca ahlak ve inanç yozlaşması baş gösterdi. İlahi hikmet insanların terbiye edilmesini gerektirdi ve semavi kitapların anlattığı Tufan meydana geldi.

İnsanlığın ikinci babası olan Nuh Peygamber, Kufe dolaylarında yaşıyordu; rabbine yeryüzünde dolaşan tek bir kafir bırakmasın diye dua etti ve ona ailesini, az sayıdaki mümini ve her canlıdan bir çift taşıyacağı bir gemi inşa etmesi vahyedildi. Öyle de oldu, gemi bugünkü
yaratıkların atalarının tek sığınağı oldu.

Tevrat'a göre, yeryüzünü taşıran Tufan yaratıştan 1656 yıl sonra, yağmurların Ekim’den Mart’ın başına kadar aralıksız yağışıyla meydana gelir, nihayet sular yeryüzünü kaplar. Nuh'un gemisi içindekilerle birlikte yüzerek Kürt illerindeki Ararat sıradağlarının bir parçası olan Cudi dağına oturur.

Nuh Tufanı ile ilgili bir dizi görüş ve kuram vardır. Kimileri bunun o zaman olağandışı bir biçimde gerçekleşen bir gelgitten kaynaklandığını söylüyor. Bugün Basra körfezindeki gelgitleri bilen ve Kufe'nin eskiden, Fırat, Dicle ve diğer nehirlerle derelerin sürüklediği alüvyonlarla dolmuş olan, Basra körfezinin en ucundaki yerde olduğunu hatırlayanlar, bu görüşü savunanlara bir gerekçe bulabilir ve gelgitin Tufan'la bir ilgisi olduğuna inanabilir. Ancak bu görüş Tufan'ın gerçekleştiğini reddetmiyor, hatta kabul ediyor.

Gelgit zaten ilahi kudretin belirtilerinden biridir. Bu kuramı kabul etmekle Tufan'ın gerçekleştiğini ispatlamış oluruz. Çünkü gelgit olayı güneş ve ayın çekim gücünün etkisiyle oluşur. Tufan'ı ispatlamak için dünyanın yakınından geçen bir gök cisminin çekim gücünün güneş ve ayın çekim gücüyle birleştiğini varsayarsak Tufan'ın doğal nedeni ortaya çıkar. Bu da yüce ilahi kudretin tecellisinden başka birşey değildir.

Bu konuya ilişkin kuramlar çeşitli olsa da, kesin olan Tufan'ın gerçekleştirdiği, Çinliler ülkemize uğramadı diye inkar etse de, Tufan'ın bütün yeryüzünü kapladığıdır.

Tufan'dan sonraki insanoğullarının soyu Nuh'un (Nuh b. Lamek b.Mütevaşlıh b. Uhnuh b. Nun b. Mihlail b. Kınyan b. Anüş b. Şis b. Adem) üç oğlunun soyundan gelir: Sam, Ham ve Yafes….

(sf. 29- 31 )

*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Sayın Çığ’ın Hatalı Tufan Kavrayışı

2009-12-10T05:35:00.000-08:00

Sayın Çığ’ın Hatalı Tufan Kavrayışı

Muazzez İlmiye Çığ, “Nuh Tufan’ı” bağıntısında, geçen yıllarda, “Karadeniz Tufan’ı” tezine yakın duruyordu; daha sonra ise bu görüşünden vazgeçerek, “Sumerlilerin Tufan’ı”nı Orta Asya steplerinde aramaya başlamış olduğunu, kitabında, şöyle özetliyor:

“Ben Karadeniz’de olan bu Tufan olayını ilk kez İstanbul Üniversitesi Prehistorya bölümünde Walter Pitman’ın bu konuda verdiği Konferansta duymuştum. Daha sonra Cumhuriyet Bilim Teknik dergisinde bu konuyu okuyunca Sumerlilerin yazdıkları Tufan olayının bundan kaynaklanmış olabileceğine oldukça aklım yatmış ve Kuran, İncil ve Tevrat’ın Sumer’deki Kökeni kitabımın 51. sayfasında not olarak vermiştim. Fakat olayın Sumerlilere geçiş varsayımı beni pek tatmin etmiyordu. Çünkü bu büyük olayın etkisinin Sumerlilere gelinceye kadar, Karadeniz’in etrafında ve Anadolu’da yaşayanlar arasındaki yerel söylencelerin bulunması, oraların Sumerlilerle bir bağlantısı olması beklenirdi. Hatta oradan Avrupa’ya gidenler bu olayı anlatmış olmalılardı. Halbuki buna ait bir iz olmadığı anlaşılıyor. Bu yüzden Sumerlilerle bu olay arasında bir bağlantı kuramıyor; ama bir bağlantının gerekliliğine inanıyordum. İşte Önsöz’de sözünü ettiğim kitaplar [ Benim Notum: ( “Ufkumu açan kitaplardan biri Begmyrat Gerey’in Beş Bin Yıllık Sümer- Türkmen Bağları adlı kitabı…. İkincisi Doç. Dr. Tahsin Parlak’ın Tufan’dan Turan Denizi’ne, Turan Denizi’nden Günümüze Aral’ın Sırları adlı kitabı… M. İ. Çığ sf.9/10) ], diğer araştırmalarımın sonuçları bana Sumer Tufan olayının Orta Asya’daki taşkınlıklardan kaynaklanmış olabileceğini, Sumerlilerin oralar ile bağlantıları olduğunu açıkça gösteriyordu. “ (M. İ. Çığ, adı geçen kitap, sf. 73/74)

Her şeyden önce, “Sümer Tufan” anlatımının kaynakları konusunda, “Karadeniz Tsunamisi”nden “Orta Asya Taşkınlarına” doğru bir görüş değişikliği için Sayın Çığ’ın, Cumhuriyet Bilim Teknik dergisi gibi, başvuru kaynaklarının ne ölçüde “bilimsel” bir taban oluşturabileceğini akademi dünyamızın değerlendirmesine sunalım. Bizce bu “görüş değişikliği” süreci ve dayanılan “kaynak”lar, yıllarını Akado sammaru tablet çözümlerine hasretmiş bir bilim insanı için oldukça üzücüdür.

Fakat bütün bunlar işin sadece bir yanıdır.

Her şeyden önce, Sayın Muazzez İlmiye Çığ, öteki bir dizi “realist”, “gerçekçi”, “doğacı” bilim adamı veya tez sahibi gibi, Tevrat’taki haliyle Tufan anlatımının “doğal bir sel afeti”, “tsunami” olayına; tarihteki doğal bir felaketin insan belleğindeki izlerine dayanmış olabileceğinden yola çıkmaktadırlar.

Onlar için, anlatımlardaki “sel”, bildiğimiz anlamıyla bir “su taşkını”; anlatımlardaki “insan toplumu” , bildiğimiz anlamıyla “yeryüzü”nün bütün insanlığı” ; anlatımlardaki “yeryüzü”,”dünya”, “toprak” ise, şu anda bilinen haliyle “yer küremiz” ; anlatımlardaki “gemi” ise, şu anda da bildiğimiz haliyle bir “kayık”, “gemi”, “sal” idi…

Çalışmalarım içinde göstermeye çabaladım ki, Akado-sammaru kayıtlarında ve ondan kaynaklanan “kutsal tufan” anlatımlarında bahsedilen “Su taşkını haliyle Tufan”, aslında bir dizi farklı türü bulunan “kıyamet ayinleri”, “insan kurban edimli ziyafet bayramları”nın sadece biri idi. Bu nedenle de, anlatımlardaki tanrı, böyle bir “tufan” ile, mutlaka suda boğma yoluyla bir “tufan” tanımlıyor ve gerçekleştiriyordu.

Mezopotamya’da birbirinden farklı bir dizi Tufan, yani “kıyamet” biçimleri bulunuyordu. “Suda boğma” veya Cehennem’in “ kaynar sularda haşlanma” motifleri bulunduğu kadar “veba salgınları”; “karakış” kıyametleri; “yangın afetleri” de, tıpkı, Mezopotamya’daki toplum birimlerden sadece bazılarının katıldığı “insan kurban edimli ittifak toplantıları”nın farklı türlerini oluşturuyordu.

Kurban veren topluluk için “felaket”, kurban alan toplum için ise “bayram” yönleriyle öne çıkan Kıyamet-Bayram toplantıları birer ritüel olduğu için, tamamen takvimsel bir zemine, takvimsel bir değere oturmaktaydı. Akado Sammaru kayıtlarında ve onlara dayanan sonraki dinlerdeki “kıyamet – bayram ayinleri” genellikle, en az üç günlük bir takvimsel değere sahiptir. “Yaratılış” olarak tanıdığımız olay da, tam olarak bir “kıyamet- bayram ayini” olduğu için, o da “6 gün, 6 gece” sürmüştü.
Bizim tanıdığımız “İnsanoğlu”, genel olarak “insan”ların sadece bir bölümünü; bizim tanıdığımız “yeryüzü”, “toprak” , “dünya”, “küre”, Mezopotamya’nın tarım yapılan “toprak”larını ifade ediyordu. Eski tabletlere göre, “Yukarı Mezopotamya” , zamanla “Gök” ve “Cennet” kavramlarıyla eşitlenmiş ; “Aşağı Toprak”lar ise, “Dünya”, “Toprak” ve “aşağılık insan”ların yerleştiği alanlar olarak ifade edilmeye başlanmıştı. “Yüce Varlıklar” ve “Aşağılık, Kusurlu, Günahlı İnsanoğlu” ayırımın da dayandığı bu ikilemin tarihteki özelliklerine değinmiştik.

Akado-sammaru topluluklarını ve onların kültürlerini birer uydurmalar manzumesi olarak ele almaz; Mezopotamya topluluklarının gerçek varoluş ve yaşayış anlatım biçimleri olarak ele almaya başlarsak, aslında, bütün “hurafeler”, bir şekilde, bizi, geçmiş toplulukların yaşam ve kült biçimlerine taşır. Bunlara ait son derece canlı örneklerin bir bölümünü ele almaya çalışmıştık. Bir topluluğun “marul yemeyi günah” addetmesi veya Paskalya sırasındaki bir günde mutlaka “marul yemesi” gerektiği gibi kurallar, hiç de “aptallık” veya “cehalet” göstergesi sayılmamalıdır. Hıristiyan yortusunda mutlaka “mercimek” (onun da “yeşil” ve “kırmızı” mercimek ayrımı bile bulunuyor!) yemek, “mercimeği fırına vermek”, nasıl ki, cinsel içerikli bir “festival”, “düğün”, “ittifak şenliği” edimini ifade ediyorsa, marul, fasulye, nar veya “kurban eti” yemek veya yememek de bu tür “kıyamet – bayram” etkinliklerine “sunucu toplum” veya “sunulan toplum” olarak katılmış olmak veya olmamayı anlatıyordu.
Bunlarla ilgili daha geniş bilgilere, Tufan ile ilgili yazılarımdan ulaşılabilir.

“Tufan” olayına bir kez, “sel baskını”, “Nuh gemisi”ne de, bilinen “gemi” olarak bakmaktan vazgeçtiğimiz andan itibaren, Akado-sammaru tabletlerindeki “Tufan”dan, “kutsal kitap” denilen “kitaplar” a kadar uzanan bütün Tufan anlatımlarının, aslında ne zaman başlayacağı, ne zaman biteceği belli olan, tapınaklarda icra edilen, insan kurbanlı birer ritüel olduğu ve tek sefere mahsus bulunmadığı anlaşılır.

Gemi artık bir “gemi” değildir. Eski Kudüs tapınağı önündeki “arınma havuzu”, “tunç kazan”dır! Dolayısıyla, Muhammed Kuran’ındaki gibi, Nuh döneminde “kazanı kaynayan gemi” gibi “buharlı gemi” saçmalıklarıyla uğraşmaya da gerek kalmaz.

Tevrat’ın buluşma çadırı veya eski Kudüs tapınak yapısı ve ölçüleri, sanki birebir, “Nuh’a yapılması” emredilen “Üç katlı”, “üçüncü katında mutlaka çatısı olan”, “eni boyuna eşit” vb. ölçü ve plandaki bir “tapınak” yapısı olduğunu açığa çıkmaya başlar.

Türkiye’nin bilim adamları, ateistleri, konular üzerine düşünen, tezler hazırlayan akademisyenleri, dünyanın en şanslı kesimleri arasındadır aslında. Çünkü, anlatılan Tufan’lar bizim topraklarımıza referans vermektedir. Anlatılan Tufan’ların “gemisi” ya, Cudi’ye, ya da “Ararat”a gelip konarlar!

Bu kadar da değil! “Toprağın adamı” olan “çiftçi Adem” bile, muhtemelen eski Asur tarım alanlarında “yaratılmış”tı. Tabii ki, burada dindarların düşündüğü şekilde bir “yaratma” yoktu. Bir tanımlama, “ad verme”, “sınıflama”, karşılıklı birbirini tanıyıp var kabul etme anlamlarında bir “yaratma” idi. Bir meselenin “adını koyalım”, “bu iddianın adını koyalım” dediğimizde, nasıl ki, olayı tanımlamak, tanımak ve tanıtmaktan bahsetmek istiyor isek, eski tanrılar ve eski farklı Adem’ler durmadan “eşyaya ad vermekten”, “varlıkları tanımlamaktan” vb. bahsediyorlar ise, bu aynı zamanda onların “yaratma” edimleri anlamına geliyor olmalıydı.

Bize ulaşmış haliyle Mezopotamya kaynaklı Tufan anlatımlarını eski dünyanın doğal felaketlerinde aramak, bütün “gerçekçi” ve-ya “ateist” görünümüne rağmen, büyük bir yanılgıdır. Orada anlatılan “Tufan”lar, insan kurbanlı ittifak edimleri, felaket, kıyam günleri, kıyamet ve dolayısıyla bayram ritüelleriydi.

Aşağıdaki yazılar, bu temelde okuduğumuzda oldukça ilginç noktalar açığa çıkmaktadır..

….
Mümin Köksoy, “Nuh Tufanı ve Sümerlerin Kökeni”
Başlıklı kitabıyla ilgili

….
Feyzullah Budak
Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyet Üyesi

Yukarıdaki başlık, henüz matbaada baskı aşamasında olup, 2002 yılının son günlerine doğru okuyucuya ulaşacak olan bir kitabın adıdır. Onu, yazarı Prof. Dr. Mümin KÖKSOY’un özel ricası üzerine (bazı konuları birlikte yeniden gözden geçirmek, özellikle dili ve doğru anlaşılırlığı konusunda kontrol etmek amacıyla) baskıdan önce okumak gibi bir şansım oldu. Bu şansın yarattığı faydayı değerli okuyucularımla da paylaşarak çoğaltmak için, daha piyasaya çıkmadan sizleri bu kitaptan ve yazarın çarpıcı iddialarından haberdar etmek istedim.

Prof. Dr. Mümin Köksoy’u dört yıldan beri tanıyorum. Bir Fen Bilimci olmasına rağmen Sosyal Bilimler’e yakın ilgisi ve Sosyal Bilimcilerle sıcak ilişkisi hemen dikkatimi çekmişti. Sosyal Bilimlere Fen Bilimci gözüyle yaklaşıyor, olayları ve konuları o gözle eleştiriyor ve daha önce hiç düşünülmemiş bir sentezle olaylara yeni yorumlar getiriyordu. Tamamını büyük bir dikkatle ve zevkle okuduğum “Yerbilimlerinin Katkısıyla, NUH TUFANI VE SÜMERLERİN KÖKENİ” Sayın Köksoy’un işte bu anlayışla yazdığı bir kitap. Kitapta; felsefeyi, teolojiyi, mitolojiyi, arkeolojiyi, Sümerolojiyi ve tarihi ilgilendiren pek çok konular bir fen bilimci ve özellikle bir yerbilimci gözüyle derinlemesine inceleniyor.

Geniş bir literatür desteğiyle çok yeni görüşler açık bir şekilde ortaya konuluyor. Herkesçe kabul görmüş ve klasikleşmiş görüşlerin yerine yepyeni farklı bir sentezin ortaya konuşu, pek çok kimse üzerinde adeta bir şok etkisi yapacak nitelikte. Ancak duyguları bir tarafa bırakıp yeni yorumları bilim objektifliğiyle incelemeğe kalktığınızda itiraz edilecek, eleştirilecek noktaları yakalamakta da güçlük çekmektesiniz. Meselâ; Yahudi ve Hıristiyan inanç sistemlerinde binlerce yıldan beri tartışılmasına rağmen net bir çözüme bağlanamayan; “biri yaratılan ilk insan olan Adem, diğeri Sümerler’in ilk Peygamberleri Adem olmak üzere iki Adem’in var oluşu” ilk defa bu eserde dile getirilmektedir. Yine ilk defa bu eserde Hz. Nuh’un da Sümer halkına gönderilmiş bir Peygamber olduğu açıkça ifade ediliyor.

Diğer konuları bir kenara bırakırsak, bu çalışmada beni en fazla etkileyen ve ilgilendiren konu Prof. Köksoy’un Sümerler’in ve ilk Türklerin kökenleri ile ilgili görüşleri oldu. Prof. Köksoy bu görüşlerini ortaya koyarken Jeolojiyi ve Paleocoğrafya’yı âdeta bir teleskop gibi kullanmış. Bunu yapabilmek için 15-20 bin yıl önceki son buzul çağının sona ermesinden yola çıkarak günümüze doğru Orta - Asya’nın Paleocoğrafik evrimini özetlemiş. Bölgenin değişen şartlarına paralel olarak ortaya çıkan yaşam şartlarının bölge insanları üzerindeki olumlu ve olumsuz etkileri ve bunlara karşı bölge insanlarının muhtemel karşı davranışlarını adım adım senaryolaştırarak tarih öncesindeki M.Ö. 4000-5000’lere dayanan arkeolojik verilere bağlamış. M.Ö. 3000-2500’lü yıllara doğru yazının icat edilmesiyle arkeolojik verileri yazılı belgelerle destekleme imkanı doğmuştur. Bu sebeple daha sonraki tarihi dönemlerden günümüze kadar akıp gelen medeniyet tarihi daha kesin bilgiler ve belgelerle tarihçiler tarafından kaleme alınmıştır.

Prof. Köksoy, yerli ve yabancı literatürde ve ansiklopedilerde parça parça yer alan bu verileri cesur bir şekilde analiz ederek “Sümer ve İndüs medeniyetlerini kuranların kardeş topluluklar olduklarını” belirtmekte ve bu toplulukların atalarını Orta Asya’nın TURAN ovasında M.Ö. 5000-4000 yıllarında yaşamış olan “İlk Türkler”e (Proto Türkler) bağlamaktadır.

Kendisinin geliştirdiği ve “jeo-arkeolojik teleskop” diye adlandırdığı yeni bir yöntemle de İlk Türkleri M.Ö.15.000-6.000 yıllarında Orta Asya’da yaşamış olan “ilk Ural Altaylılar”a (Proto- Ural- Altaylılar) bağlamaktadır. Prof. Köksoy bu eserinde; Nuh Tufanı’nın gerçek bir tarihi-jeolojik olay olduğunu, ancak kutsal kitapların yanlış yorum ve tercümeleri sebebiyle bu olayın efsaneleştirilerek gerçek dışına doğru itildiğini iddia ediyor. Nuh Tufanı ile ilgili olarak, gerçek olmasını mümkün görmediği bazı söylemleri ise şöyle tespit ediyor:

• Nuh Tufanı M.Ö. 2900’lü yıllarda Aşağı Mezopotamya’da meydana gelmiş doğal ve yerel bir sel baskınıdır. Suların bütün dünyayı ve karaları kapsamış olması mümkün değildir, doğru değildir.
• Geminin Ağrı Dağı’nın veya Cudi Dağı’nın tepesine konmuş olması mümkün değildir. Geminin ya Basra Körfez’inde bir kum tepeciğine takılıp kalmış veya “Dağlık Yöre” (Cudi=Ararat) diye anılan Yukarı Mezopotamya’da, Dicle Nehri kenarında kıyıya bağlanmış olması daha çok muhtemeldir.

• Geminin Ağrı Dağı’nda aranması, Hıristiyanların, özellikle Ermenilerin dini, siyasi, etnik ve ideolojik propagandasının bir aracıdır. Ağrı Dağı’nda bulunduğu iddia edilen gemiye benzer görüntüler bölgeye özgü jeomorfolojik yeryüzü şekilleridir.

• Gemiye her türden birer çift canlının alınmış olması; diğerlerinin Tufandan boğulup yok oluşları; daha sonraki bütün canlıların ve insanların gemidekilerden türemiş olması doğru değildir. Çünkü, en azından Aşağı Mezopotamya’dan başka coğrafyalarda hayat kesintisiz devam etmekteydi.

Prof. Dr. Mümin Köksoy’ un eserinde jeoloji biliminin verileriyle desteklediği bu görüşleri elbette eleştirilmeye ve geliştirilmeye açıktır. Ancak ortaya konulan bu görüşlerin ve geliştirilen yöntemlerin özellikle Türk Tarihi ve Arkeolojisi araştırmacıları için yeni ufuklar açacağına inanıyor, değerli ilim adamımızı bu önemli çalışması sebebiyle yürekten kutluyorum. Kitabın nereden ve nasıl temin edileceğine gelince; Kitap, Yeni Avrasya Yayınları’ndan çıkıyor. Dağıtımını ise Yeni Avrasya Yayın Grubu yapıyor.

http://www.biroybil.com/showthread.php?t=4053

*-*-*-*

Hz.Nuh ve Sümerler

Aslında iddia Mümin Köksoy isimli bir jeoloji profesörüne dayanıyor. Kuran’da geçen Adem isimli iki şahsın birinin insanlığın atası Adem diğerinin de Sümerlere gönderilmiş bir peygamber olduğu, Nuh tufanının sadece şimdiki Irak’ta ki bir bölgeyi etkilediği, Cennetten sadece iki kişinin dünyaya indirilmediği, Karadeniz ve Aral-Hazar tufanları, Nuh’un gemisinin şekli gibi konularda fikir beyan ediyor.
Aşağıdaki konular hakkında bir kaç kırıntıda bizden olsun ..

1- İlk insan Adem ile Sümerlere gönderilmiş bir peygamber olan Adem’in ayrı şahsiyetler olması
2- Cennette sadece Adem ile Havva değil yüzlerce binlerce ademoğlunun dünyaya inmiş olmaları
3- Hz. Adem’den sonra Sümer halkına O’nun onuncu nesilden torunu Hz.Nuh’un peygamber olarak gönderilmesi
4- Hz. Nuh ve Tufan hadisesi. Tufan’ın bütün insanlığa değil sadece Hz. Nuh’un kavmine yönelik olduğu.
5- Hz. Nuh’un gemisi
6-Karadeniz Tufanı ve Sümerlerin Kökeni
İlk insan Adem ile Sümerlere gönderilmiş bir peygamber olan Adem’in ayrı şahsiyetler olması

Prof.Köksoy’a göre Hz.Nuh Sümerlere yaklaşık olarak M.Ö.2900 yıllarında gönderilmiş bir peygamberdir. O’nun yaşının kutsal kitaplarda 950 yıl olarak geçmesi ise şöyle açıklanmaktadır. Sümerlerin ilk kullandıkları takvim kameri ay hesabına dayanan bir takvimdi. Bu takvimde yıl yok sadece ay vardı. Ayın yeniaydan dolunaya kadar geçen yaklaşık 29-30 günlük süresi “bir sene” olarak isimlendiriliyor idi. Buna göre 950 yıl yaşadığı söylenen Hz. Nuh ile 1000 yıl yaşadığı söylenen Hz. Adem aslında bu ay takvimine göre 950 ve 1000 sene yaşamış bizim şu anda kullandığımız Justinyen takvimine göre 77 ve 79 yıl yaşamış olması gerekiyor idi.

Kuran’da hz. Nuh’un “950 sene” yaşadığı söylenir. Burda geçen sene tabiri sözlüklerde belli bir zaman dilimini gösteren bir kelimedir. Sene kelimesi kesin olarak dünyanın güneş etrafında bir dönümü ya da Kameri 12 aya tekabul eden bir “yıl” kavramına denk gelmez. Mesela Sene-i Kuranî tabiri “eyyam-ı Kuran” (Kuran günleri) olarak çevrilmiştir. Burda sene kelimesi “geçen günler” olarak kullanılmış görünüyor. Yani “950 sene” tabiri tam olarak bildiğimiz 950 yıla tekabul etmeyebilir. Burda Köksoy’un ortaya koyduğu düşünceye itiraz sadedinde bir şey denilemez. Ayrıca Muhyiddin ibni Arabi Adem konusunda Futuhat-ı Mekkiye’de şöyle der:
“Bir kimsenin rüyasında gördüğü gibi, Allah bana yüzlerini tanımadığım bir gurup insanla birlikte kendimi Kabe’yi tavaf ederken gösterdi. İlk mısraını hatırlamadığım bir şiiri ezberden okuyorlardı.

“Yıllarca sen tavaf ettik.e biz tavaf ettik bu evin etrafını hep birlikte her birimiz”

Bu insanlardan birisi tanımadığım bir isimle kendini tanıtıp bana : ” Ben senin soyundan atalarından biriyim” dedi. “Öleli kaç yıl oldu” diye sordum. “40 bin yıldan çok daha uzun bir süre” dedi. “Ama” dedim, ” Adem (a.s) bu kadar yıl önce yaşamıyordu.” Şöyle dedi: ” Hangi Adem’den bahsediyorsun? Sana yakın olandan mı yoksa diğerlerinden mi” O zaman Peygamber(s.a.v.)’ in şu hadisini hatırladım:”Allah yüzbin Adem yaratmıştır” (Hayal Alemleri-W.Chittick-Kaknus Yayınları)

Elmalı Tefsirinde Nuh ile Adem arasında bin yıl olduğu sözüne getirilen yorum şöyle:
“Bu bakımdan ya Âdem’in yaratılışına dayandırılan tarihin yanlışlığına hükmetmek veya O Âdem’den maksadın, insanlığın babası olan Âdem olmadığına inanmak gerekir.”(Hak Dini Kuran Dili-E.Hamdi Yazır-Zaman yay.)

Burada Hindu Kozmolojisinden bir alıntı yapalım. Hinduizmdeki kozmik devirler öğretisine göre “bu dünya”‘nın tam tekamülünü içeren bir “Kalpa” (en büyük devir. Kainatından yaratılışından Kıyamete kadar olan süre. Tabi bizim kainatımızın ve bizim kıyametimizin.) iki yedili “Manvantara” dan oluşur..Hindu geleneğinde zaman daireseldir.. (modern dünyanınki çizgisel,bize göre islamda ise helezoniktir). Zaman bir tekerleğe benzetilir. Ve her bir tam dönüş bir manvantaradır. Her Manvantara dört çağa (Yuga) ayrılır. Ve bu çağlarda bir iniş, bir düşüş sözkonusudur. Yani en mükemmel çağ ilk çağ en kötü çağ ise son çağdır. Kreta-Yuga denilen ilk çağ (Romalıların Altın Çağ dedikleri) manevi açıdan en mükemmel çağdır. Şamanistlerin ve bir çok dinsel içerikli metinlerin de dediği gibi o çağda insanlar göğe çıkabiliyorlardı. (Eliade, M.-Şamanizm) Diğer çağlarda tam bir “iniş” vardır. Bu “iniş” ile modern düşüncenin “ilerleme” mefhumuna dikkat çekelim. Modern düşünce bunun tam tersini ileri sürer. Eski Çağlar ilkeldir ve Darwin’e göre hayvansıdır. Zamanda ileriye doğru sürekli bir mükemmelleşme vardır. Bütün dinler bir “bozulma”‘dan bir “düşüş”‘ten bahsederken modern düşünce bir ilerleyişten bahsediyor. Burda modern düşüncenin herzaman gördüğümüz bir yanını görüyoruz. Hakikatları tersyüz etme. Darwin, Marx ve Freud (üçüde yahudidir) ile zirveye ulaşan ilerleme düşüncesi bu çağın manevi boşluğunu örtmek gizlemek için uydurulmuş bir saçmalıktır. (ayrıntılı bilgi için şu kitaba bakılabilir : Rene Guenon, Modern Dünyanın Bunalımı)

Manvantara’nın dört çağı Kreta-yuga, Treta-yuga, Dwapara-yuga ve Kali-yuga’dır. Süre olarak bunlar: Bir manvantarayı 10 kabul edersek 4-3-2-1 olarak dağılır. Hiç birinin kesin bir bitiş ve başlangıç tarihi yoktur. Ve ilham edilmemiş hiç bir kalp bunu bilemez. Bu romalıların altın, gümüş, tunç, demir çağına tekabül eder. Son çağ Kali-yuganın -ki karanlık çağda derler ve bazılarına göre 6480 sene bazılarına görede 2500 senedir- son zamanlarını yaşadığımıza inanılır. Acaba bu son çağda veyahut her Manvantara Çağında farklı bir Adem’mi geldi?

Adem sözcüğünün anlamlarından biri “KIRMIZI”dır. İbranice’deki “Topraktan olma” anlamına gelen “adamoh”, “Kan” anlamına gelen “dam”, “Kırmızı varlık” anlamına gelen “adam” sözcüklerinden birinden türemiştir. Ayrıca Latincede toprak manasına gelen “humus” ile insan manasına gelen “homo” yada “humunus” arasındaki benzerlik ilgi çekicidir.

İncil’de geçen Edom sözcüğüde ilgi çekicidir. Edom ile Adem arasında sadece sesli harflerde bir farklılık var. ve gerçekte farklı bir beşer ırkına Edom “kızıl” demektir tekabül eder.

Farsçada da Adem manasına gelen kelime Keyumers’dir. Süryanice de Adem toprak manasına gelir. (Geleneksel Formlar ve Kozmik Devirler – Rene Guenon – insan yay.)

2- Cennette sadece Adem ile Havva değil yüzlerce binlerce ademoğlunun dünyaya inmiş olmaları

Köksoy Adem ile Havva’nın cennette birçok çocuk ve torunu olduğunu yeryüzüne bunların hepsinin beraber indirildiğini, cennetteki “ruhani” bedenlerine mukabil dünyada biyolojik bir bedene sahip olduklarını ileri sürmektedir.

Ehli sünnet inancına göre cennet veya cehennemdeki beden ruhani bir beden değildir. İnsanlar şimdiki bedenlerine benzer latif bir bedene sahip olacaklardır. Kuranın ve Kutsal Kitapların bir çok yerinde Hz. Adem’in topraktan yaratıldığı sonra Ruh üflendiği söylenir.Buna göre cennetteki yaşam ruhani bir bedenle olan bir yaşam değildir. Hem ruhların üreyerek çoğalması garip bir iddia olur. Kurandaki “ihbitu – hepiniz inin” kelimesi ilk bakışta Adem ile Havva’nın cennette bir çok çocuğu olduğu imajını doğuruyor ise de tefsir alimleri bunu farklı bir şekilde yorumlamıştır.
Burda Adem ve Havva’nın şahsında tüm insalığa bir hitap vardır.(Hak Dini Kuran Dili – I-280.) Adeta Ademin sülbünden gelen herbir insana bir hitap söz konusudur.
Bakara Suresi ayet :36-38:

36-Derken, şeytan ayaklarını oradan kaydırdı. Onları içinde bulundukları konumdan çıkardı. Bunun üzerine biz de, “Birbirinize düşman olarak inin. Sizin için yeryüzünde belli bir süre barınak ve yararlanma vardır” dedik.

37-Derken, Âdem (vahy yoluyla) Rabbinden birtakım kelimeler aldı, (onlarla amel edip Rabb’ine yalvardı. O da) bunun üzerine tövbesini kabul etti. Şüphesiz O, tövbeleri çok kabul edendir, çok bağışlayandır.

38-“İnin oradan (cennetten) hepiniz. Tarafımdan size bir yol gösterici (peygamber) gelir de kim ona uyarsa, onlar için herhangi bir korku yoktur, onlar üzülmeyeceklerdir” dedik.

Burda geçen “Tarafımdan size bir yol gösterici (peygamber) gelir de kim ona uyarsa” ifadesi “ihbitu” emrinin Adem’den sonra gelecek olan her nesle bir hitap olduğunu doğrular niteliktedir.

3- Hz. Adem’den sonra Sümer halkına O’nun onuncu nesilden torunu Hz.Nuh’un peygamber olarak gönderilmesi

Köksoy’un Hz. Adem’in yaklaşık olarak M.Ö. 3100 yılında yaşadığı ve Sümerlere gönderilmiş bir peygamber olduğu yönündeki iddiasına hiçbir delil yoktur. O sadece Kitab-ı Mukaddes’in Hz. Adem ile Hz. Nuh arasında on neslin geçtiği görüşüne dayanıyor.
Adem ile Nuh arasındaki kişiler Tekvin Kitabı 5.Babda şu şekilde sıralanıyor:
Adem,
Şit,
Enoş,
Kenan,
Mahalalel,
Yared,
Hanok,
Metuşelah,
Lamek
ve Nuh.
Burada da görüldüğü gibi Nuh Kabil’in değil Adem’in diğer oğlu ve Kuran’da Peygamber olarak bildiğimiz Şit (Seth) soyundandır. Köksoy Bedrettin Cömert’e dayanarak soyu Kabil’e çıkarıyor. Adem ile Nuh arasında sadece İdris olduğunu birçok sahabenin kabul etmediğini İdris(as)’ın Nuh(as)’dan sonra geldiğini Elmalılı Hamdi Yazır kitabında aktarıyor. Unutmamak gerekir ki Kitab-ı Mukaddes sayı, isim, tarih ve soyağacı yönünden kesinlikle güvenilir değildir. Birçok yerde kendisini tekzib eder. Kitab-ı Mukaddesde bir yerde ki soyağacı ile başka bir yerdeki soyağacı veyahut bazı sayı ve isimler farklı ve hatta birbirini tekzip eder nitelikte olabilir. Maurice Bucaile kitabında Tevratta geçen bu tip yanlışlıklara işaret etmiştir. (Çıkış Kitabı – Maurice Bucaile – Gelenek yay.)

Köksoy sadece bu bilgiye dayanarak Hz. Adem’in M.Ö. 3100 yılında yaşadığı tezini öne sürüyor. Başka bir dayanağı olmayışı ve Tevrattaki soyağaçları ve sayılara olan güven eksikliği bize bu iddianın yeterli delile dayandırılmadığını düşündürüyor. Hz. Adem ile ilk insan Adem farklı kişiler olabilirler fakat Peygamber Adem’in M.Ö.3100 de yaşayan ve Sümerlere gönderilen bir peygamber olduğu tezini doğrulanamaz.
Ali-İmran Suresinde geçen “Şüphesiz Allah, Âdem’i, Nûh’u, İbrahim ailesini (soyunu) ve İmran ailesini (soyunu) birbirinden gelmiş birer nesil olarak seçip âlemlere üstün kıldı.” ayeti Adem, Nuh ve İbrahim’in aynı soydan gelen seçilmişler olarak göstermesi Adem(a.s.)’ın ilk Adem değil de ondan sonra gelen Peygamber Adem olma ihtimalini güçlendirir. Gerçekten Adem ile Hz. Adem farklı kişiler ise Kuran ve diğer Kutsal Kitaplar bu konuda kesin bir bilgi vermek yerine böyle ifadeler kullanmayı niye tercih etmiş olabilir?

Buna benzer bir ayette Meryem suresi 58. ayettir:
“İşte bunlar, Âdem’in ve Nûh ile beraber (gemiye) bindirdiklerimizin soyundan, İbrahim’in, Yakub’un ve doğru yola iletip seçtiklerimizin soyundan kendilerine nimet verdiğimiz nebîlerdir.”

Kuran’da her peygamberin hangi kavme gönderildiği belirtilirken Hz. Nuh’un gönderildiği kavimden sadece “kavim” olarak bahsedilmesi ilginçtir. Mesela İbrahim Suresi 9. ayette “Sizden önceki Nûh, Âd, ve Semûd kavimlerinin ve onlardan sonrakilerin –ki onları Allah’tan başkası bilmez- haberi size gelmedi mi?” diyerek diğer kavimleri isim olarak bahsettiği halde Nuh kavminin ismi söylenilmez. Kuranda Ad, Semud, Eyke, Medyen gibi bir çok kavim ismi geçer fakat Hz. Nuh’un kavminin ismi geçmez. “kavm-i Nuh” , “Nuh’un Halkı” gibi tabirler geçer. Eğer Hz.Nuh zamanında tüm insanlık sadece Hz.Nuh’un halkından ibaret olsaydı halk ve kavim gibi bir bütünün parçalarını ifade eden terimler Kuran’da kullanılmazdı kanaatindeyiz. Demekki Hz. Nuh sadece kendi kavmine gönderilmiş kavmi ise o zamanki yaşayan insan topluluklarından sadece biri olarak hayatlarını sürdürüyor idi. Araf suresi 59. ayette “Andolsun, Nûh’u kendi kavmine peygamber olarak gönderdik ..ilh..” buyrulmaktadır. Hz. Muhammed (sav) bir hadisinde diğer peygamberlerden farkını anlatırken kendisinin tüm insanlığa gönderildiğini halbuki kendisinden önce gelen peygamberlerin sadece kavimlerine gönderildiğini söylemektedir. Önemli bir husus bu hadiste Hz. Adem’den de bahsedilmemektedir. Yani Adem(as) da tüm insanlığa gönderilmemiştir.

Elmalılı Hamdi Yazır Nuh Suresi 1-3. ayetlerin tefsirinde şöyle der:
“Kavmine gönderdik.” Burada Hz. Nûh’un bütün insanlara değil, kavmine gönderildiği anlaşılıyor. Zira Peygamberler içinde bütün insanlara gönderilmiş olmak Peygamberimiz’e ait bir özelliktir. O zaman yeryüzünde ne kadar insan ve hangi kavimler vardı ve yeryüzünün nerelerinde insanlar yaşıyordu, onu da ancak Allah bilir. Bununla beraber Alûsî’nin açıklamasına göre denilmiş ki, Hz. Nûh’un kavmi Arap yarımadası ve ona yakın yerlerde oturuyordu. Meşhur olan da onu Kûfe topraklarında yani Irak’ta yaşadığı ve orada kendisine peygamberlik görevi verilmiş olmasıdır. Bundan Nûh tufanının da o bildiğimiz her tarafı sarmış olma özelliği Nûh kavmine ve onların hepsine ait demek olup bütün yerküresinin her tarafını kapsaması gerekmiyeceği ve o vakit yeryüzünde onlardan başka insan bulunup bulunmadığı da kestirilemiyeceği anlaşılıyor ki, Âlûsi’nin de tercihi budur.(Hak Dini Kuran Dili-E.Hamdi Yazır-Zaman yay.)

Hz. Nuh’un adı Sümer dilinde Ziusudra, Akad-Sami dillerinde Uta-Napiştim, Babil Gılgamış Destanında Utnapişti, İbranicede Noah, Eski Yunan’da Xisoukhros ve Türkçe’de (altay destanlarında) Nama olarak geçiyor.
Nuh Sümerlerin Şuruppak şehir devletinin kralı ve yahut soylu kişilerinden biri idi. Nuh’un kavminin kendisine söylediği “sana inananlar hep ayak takımı” ifadesi O’nun soylu biri olduğunu gösterir. Zisudra destanı yaklaşık olarak M.Ö. 2900 yılında geçiyor ve M.Ö. 2600 de tabletlere yazılıyor. Bu tablet Nippur’da bulunmuş. Akadcada “çok akıllı” manasında gelen “atrahasis” destanıda tufandan bahseden bir yazılı belge. M.Ö.1636 tarihli Ninova’da bulunan bir kil tablet üzerinde okunuyor. M.Ö. 1200 tarihli meşhur Babil Gılgamış destanı da tufandan ve Gılgamış’ın Ab-ı Hayat’ı bulmak için Utnapitim’e olan seyahatinden bahsediyor. Tufan’dan bahseden bir diğer kaynak ise Tevrat. M.Ö. 1200′lerde yaşayan Hz.Musa’ya indirilen Kutsal Kitabın en eski yazmasının M.Ö. 400′lere kadar gittiği söyleniyor.Romalı Berossus da kayıp kitabında tufandan bahsetmiş (M.Ö. 281) ayrıca ermeni tarihçi Moses of Koren de M.S.800 tarihli kitabında tufan olayından bahseder. Fakat bu kitap birçok saptırmalarla doludur.

4- Hz.Nuh ve Tufan hadisesi. Tufan’ın bütün insanlığa değil sadece Hz. Nuh’un kavmine yönelik olduğu.

Köksoy bu görüşünde yalnız değildir. Bir çok tefsir alimi (kendiside Elmalılıyı örnek olarak verir) Köksoy ile aynı görüştedir. Alusi, İbnul Esir, Elmalılı, S.Kutup gibi tefsirciler bu kanaattedir. Fakat “Allahu al’em” kaydını düşerler.

Elmalılı söyle der:
“İbnü Esir “Kâmil”de ve Ebulfidâ “Tarih”inde: “Mecusiler, Tufanı tanımazlar. Bazıları da Tufanın varlığını ikrar eder ve fakat Bâbil bölgesi ile ona yakın yerlerde olduğunu ve “Küyümers” yani Âdem oğullarının meskenleri doğuda olduğundan onlara Tufan’ın ulaşmadığını iddia ve zanneder. Aynı şekilde Hind, İran, Çin gibi doğu ülkeleri Tufan’ı tanımazlar. Bazı İranlılar onu itiraf eder ve fakat “genel değildi, Hulvân geçidini geçmemişti” derler. Doğru olan, yeryüzünde yaşayanların hepsinin Nûh (a.s)’un çocuklarından olmasıdır. Zira “Ve onun neslini baki kalanlar kıldık.” (Sâffat, 37/77) buyrulmuştur” diye yazarlar. (Sâffat Sûresi’ndeki bu âyet ile Hûd sûresindeki, “Denildi ki: Ey Nûh! Sana ve gemide seninle beraber bulunan müminlere bir selam ve bereketlerle in. Onlardan bir takım kâfir ümmetler olacak ki, biz onları dünyada rızıkla faydalandıracağız.”(Hûd, 11/48) âyetinin tefsirine bkz.)”

Hud Suresi tefsirinde de Elmalılı şöyle der:

“Nuh Sûresi’nde Hz. Nuh’un duası “Ey Rabbim, kâfirlerden hiçbirine yeryüzünde adım atacak bir yer bırakma!” (Nuh, 71/26) şeklindedir. Buna göre, tufanın yerküre üzerindeki alanı da, kutup bölgeleri de dahil olmak üzere bütünü ve her tarafı değildir. O devirde insan ile meskun olan kısımlarını hesaba almak gerekecektir. O devirde Hz. Nuh’un bütün insanlara mı yoksa, kendi kavmine mi peygamber gönderildiği bahis konusu edilecektir, ki, bu noktada ihtilaf vardır. O devirde henüz insanlar Âdem’den beri bir tek kavim halinde miydiler, yoksa değişik kavimlere ayrılmış ve çeşitli bölgelere dağılmış mıydılar? Şurası kesindir ki, Hz. Nuh’un peygamber olarak gönderildiği kendi kavminin bulunduğu yerde tufanın umumiliği kesin, bunun ötesi zan ve tahmindir.”

Devam eden ayetin tefsiri sadedinde de şöyle denilmiş:
“Demek oluyor ki, tufandan sonraki insanlar yalnızca Hz. Nuh’un üç oğlunun soyundan ibaret değildir. Hz. Nuh’un yanında bulunan az sayıda müminlerin sülâleleri de berekâta mazhar olmuşlardır. Zira Hz. Nuh’un yanında bulunan oğulları “ve ehleke” ifadesinden de anlaşılacağı üzere ailesine dahildir. Yani onunla birlikte olup ona iman edenler ise aile fertlerinin dışında kalan müminlerdir ki, selamet ve berekât ile ayrıca taltif edilen “Yani seninle beraber olanlardan üreyecek ümmetler.” ifadesi gayet açık olarak diğerlerini kapsamına alır. O halde bütün ümmetlerin Hz. Nuh evlatlarından üremiş oldukları hakkındaki tarihi görüş, mutlak bir hakikat değil, çoğunluğu Nuh’un soyundan anlamına gelir. Zira bu selamet ve berekâtta en büyük hisse Hz. Nuh ile evlatlarına aittir.”

Ayrıca Ali Ünal tefsir mahiyerindeki Kuran Meali’inde Nuh tufanının tüm dünyayı kapsamadığı sadece bölgesel mahiyette olduğu,tüm dünyayı kapsamasının jeolojik açıdan mümkün olmadığını belirtir. (Kuran-ı Kerim ve Açıklamalı Meali – Ali Ünal – Define yay.)

Eğer O zaman ki tüm insanlık Nuh’un kavmine has değilse – ki kavim ibaresinin ve Nuh’un Sümerlere gelmiş olabileceği yönündeki tezin (en azından Zisudra destanına dayanarak) verdiği kuvvetle bunu rahatlıkla diyebiliriz- mesela Himalayalarda yaşayan insanların tufandan nasıl kurtulacağını akla getiriyor. Araf Suresi 64. ayette de “Âyetlerimizi yalanlayanları da suda boğduk.” ifadesi sadece Hz. Nuh’un kavminden inkar edenlerin bu azaba düçar olduklarını söylüyor gibidir.

Köksoy Tufanın fazla büyük olmadığını büyük bir sel olduğunu söylüyor bu Kuran ayetlerine ters görünüyor. Jeolojik olarak o bölgede bu kadar büyük bir tufanın olup olmadığı henüz araştrılmış bir konu değil. Fakat Kuranda “dağlar gibi dalgalar” ifadesi Kuranın icazınıda akılda tutarak denilebilir ki bir mübalağa değil gerçek bir olayı belirler.Hud Suresi 42. ayette belirtildiği gibi “Gemi, dağlar gibi dalgalar arasında onları götürüyordu.”

5- Hz. Nuh’un gemisi

Hz. Nuh’un gemisi konusunda Köksoy’un söyledikleri Kuran ayetlerine ters düşer. Kamer Suresi 13. ayette geçen şu ifade : “Biz Nûh’u çivilerle perçinli levhalardan oluşan gemiye bindirdik.” geminin o zamanın teknolojisine göre farklı bir şekilde olduğu hatta kavminin Nuh ile “bu kadar büyük ve levhalardan oluşmuş bir gemi -Dicle veya Fıratta- nasıl yüzecek türünden alay geçtiği” söylenir. Hz. Nuh “Gözetimimiz altında ve vahyimize göre gemiyi yap (Hud 37)” emrine göre yeni bir teknolojiye göre yeni mucizevi bir gemi inşa ediyor, “Kavminden ileri gelenler her ne zaman yanına uğrasalar, onunla alay ediyorlardı. (Hud 38)”

“Onun yüzüp gitmesi de durması da Allah’ın adıyladır. (Hud 41)” denilmesinden mucizevi olarak geminin dalgalar arasında gitmesi kürek ya da yelkenli ile olmayıp tamamen ilahi kudret boyunduruğu altındaydı. “Nihayet emrimiz gelip, tandır kaynamaya başlayınca (fâre’t-tennur) (Hud 40)” ifadesi insanın aklına buharlı gemi düşüncesini getirmektedir. Ali Ünal’da ayet ile ilgili açıklama verirken buna değinir. (Kuran-ı Kerim ve Açıklamalı Meali – Ali Ünal – Define yay.) Ayrıca E.Hamdi Yazır’da “Tennur” kelimesini açıklarken bunun buharlı gemi olabileceğini belirtir. “Tennur: Lügatte kapalı bir ocak, bir fırındır ki, dilimizde “tandır” olarak kullanılır. Leys demiştir ki; “tennur” genellikle bütün dillere gelmiş olan bir kelimedir. “Feveran” kelimesi de biliniyor ki, kuvvet ve şiddetle kaynamak ve fışkırmaktır. Şimdi biz gemiden söz edilirken tam ocak feveran ettiği sırada yük emri verildiğini işittiğimiz zaman o geminin hareket etmeye hazır bir vapur olduğunu anlamakta hiç tereddüt etmeyiz. Lakin vapuru görmemiş olanlar bunu anlayamazlar ve “Acaba bu ocağın feveranı da ne demektir? Bu olsa olsa bir işaret olacaktır.” diye düşünmekte mazur olurlar…

Âyetin bu zahirine karşı, “O zaman öyle bir vapur nasıl yapılabilirdi? Yapılmış olsa bu sanat unutulur mu idi?” gibi vehim ifade eden bir iki sual akla gelebilir. Halbuki daha önceki çağlarda bilinip de sonradan kaybolup gitmiş bir takım sanatların olduğu bile tarihi misallerle sabittir. Kaldı ki Nuh, gemisini beşerin bilgi ve tecrübe birikimiyle değil, doğrudan doğruya “Bu gemiyi Bizim gözetimimizde ve vahyimize göre yap!” âyetinde de ifade buyurulduğu gibi, Allah’ın vahyi ile ve yine O’nun gözetiminde yapmıştır.” İnsanların geçmişte belli bir teknolojiye sahip olduğu bunları sonra unuttuğu bir vakıadır. Piramitleri yapan Mısırlılar ile onlardan binlerce yıl sonra gelen Mısırlılar birbirinin soyundan geldikleri halde aynı tekolojiye sahip değillerdi. İnka-Aztek Medeniyeti de çok ileri giden bir teknolojiye sahip iken ilginç bir şekilde çöküşe geçmiş adeta o teknolojiden ispanyollar geldiğinde eser kalmamıştı.

Nuh’un gemisi Kuran’a göre “Cudi’ye” oturmuştu. Ayetlerde Cudi kelimesi bir tamlama şeklinde verilmiyor. Yani hiçbir ayette Cudi Dağı şeklinde bir ifade geçmiyor. Bu durum Prof. Köksoy’unda belirttiği gibi geminin Cudi isminde yüksek bir bölgeye oturuğu şeklindedir. Zaten geminin karaya oturması yerin sularını çekilmesinden sonra olmuştur. Bu yüksek bölge Babil Dünya haritasında gösterilen şimdiki Musul civarındaki Cudi isimli bölge olma ihtimali çok yüksektir.
“Andolsun, biz onu (tufan olayını) bir ibret olarak bıraktık. Var mı düşünüp öğüt alan?(Kamer 15)” demekki tufan veyahutta Nuh’un gemisi herkesin görüp ibret alacağı bir şekilde izler bırakmıştı. Bu “Var mı düşünüp öğüt alan” ibaresi o zamana münhasır olabileceği gibi ileriki bir zamanda Tufan ile ilgili alametlerin ortaya çıkacağının göstergesi de olabilir.

Ayrıca “‘Sakın ilâhlarınızı bırakmayın. Hele hele Vedd’i, Süvâ’ı, Yeğûs’u, Ye’ûk’u ve Nesr’i hiç bırakmayın.(Nuh 23)” burada belirtilen bu isimdeki putlar bize Nuh’un kavmini tesbit etmede bir ipucu olabilir. Tarihsel ve etimolojik olarak bu isimlerin incelenmesi ve geçmiş milletlerin Tanrı isimleriyle karşılaştırılması Nuh’un kavmini tesbitte faydası olabilir kanaatindeyiz.Bazı tefsirciler burda geçen isimlerin Hindu putları olduğunu söylemiştir.

6-Karadeniz Tufanı ve Sümerlerin Kökeni
Kitapta Köksoy birçok jeolojik veriye dayanarak ve bazı tahminlerde bulunarak şunları söylemiştir: Karadeniz şimdikinden çok daha küçük bir göl idi. Kuzeyden gelen buzul sularını taşıyan ırmaklarla besleniyordu Hazar ve Aral gölleri Karadeniz’den daha büyük ve şimdikinin birkaç misli büyükdü. Bu göller ırmaklarla birbirine bağlı idi ve bu göllerin çevresinde hayat standardı olarak çok ileri düzeyde yaşayan insanlar vardı. Karadeniz Akdenizden seviye olarak yaklaşık 150 m daha aşağıda bulunuyor idi. Marmara iç denizi ile Karadeniz arasında bir bağ yoktu. Sakarya sazlığı suların geçişine izin vermiyordu. Boğazı iyice aşındıran sular büyük bir şelale olarak Karadenize akmaya başladı. Karadeniz’in kenarında yaşayan halklar bu büyük tufandan kaçmak için değişik yörelere göç etmeye başladılar Karadenizin suları günde 10 - 15 metre yükseldiği için insan ve kaçabilecek durumda olan hayvanlar bu tufandan kurtuldular. Turan Ovası sakinleri için kötü günler başladı. Kuzey buzul göllerinin suyu kesildi ve kuraklık başladı. Kuraklık Aral ve Hazar göllerini çok ufalttı artık halk göç etmek durumunda kaldılar. Bu büyük topluluk Hindistandaki Harapa - Mohenjodaro ve Sümerlerin kökeni olarak bu ülkelere göç ettiler. Kendi yüksek kültürlerini geldikleri yerde de devam ettirdiler.

Burda Platon’un da bahsettiği Atlantis kıtasından bahsetmek istiyoruz. Rene Guenon Atlantis’in kuzeyde olduğunu düşünerek Uzak-Kuzey Atlantis olarak isimlendiriyor. Atlantis’in sular altında kalması ve o efsanevi şehrin çok ileri bir tekniğe sahip olması gerektiği aynı zamanda bu şehrin Hindu kutsal metinleri Veda’larda belirtildiği şekilde Kuzeyde hatta kutuplara yakın olduğu ve bir Manvantara yada yuganın sonunun bu şehrin sular altında kalmasıyla aynı zamana tekabül ettiği gibi bir takım düşünceler serdediyor.

Eski yunanlıların bahsettiği deucalions ve oyges tufanları ile Hindu Veda’larda geçen ve içinde bulunduğumuz Manvantaradan önce olan Satyavrata tufanları ile bu Atlantis tufanını ve hatta Nuh Tufanını karıştırmamak gerekiyor. Guenon Atlantis’i “Kırmızı Irkın” geleneği olarak adlandırıyor ve “Kırmızı” anlamına gelen Adem ismi ile ilişkilendiriyor. Atlantis ile Keltler arasında bir ilişki olabileceği üzerinde duruyor. Adem sözcüğü “topraktan olma” anlamına gelen “adamoh” veyahutta “kan” anlamına gelen “dam” sözcüklerinin birinden türemiş olabilir. Halbuki başka bir görüş bu iki kelime manasını da birleştirmiş görünüyor: “kırmızı kil toprak”. Kızıl anlamına gelen Edom sözüğü ise Guenon’a göre bizim içinde bulunduğumuz manvantaradan önceki beşer ırklarına tekabül ediyor. Prof. Köksoy bunları Homo-Spiens’ten önce dünyada yaşayan âkıl varlıklar olarak değerlendiriyor.

http://turkalinux.blogcu.com/hz-nuh-ve-sumerler/2971179

**********

http://toplumvetarih.blogcu.com/muazzez-ilmiye-cig-in-hatali-tufan-i-2/6485783

Cannibalism, Kanibalizm

2009-12-07T12:46:00.000-08:00

*****

Avrupa'da yamyamlık şoku!
Almanya'da 7 bin yıl öncesine ait bir toplu mezar bulundu.

Yaşlıları manhgalda kızartarak bebekleri de çorba yaparak yemişer...

Almanya'nın Herxheim köyünde çoğu çocuk ve kadın yaklaşık 500 kişinin yamyamlık kurbanı olduğu ortaya çıktı. Arkeologlar Almanya'da bulunan toplu mezarın cilalı taş devrinde Avrupa'da yamyamlık kültürü olduğunun kanıtı olduğunu belirtti.

Herxheim'daki kazı çalışmalarını yürüten Bruno Boulestin, toplu mezarda buldukları kemiklerin yamyamlığa kanıt olduğunu söyledi. Boulestin kemiklerde kesik ve kırık izleri olduğunu, kurbanların öldürülüp yenilirken kemiklerin kesilmiş olabileceğini belirtti.

http://haber.gazetevatan.com/Avrupada_yamyamlik_soku_/274834/30/Dunya

*******************

Criteria for Cannibalism
December 6, 2009

You may have seen the news about the human remains from Herxheim, a 7,000-year-old Early Neolithic site in southwestern Germany. It’s an extraordinary site. Excavations in 1996-1999 and 2005-2008 uncovered rings of overlapping elongated pits around a small settlement dated to ca. 7,000 years ago. The pits have yielded remains of about 500 people, estimated at 1,000 if the site were fully excavated. The bones have a variety of cut marks and other indications of having been processed before burial.

Bruno Boulestin and colleagues have just published their interpretation of the site in the December issue of Antiquity, presenting “strong evidence that the site was dedicated to ritual activities in which cannibalism played an important part” (you can see a very brief abstract here and shell out a rather pricey £15 if you want to download a pdf of it). And Bruce Bower’s “Contested signs of mass cannibalism” for Science News gives a counter argument by Jörg Orschiedt and Miriam Noel Haidle, who studied the remains from the earlier excavation. They stick to their interpretation that the remains are of people who died elsewhere, who were dismembered and their bones defleshed and brought to Herxheim for burial.

Some background: Herxheim was a small village of farmers and herders in the Linear Pottery Culture (7,500-7,000 years ago). Pottery found with the bones spans at most about 50 years and includes some from as far as 400 km away. Science News gives some more details, but you can also read about the site and new interpretation, which was already covered by media back in March, here: “Germany’s stone age cannibalism” on the GuardianWeekly website, originally from Le Monde). It has additional quotes by Boulestin and site director Andrea Zeeb-Lanz and interesting bits like this: In some cases human skullcaps were arranged to form a nest, on which were scattered potsherds, broken adzes, shell jewelry, and dog foot and jaw bones.

The small size of the village (just a few houses), 50-year maximum time frame, and 1,000 defunct individuals are an odd set of facts. It seems unlikely that there were enough residents to produce that many dead people, so the dead or soon-to-be-dead were coming in from outside. The village was too small to be able to raid other sites and capture this many people, and Bruno and colleagues suggest they were perhaps slaves or war prisoners, who were brought to the site from other settlements to be sacrificed and consumed. Why? Bruno and Zeeb-Lanz believe the remains at Herxheim reflect a social-political crisis in central Europe, also reflected by massacres at three other sites about the same time. Zeeb-Lanz speculates that “perhaps they hoped to prevent the end of their world through some ceremony, of which cannibalism was just a part.”

I asked Notis Agelarakis, an anthropologist at Adelphi University, what he would look for in the bone assemblage from a site with suspected cannibalism. Here are a few of his many suggestions. Are there just cut marks, maybe an indication of defleshing only, or were certain bones crushed to facilitate marrow extraction? Do any of the fragments show ivory-like “pot varnish,” a polishing that can occur if bones are stirred around in a pot? Are there indications of thermal alteration, from discoloring to collagen deformation? Is there any preserved human fecal matter at the site? If so, the presence of the protein myoglobin could be definitive evidence. It is present in muscles, but not in the gut or internal organs, so if it is found in fecal matter it indicates consumption of human muscle tissue. Regarding the people, analysis of stable isotopes from teeth could show where they are coming from, say captives from another region. Then one has to do a study of demographics. Are these just males? Whether cannibalism or defleshing, if warriors you would expect a specific age cohort. Females as well? Subadults and children? Then it’s something else.

What evidence do the Herxheim bones offer? Isotope analysis is being done, so we should get some data about where the people came from and how that corresponds to the pottery from distant sites. Boulestin says that the damage to those bones is typical of animal butchery. But is that, or the removal of skullcaps, necessarily indicative of cannibalism? Orschiedt and Haidle suggest that the absence of jaws and skull bases from new Herxheim assemblage points to reburial, with those elements being ritually removed before the remains were placed in the pits. More convincing is the crushing of ends of limb bones and presence of scrape marks inside, indicating that marrow was removed. Boulestin also says that some chewing marks on the bones are likely from humans.

The jury may still be out on this case, but it brings into question the criteria used to determine whether or not cannibalism took place, recalling the debate about evidence for Anasazi cannibalism some years ago. It will be interesting to see how it plays out in terms of going from the physical evidence to human behaviors and beliefs.

http://archaeology.org/blog/?p=805

***********

Germany's stone age cannibalism
Viewpoint

Wednesday March 25th 2009

Tens of thousands of ancient human bones found in Germany suggest that victims were not killed just to satisfy hunger, writes Pierre Le Hir in Le Monde

Wednesday March 25th 2009

Lead article photo

Some skeletons show signs of cannibalism. Photograph: Nikolay Doychinov/Reuters

The German city of Speyer, in Rheinland-Palatinate, well known for its Romanesque cathedral, also boasts some much more macabre relics. A collection of skulls, shin bones and vertebrae might not seem unusual in an archaeology museum, but these particular remains are special. They all show signs of having been cut, scraped or broken, indicating that their owners were cannibalised.

"Look at these grooves, running from the base of the nose to the back of the neck, or here on the temples," says Andrea Zeeb-Lanz, the regional head of archaeology, holding up a skull. "The grooves show, beyond all possible doubt, that the flesh was torn off." It takes good eyesight to catch the fine parallel incisions made by the cutting edge of the flint stone. She then shows me a piece of thigh-bone the end of which has been crushed. Judging by the state of the bone tissue, it was smashed shortly after the victim was killed.

All these human remains were found at the stone-age site at Herxheim, near Speyer. About 7,000 years ago farmers, who grew wheat and barley, raised pigs, sheep and cattle, settled here, building a village of four to 12 houses, the post holes of which have survived. At the time the first farmer-stockherders were moving into Europe, supplanting their hunter-gatherer predecessors. The Herxheim settlers came from the north (between 5,400 and 4,950BC) and belonged to the Linear Pottery culture.

Two lines of ditches were dug around the settlement. They can't have been defensive because they weren't continuous. Nor were they intended for use as an ossuary, as the Linear Pottery people generally buried or burned their dead. However, during a rescue dig just before the area was developed as an industrial estate, in some of the ditches archaeologists uncovered tens of thousands of human bones.

During the first series of excavations, at the end of the 1990s, the numerous injuries visible on the skeletons were taken as evidence that the victims had been massacred. But in 2008 Bruno Boulestin, an anthropologist at Bordeaux University, examined the fragments recovered from one of the trenches, pointing out that nearly 2,000 samples belonged to fewer than 10 individuals.

"It is impossible to establish direct proof of cannibalism. But here we have systematic, repetitive gestures, which suggest that the bodies were eaten," says Boulestin. The marks of breaking, cutting, scraping and crushing indicate that the bodies were dismembered, the tendons and ligaments severed, the flesh torn off, the bones smashed. The vertebra were cut up to remove the ribs, just as butchers do today with loin chops. The tops of skulls were opened to extract the brains. Another telling clue is that there are proportionately fewer bones containing marrow, particularly vertebrae and short bones, suggesting they were set aside.

A quick investigation of the bones in neighbouring ditches showed that they had suffered the same fate. Extrapolating to the whole site, only half of which was excavated, about 1,000 people must have been butchered. There is no other example in prehistory of a mass grave of this size. "We are dealing with an exceptional event," says Zeeb-Lanz. Other cases of neolithic cannibalism have certainly been identified, in particular in France, at the caves at Fontbrégoua and Adaouste, near the south coast, or at Les Perrats, further west, but never on this scale.

What can this bloodbath mean? The potsherds found among the human remains suggest it must have occurred over a period of no longer than 50 years. There is nothing to imply the victims were killed for food. Only under extreme conditions would 100 or so farmers have been able to overcome about 10 times their number. The archaeologists have therefore concluded that this was some form of ritual killing. In some cases the tops of skulls were arranged to form a nest, scattered with pottery fragments, broken adzes, jewellery made of shells, the paws and jawbones of dogs.

There are two main types of ritual cannibalism, as the historian Jean Guilaine and palaeopathologist Jean Zammit explain in The Origins of War: Violence in Prehistory. Exocannibalism targets people outside the community: by eating a conquered enemy the aim was not so much to feed on their body as to make them disappear for ever, appropriating their strength, energy and valour.

Endocannibalism, within a community, was a token of affection, the recognition of a bond that needed to be maintained. The scientists have also excluded this possibility, given the small size of the village. But wartime exocannibalism also seems unlikely, as it would have involved raids on remote communities to bring back hordes of prisoners and their pottery.

The team that discovered the site have come up with another hypothesis. Members of the Linear Pottery culture deliberately gathered here, with their prisoners and pottery, to take part in sacrificial ceremonies.

"At this time, the Linear Pottery culture was undergoing a crisis, which led to its disappearance," says Zeeb-Lanz. "Perhaps they hoped to prevent the end of their world through some ceremony, of which cannibalism was just a part."

http://www.guardianweekly.co.uk/?page=editorial&id=1000&catID=17

*******************************

Hayvan Kurban Sunma Ayinlerinin Kökenleri

2009-11-10T01:42:00.000-08:00

"Bitkisel sunu" olarak kutsal ‘ilk ürün’de (Turfanda) olduğu gibi, "hayvan kurban" sunumunda da eski toplumun en gerçek yaşamsal ilişkilerini buluyoruz.

Eski toplumda insan, giderek ‘insan kurbanı’ halini alacak olan başlangıçtaki yamyamlık uygulaması geleneğinin dışına çıkabilme yollarını bulmaya çalışmış olmalıydı.

Böylece eski toplumda, canlı ve ölü bireylerle ilgili olan ‘iç veya dış yamyamlık’ uygulama biçimlerinden uzaklaşabilmenin bir çözüm biçimi olarak, insan (kurbanı) yerine geçmek üzere, hayvan ve bitki ‘geçişmesi’ (substitution) geliştirilmiş görünmektedir.

Tarihte Hayvan ve Bitki totemlere tapınmanın ortaya çıkışı, eski toplumun fiili yamyamlıktan uzaklaşmaya başladığı işte bu dönemi de işaret eder.

Toplum yaşamındaki rol ve görünümleri incelenince, hayvan ve bitkilere sunulmuş kutsiyetin hiç de karşılıksız olmadığı anlaşılıyor. Bu kutsallık örtüsünün hemen altında, toplum birimlerin hayvan veya bitki totemlerinin insan yaşamını kurtarıcı özelliği ile karşılaşırız.

Eski toplumda, ‘insan yerine’ geçirilerek, yamyamlığın giderilmesi doğrultusunda bir çözüm aracı olarak kullanılan hayvan ve bitki, bunun karşılığında da insan tarafından kutsanmıştır.

Kutsal totem olarak, "kurtarıcı hayvan ve bitki", işte bu nedenle tapınmaya hak kazanmışlardı. En 'ilkelinden' en gelişmişine değin, bugünkü bütün toplumların yaratılış öykülerinde, bayraklarında, yöresel sembollerinde, eski toplumun giyim-kuşam biçimlerinde ve şaman-büyücü-cadı araç-gereçlerinde sistemli bir biçimde hayvan veya bitki motifi bulunuyor olmasının altında onların insanı yamyamlıktan kurtarma derin etkisi yatar.

Yaşamını borçlu olduğu "kurtarıcı totem"i olan hayvan ve bitkiye verdiği kutsallığın asıl kaynağı, hiçbir şekilde eski insanın, cehalet veya kurguları değildir. Tersine, eski insan, yamyamlığı aşabilmeyi hayvan ve bitki dünyası aracılığıyla sağlayabildiğine göre, bugünkü torunlar, atalarında deha keşfetmeliydiler. (*1)

Eski toplumun canlı ve ölü yamyamlığı, göreneklerde en ağır izleri taşıyan bir uygulamadır. Farklı isim veya görünümleriyle “İsa'nın göğe çekilişi”, ‘Nevruz’, ‘Kurban bayramı’ veya değişik karnavallar vb. üzerinden günümüzde de yaşamaya devam eden bozulmuş görenek kalıntıları, eski toplumun ilk ve son yaz ittifak yenileme buluşmalarının devamıdır ve bu görenekler şu veya bu şekilde eski yamyamlık ve daha sonra onun yerine geçmiş olan insan kurban uygulamalarını yansıtırlar. Bunu bütün tören, bayram veya özel günlerin yeme ve içme (kurban) ile sıkı sıkıya bağlı olan yapılarında da izleriz. Törensel yiyeceklerin dağıtım ve pişirme biçimleri de (çiğ, kızartma, haşlama vb. ) doğrudan doğruya eski toplumun kurban sunma biçimleriyle bağlantı halindedir. Kurbanın kanını akıtma veya kan akıtmaksızın boğma yoluyla öldürülmüş kurban sunma da eski toplum birimlerin geçmiş yamyamlık geleneklerine bağlanır. Ölü ruhuna sunulan yemekler ise ölü yamyamlığının yerine, zamanla geçirilmiş bir uygulama gibi görünmektedir. (*2)

Toplulukların bayrak veya yöresel sembollerinde totem hayvan veya bitkinin eski toplumda böylesine önemli olmasının asıl nedeni, bu bakımdan onların, insan kurbanını engellemeye yardımcı olma özelliğinden başka bir yerde bulunmaz.

‘Kurban’ (sunu) ile ‘insan’ geçişmesi, dilbilimsel bakımdan da izlenebilir. Bütün toplulukların yaşamında derin etkilere sahip olan 'Kurban' sözü, Hintçede, kurban edileni olduğu kadar kurban edeni de içeren bir anlatım özelliği taşımaktadır; kurban eden, kendi için, kendi adına kurban edilen anlamına gelmektedir. Bay Olivier Herrenschmidt şöyle diyor:

''Gerçekten de, kurban eden (sacrifiant), yajamana, kurban etmek (Yaj) fiilinin şimdiki çekilmiş zamanıdır. Kurban eden, kendi için kurban edilendir...

Kurban olayının merkezindeki şahsiyet, bizim 'kurban sunucu' dediğimiz şahsiyet, sonuçlarını kendisi için toplamak üzere kurban sunan, kurbanın merkezindeki şahsiyettir...

Kurban sunucunun (Yajamana) kurban sunması kendisi için ve kendi etrafında örgütlenen bir eylemdir. " (Olivier Herrenschmidt: L'homme. Janvier-Juin 1978. S. 8)

Kurban kelimesi, Sümercede de "puhu", yani ‘insanın yerine geçen’ demektir. Dahası, "dinanu" olarak da adlandırılmaktadır ki, burada artık sunulan kurban ile kurban sunucu aynılaşan bir anlam taşımaya başlamaktadır:

“Koyun (urişu), insanın (dinanu) bizzat kendisidir: insan hayatı için bir koyun sunacak; koyun başını insan başı için, koyun boynunu insan boynu için, koyun ğöğsünü insan göğsü için (yerine) sunacak.” (E. Dhorme. Les Religions de Babylonie et d’Assyrie. Page. 229)

İnsan ile hayvan geçişmesini, kuzey Afrika’daki latince yazılarda da buluyoruz. Burada kurban, ‘vicarius’ (vicaire) olarak adlandırılmaktadır ki, bu tam olarak ‘yerine geçen’ demektir. (a.g.e - s. 230)

Kuran’da ise ‘kurban gerdanlığı’ sözcüğü, insan-kurban geçişmesinin şekilsel bir izi olarak bulunmaktadır:

“Ey iman edenler, Allah'ın (koyduğu dini) işaretlerine, haram aya, (Allah'a hediye edilmiş) kurbana, (ondaki) gerdanlıklara, Rablerinin lütuf ve rızasını arayarak Beyt-i Haram'a yönelmiş kimselere (tecavüz ve) saygısızlık etmeyin. ”

Kuran'ın burada saygı gösterilmesini istediği ve gerçek anlamı daha Muhammed zamanında sislere gömülmüş olması gereken 'kurban gerdanlığı', sonraları ‘kurbanın süslenmesi’nin parçası olarak devam etmiştir. Bu ‘kurban süsleme’ işlemi gerçekte, bireyin (aidi olduğu toplum birimin) kimlik belirlenim sembollerinin (renk, totem, damga vb. biçiminde) kendi yerine, kendi adına ve kendi olarak kurban ettiği hayvana taktığı araçlardan başka bir şey değildir.

13.04.2004

safakacmaz@yahoo. com

********************************
NOTLAR...

(*1) Gelgelelim, ünlü AnaBritannica’nın kurban sunma kurumunun kökenini anlamaya ilişkin tavsiyeleri hala, ‘kurgusal’ alanda dolanmaya devam etmektedir:

“İnsanın kutsal gerçekliğe ilişkin deneyiminin bir görünümü olarak kurbanın dinsel bilinçte derin kökleri vardır. Bu nedenle kurban geleneğinin olası kökenleriyle ilgili her önerme, dinin kökenleriyle ilgili önermeler gibi büyük ölçüde kurguya dayanmak zorundadır. ”
(Cilt 14, sayfa 72)

Kurbanın ve eski toplumun bir çeşit yasal düzenlenmesi olan dinin kökenini cehalette, düşler ve korkular dünyasında aramaya pek meraklı 20. yüzyıl bilim dünyasının genel eğilimini de ifade eden bu tavsiye eski toplumun, dolayısıyla yeni toplumun gerçek ilişki yasalarının anlaşılmasının önünü tıkamaktan başka bir işe yaramaz. Nitekim, AnaBritannica okurunu ‘kurgulara’ yönelten tavsiyelerinin sonucunun ne olduğununu da, peşi sıra, büyük bir içtenlikle ve kibarca itiraf etmektedir:

“Özellikle E.B. Taylor, W. Robertson Smith ve J. G. Frazer'ın bu konudaki araştırmaları kurban geleneğinin anlaşılmasına büyük katkılarda bulunmuş, ama doyurucu sonuç vermemiştir. ”

(*2) Kuran’ın 7. yüzyılda hala, insan ‘ölü eti yemekten’ bahseden sözlerini tarihsel bir tanıklık sayabiliriz:

‘Ey iman edenler... Sizden biriniz, kardeşinin ölü (halindeki) etini yemek ister mi hiç? Demek tiksindiniz! O halde Allah' tan korkun, çünkü Allah, tevbeyi çok kabul edendir. Çok bağışlayıcıdır. ’
(Hucürat Suresi- 12)

******

http://toplumvetarih.blogcu.com

Incorrect translation of the Torah

2009-10-18T00:54:00.000-07:00

Incorrect translation of the Torah
17.10.2009 17/10/2009

Ne bir Tanrı var, When there is a God,
Ne de evreni bir tanrı yarattı! What God has created a universe!

http://translate.google.com/translate?client=tmpg&hl=en&u=http%3A%2F%2Ftoplumvetarih.blogcu.com%2F&langpair=tr|en

http://toplumvetarih.blogcu.com/

Akado-Sümer tablet yazılarına dayandırılmış ilahi metinlerinin Eski Ahit'teki evrilmesini ve dönüşümlerini çoktandır izlemeye çalışıyoruz. Sumerian tablet was based on article AKADO-divine texts to evolve in the Old Testament and the conversions are already trying to watch.

Onlarda “Dünya”, “Cennet”, “Yer”, “Gök” gibi bazı temel kavramların zaman içinde ulaştıkları anlam bozulmalarına da dikkat çekiyoruz. They "World", "Heaven", "Location", "heaven" some basic concepts such as mean time they arrive in corruption are also noted.

Akad ve Sümer olarak adlandırılan toplumlar, zaten " Yer/dünya toplulukları " ve "Güneş/Gök/Ateş toplulukları " olarak da adlandırılabilirler. Akkadian and Sumerian called societies, already "Location / world community" and "sun / sky / fire communities" can be called. İlahilerde, "Yer ve Gök birbirinden ayrıldı " türünden kalıpsal sözleri gördüğümüzde anlaşılması gereken tarihsel olay, Sümer ve Akad adı verilen toplulukların birbirlerinden ayrıştırılması ve bu ayrıştırma temelinde bölgede yeni bir ilişki düzeni yaratılmasıydı. In the Divine, "Location and the heavens were separated from each other" types of words when we see the kalıpsal to understand historical events, Sumerian and Akkadian name of the community to be separated from each other, and this decomposition on the basis of a new relationship in the region was to create order. Eski ilahiler bu tarihsel olayları oldukça gerçekci olarak ve fakat giderek soyutlanmış bir halde ve "Yer'in Gök'ten ayrılması", "Yedi kat Gök kurulması" vb. Historical events of this ancient divine and very realistic, but as an increasingly isolated case and "Location of separation from the heavens", "establishment of the seven heavens", etc.. sözlerinin ardına gizlenmiş olarak, aktarmaktadırlar. hidden behind the words as are transferred.

Mezopotamya kaynaklı dinsel ilahilerin bütün bu anlatımları, gerçekte yaklaşık olarak All these expressions of religious divine source of Mesopotamia, in fact approximately MÖ 3500/5000 yılları arasındaki gerçek tarih in oluşum biçimlerine dayanmaktadır. BC between the actual dates in the year 3500/5000 are based on formation. Musevi takviminin "evrenin yaratılışı"nı 5700 yıl öncesi olarak (yaklaşık) temel almasının sebebi de, bu dinlerin çıkış noktası olarak erken Mezopotamya tarihçesini temel almasından ötürüdür. The Jewish calendar, "the creation of the universe" for 5700 years ago as (approximately) is based at the reason, as the starting point of this religion is based on the early history of Mesopotamia is because. Bu tarihleme de yaklaşık olarak İ.Ö This is approximately dating from BC 3700 'lü yıllardan 3700 'lü for years itibaren bir anlatıma dayanmakta olduğumuzu gösteriyor. Since we are based on a narrative shows.

Avrupa aydınlanmacılığı ve ona dayanan bizim aydınlanmacılığımız, Eski Ahit'in ve ona dayanan öteki dinsel kitapların, öncesini bilemedikleri ölçüde, sözlerinin “ bilim dışı”, “anlamsız” , “mantıksız” olduğu iddiasına göre kendini şekillendirdiği için, bu dinsel metinlerin, hangi nedenle, “Tanrının yaban otunu ve yağmur yağdırmayı unuttuğu” vb. European enlightenment and its based our enlightenment, Old Testament, and it is based on other religious books, not even before the extent of these "non-science", "meaningless", "unreasonable" claims that according to the self-shaped, these religious texts, which, therefore, "God is sure to rain and the wild grass", etc.. gibi kalıpsal formülleri kullandığını hiç bir zaman ciddi olarak düşünmemiş ve bunun anlamlarını eski Mezopotamya toplumlarının tarihçesinde, ananelerinde aramaya yönelme olanağı bulamamıştır. never having used such formulas kalıpsal considered as not serious and that their meaning in the history of ancient Mesopotamian society, tradition could not find the opportunity to lead the search. Onlar Eski Ahit'te bir tür tarih anlatımı bulamamışlar ve neredeyse sadece "saçmalık", "anlamsızlık", "mantıksızlık"lar toplamı keşfedebilmişlerdir. They are a kind of Old Testament history, and almost did not find expression only "nonsense", "meaninglessness", "irrationality" s able to discover the total. Mesela Erdoğan Aydın'ların "bilimsel" olduğu ileri sürülen kitaplarında, erken Mezopotamya tarihine ilişkin dişe dokunur her hangi bir ön birikim olmadığı çok açıktır. For instance, Erdogan Aydın'ların "scientific" as alleged in the book, about the history of early Mesopotamia worthwhile is very clear that any pre-accumulation. Ama bu arkadaşımız, erken Mezopotamya tarihi hakkında yeterli bilgi sahibi olmadığı halde, bu tarihi dönemin dinsel çizgisinin dönüşümüne dayandığı belgelerle sabit olan Eski Ahit'i ve-ya Kuran'ı "bilimsel olarak" inceleyebileceği kuruntusunu taşımaya devam ediyor. But this is our friend, early enough information about the history of Mesopotamia is not the case, the religious lines of this historical period, based on the transformation of the documents in hard-or the Old Testament and the Koran "scientifically" may review the specter continues to move. Öncesi bilinmeyen bir olgunun "incelenmesi", her şeyden önce tarihsel metodoloji bakımından bile işe yarayabilir değildir. Before an unknown cases "investigation", before everything could work is not even in terms of historical methodology.

Eski Ahit'in tarihsel değeri bütün dinsel yazıt içinde o denli açıktır ki, onun sonraki bölümlerinin neredeyse salt tarih anlatımından oluşuyor olması olgusu, aslında, Eski Ahit'in en erken başlangıç bölümlerinin de oldukça soyutlanmış erken döneme ilişkin bir tarih aktarım tarzı olabileceğini Old Testament historical value in all the religious inscriptions that so obviously, it's almost the absolute date of the next section consists of a narrative of the fact that, in fact, since the earliest part of the Old Testament also very isolated early a date as the transfer period style can be düşündürmeliydi. think.

En azından biz, Eski Ahit'in "yaratılış" adı verilen ilk bölümlerinin kalıpsal yapısını, erken Akado-Sammaru ilahilerinde buluyor ve deyimsel ve ritüel bağlantıları ortaya koymaya çabalıyoruz. At least we, the Old Testament "creation" of the first part, called kalıpsal structure, finds in the early AKADO-Sammaru divine and phrase, and strive to put ritual connections. Buna göre, o tarihsel anlatım biçimlerinde, hem ortada şimdi anlaşılan anlamıyla yoktan var edici tek bir tanrı yoktu ve hem de, şimdi anlaşılan anlamıyla “ yoktan var edilen ”ler! Accordingly, the historical narrative formats, and there exist now truly be understood only one user has no god and also, now understood to mean "exist in the" s!

İlahilerde zaman içinde kullanılan “ Var etme ” fiili, olguları ve toplum birimleri “sınıflama”, onlara “ad verme”, onları “ad vererek tanımlama” anlamlarında kullanılıyordu ve bu zeminde toplum birimlerin birbirlerini "karşılıklı tanınma"ları yani "ittifak kurma" edimleri vardı. When the Divine is used in "Yes to" actual, patients and community units "classifying" them "to give" them "by giving the name" Define the meaning used in this unit on the floor of the community each other "mutual recognition" s that "alliance" there were acts . Toplum birimler işte bu edimleri ve kavrayışı, ilahilerde daha sonra “ yaratma ”, "yoktan var olma", "örneği olmayan ilk yapılanma" vb. olarak tanımlamaya başlayacaklardı. Community units and understanding that 'acts, then the divine "creation", "existence from nothing," an example of the first non-configured ", etc.. Would begin to identify.

Profesör Ellen Van Wonde, eski tarihe ve o tarihin yaklaşımlarını ifade eden dinsel ilahilere dayanan erken dönem Musevi belgelerine, dilbilimi ve akademik objektiflik temelinde yaklaşılması halinde, varılması kaçınılmaz bazı sonuçları ortaya koymaktadır. Professor Ellen Van Wonde, ancient history and that history to express the religious approach based on divine early Jewish documents, linguistics, and on the basis of academic objectivity in the event approached, there are certain inevitable results suggests.

Daha önce Türkçe özeti gazetelerde yer alan haber, bu yönüyle, bir Eski Ahit araştırıcısının da tanıklığını ortaya koyduğu için, oldukça önem taşıyor. Summary of the news in Turkish newspapers before, In this regard, the testimony of one of the Old Testament revealed by searching for is very important.

Türkçe yayınlanmış haber özetinin İngilizce metnini aşağıda yayınlıyorum. Turkish news briefs published in the English text yayınlıyorum below.

Eğer bunu hepimizin yararlanabileceği şekilde tercüme edebilecek If you can take advantage of all of us can be translated as bir arkadaşımız çıkarsa, çok memnun oluruz. We removed a friend, you'll be very happy.

Şimdiden teşekkür. Thanks in advance.

12 Ekim 2009 October 12, 2009

Safa Kaçmaz Safa Kaçmaz

****** ******

15 Ekim 2009 October 15, 2009

Profesör Ellen van Wolde tarafından ifade edilen ve benim de önemli, ileri bir adım olarak gördüğüm tezleri hakkındaki gazete haberinin İngilizcesi, sayın Dr. Expressed by Professor Ellen van Wolde, and I is important, as a step forward I've seen newspaper articles about the thesis of the English, Mr Dr. Armağan Cengiz Büker tarafından Türkçeye tercüme edilmiştir. Gift has been translated into Turkish language by Cengiz Büker. Kendisine çok teşekkür ederiz. Thank you very much to him. Aşağıda bu tercüme yer alıyor. This translation is located below.

Bu tercümenin Eski Ahit'in ilk bölümü ("Yaratılış") ile birlikte okunup ele alınması çok yararlı olacaktır. This translation of the first part of the Old Testament ( "Genesis") and will be very useful to be addressed are read together. Çünkü Profesör Ellen van Wolde tarafından ifade edilen tezler, bir tanrı'nın varlığını ve onun "yaratma" işlevini öngörmeye devam ettiği için , henüz sadece içinde bazı doğru adımlar içermenin ötesine gidebilmiş sayılmaz. Because Professor Ellen van Wolde expressed by the thesis, the existence of a god and his "creation" function is expected to continue, yet in it to contain some correct steps are not considered able to go beyond.

Eski Ahit'in "Yaratılış" anlatımı, erken Mezopotamya toplumlarının karşılıklı ilişkisinin ve Kuzey Mezopotamya (Yukarı, Gök) ile Güney Mezopotamya (Aşağı, Yer/Dünya) coğrafi yapılanmasının deforme edilmiş anlatımına dayanmaktadır.Tam da bu nedenle, bir varyanta göre, Tanrı'nın Adem'i, hayvanları ve-ya bitkileri " Toprak "tan (aslı " Aşağıdan " yarattığı yazılıdır. O anlatıma göre her şeye kadir olması gereken Tanrı, yine de, yaratmak istediği her şeyi "Toprağa/Kara'ya/Dünya'ya,Aşağıya" emrederek yarattırır! Old Testament "Genesis" expression, early Mesopotamian societies of mutual relations and Northern Mesopotamia (Up, Sky) and southern Mesopotamia (Lower, Ground / Earth) have been deformed geographical expression of the dayanmaktadır.Tam to this reason, according to a variant of God ' Adam of the animals and plants-or "Land" tan (original "from below" is written to create. O According to the narrative to do all things should be, God, however, wants to create everything "to the soil / land 'either / World' ya, down "is created as ordered!

Dikkatli bir şekilde incelenmesi halinde, Eski Ahit'in bu bölümünün " Yoktan var etme " tezini doğrulayan bir özellik taşımadığı ve taşıyamayacağı görülmektedir. Careful investigation into the Old Testament of this section "to not have to" verify the thesis that a property does not move and can not move can be seen. Değişik makalelerimde bu hususu açıklamaya çalışmıştım. I was trying to explain various points in my article.

Konu hakkında yazmayı sürdüreceğiz. We will continue to write about.

Katılımlarınızı bekleriz. Expect your participation.

Selamlar, saygılar. Greetings, respects.
Safa Kaçmaz Safa Kaçmaz

TANRI GOD

İngilizce'den çeviren: A.Cengiz Büker(*) Translated from English: A. Cengiz Büker (*)
Akademik çevre, Tanrı Yaratan değil, diyor. Academic environment, not that God created, she said.

Yüksek dereceli bir akademisyen, Tanrı'yı 'Herşeyi Yaratan Yaratıcı' olarak görme düşüncesinin yanlış olduğunu söylüyor, ona göre Kutsal Kitap ( ¹ ) binlerce yıldan beri yanlış tercüme edilmektedir. A high-ranking academics, God 'created everything that creative as' visual thinking says that it is wrong, in his Bible (¹) for thousands of years since the translation is wrong.

Saygın bir yazar ve Eski Ahit ( Eski Antlaşma / Tevrat ) Bilgini olan Profesör Ellen van Wolde, Yaratılış ( Tekvin ) bölümünün ilk cümlesinin “başlangıçta Tanrı Göğü ve Yeri yarattı” biçiminde tercüme edilmesinin doğru bir çeviri olmadığını iddia ediyor. A respected writer and the Old Testament (Old Testament / Torah), the Professors Scholar Ellen van Wolde, Genesis (Genesis) section of the first sentence "In the beginning God created the heaven and the Earth was" translated in the form of a translation is not correct claims.

Kendisi temel metinlerin yeni baştan çözümleme ve analizlerini yaparak, bu araştırmalarının sonucunda Büyük Kitabın yazarlarının hiç de Tanrı'nın dünyayı yarattığını ileri sürmediği vargısına ulaştığını, ve Kitap'ta Tanrı'nın insanları ve hayvanları yoktan var ederken Yer'in (Arz'ın) zaten orada durup durduğunun anlatıldığını iddia ediyor. Main text itself anew for analysis and analyze the results of this research in the older book's authors, no God created the world does not suggest the conclusion reached, and in the Book of God's people and animals exist, while in Place (Supply's) already claims that have been told to stop and stop there.

Hollanda'da çalışmalarını yaptığı Radboud Üniversitesi'ne bu konudaki tezini sunmaya hazırlanan, 54 yaşındaki Bayan Prof. Radboud University in the Netherlands made efforts in this regard was prepared to offer theses, 54-year-old Mrs. Prof. Van Wolde, kendisinin orijinal İbranice metni yeniden analiz ettiğini ve bu metni bir bütün olarak ve Eski Mezopotamya'daki başka yaratılış öyküleri bağlamında Kutsal Kitap'taki yerine yerleştirdiğini söylüyor. Van Wolde, he re-analyzed the original Hebrew text, and that this text as a whole and other creation stories in ancient Mesopotamia in the context of place in the Bible is saying.

Araştırmalarının sonunda vardığı yargıya göre, adıgeçen ilk cümlede kullanılan İbranice “bara” fiili “yaratmak” anlamına gelmeyip, “spasyal ( uzamsal / uzaysal ) olarak birbirinden ayırmak” anlamına gelir. Research is at the end of the trial, according to the first sentence adıgeçen used in Hebrew "bara" actual "to create" does not imply, "spasyal (spatial / spatial) to separate the means.

Öyleyse bu birinci cümle artık “başlangıçta Tanrı Göğü ve Yeri birbirinden ayırdı” olarak anlanmalıdır. So this first sentence is now "at the beginning of the heavens and the Earth God parted from each other as" should now.

Oysa, bilindiği gibi, Yahudi-Hıristiyan geleneklerine göre Tanrı, Yer'i / Dünya'yı yoktan var etmiştir. However, as it is known, according to the Judeo-Christian tradition, God, the position / not exist in the world was then.

Önceleri İtalyan Üniversite Öğretim Üyesi ve romancı Umberto Eco ile birlikte akademik çalışmalar yapmış olan Prof. Italian novelist Umberto Eco, and formerly with the University Faculty Member who had done academic studies Prof. Van Wolde'nin dediğine göre, yaptığı yeni çözümlemeler ( analizler ) Kutsal Kitap'ın başlangıcının zamanın başlangıcı olmayıp, yalnızca bir “anlatının” başlangıcı olduğu sonucunu vermektedir. According to Van de Wolde'nin, his new analysis (analysis) of the time since the beginning of the Bible is not only a "narrative of the" since that is the result.

Prof. Prof. Van Wolde diyor ki: “Bu cümleyle söylemek istenen, Tanrının Dünya'yı değil, zaten var olan Dünya'nın üstünde insanları ve hayvanları yarattığıdır.” Van Wolde says: "This is the sentence I want to say, God's Earth, but already on the world's people and animals is that creation."

Prof. Prof. Van Wolde yayınladığı “tez”inde, bu yeni çevirinin eski metinlerle tıpatıp uyuştuğunu ileri sürmektedir. Van Wolde published "thesis" in, this new translation of the ancient texts suggest that exactly match.

Prof. Prof. Van Wolde, “eski metinlere göre, çok büyük bir su kitlesi vardı, bu suyun içinde canavarlar yaşıyordu, herşey karanlıkla çevriliydi” diyor. Van Wolde, "according to the old text, there was a huge mass of water, the water inside the monster lived, everything was surrounded by darkness," he says.

Kendisi, teknik olarak, evet “bara” yaratma anlamına gelir, diyor, fakat, “kullanılan bu fiilde bir yanlışlık vardı” diye ekliyor. Itself, technically, yes, "bar" means creation, he says, but "used in this act there was a mistake," he adds.

“Tanrı özne idi (Tanrı yarattı) ve arkasından iki ya da daha fazla nesne geliyordu.” diyor, “Peki, Tanrı niçin bir tek şey ya da bir tek hayvan / canlı yaratmayıp da, daima daha daha çoğunu yarattı?” "God was the subject (God created), and from behind two or more objects were coming." He says, "Well, God, why one thing or one animal / not creating a vibrant, always has created more than most?"

“Öyleyse” diyor Prof. "Then," says Prof. Van Wolde, “Tanrı yaratmadı, ama ayırdı; Yer'i Gök'ten, karayı denizden, deniz canavarlarını kuşlardan ve yerdeki sürülerden.” Van Wolde, "God did not create, but parted; Place from the sky, the land from the sea, sea monsters, and where many of the birds."

Prof. Prof. Van Wolde'ye göre,“Su zaten vardı.” According to Van Wolde'ye, "Water already had."

“Deniz canavarları vardı. "There were sea monsters. Evet, Tanrı bazı şeyler yarattı, ama bu yarattıkları Gök ve Yer değildi. Yes, God has created some things, but they created the heavens and the Earth was not. Genel olarak Typically kabul Kabul edilen 'yoktan var etme', (Latince:) 'creatio ex nihilo' düşüncesi büyük bir yanlış anlamadır. The 'to exist', (Latin:) 'creation ex nihilo' idea is a big misunderstanding. “ "

Ona göre, “Tanrı sonradan geldi ve, suyu karadan ayırarak Dünyayı (Yer'i / Arz'ı) yaşanabilir yaptı ve karanlığa ışık getirdi.” According to him, "God came later and, by separating water from land the world (the Place / Supply then) was livable and brought light into darkness."

Prof. Prof. Van Wolde, vardığı sonucun “sağlam bir tartışma açacağını umduğunu, çünkü bulgularının sadece yeni bir şey olmadığını, fakat yine de bu bulgularının birçok dindar insanın yüreklerine dokunacağını” söylüyor. Van Wolde, the result is "a firm hope that the debate will open, because the findings are not only something new, but still many religious people of this finding will touch the heart of" says.

Diyor ki: “Belki aslında bu düşünce beni bile incitiyor; çünkü ben kendimi dindar sayarım ve Yaratan benim için, güven veren bir kavram olarak, çok özeldir; bu güven duygusunu yitirmek istemem.” Says: "Maybe in fact this idea has hurt me, because I count myself and my religious Created for me, who trust as a concept, is very specific, this trust would not want to lose."

Radhoud Üniversitesi'nin yetkili bir sözcüsü de: “Bu yeni yorum bizim bildiğimiz Yaratılış öyküsünü tümüyle sarsacaktır” demiştir. A spokesman for University Radhoud officials said: "This new version will undermine all we know the story of Creation" has also.

Prof. Prof. Van Wolde sözlerine şunu da ekliyor: “Geleneksel Tanrı görüşü artık tutarlı değil.” Van Wolde that also adds to the Listener: "The traditional view of God is not consistent anymore."

* *

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

__________________________________________________________ __________________________________________________________

(* ) A.Cengiz Büker: Dr. (*) A. Cengiz Büker: Dr. Armağan Cengiz Büker - Ankara Üniversitesi - DTCF'nden doktora sahibidir. Gift Cengiz Büker - Ankara University - doctoral DTCF'nden holds.

( ¹ ) Kutsal Kitap : Türkçe'mizde yaygın, olarak Tevrat adıyla anılan kitap ya da kitaplar toplamına Batı dillerinde “Kutsal Kitap” adı verilir. (¹) the Holy Book: Türkçe'mizde common, known as the Torah as a book or books in Western languages into total "Holy Book" is called. Kutsal Kitap terimi “Eski Ahit” denen Tevrat'ı, Meseller'i ve “Yeni Ahit” denen İncil'i içine alır. The Bible term "Old Testament" called the Torah, parable, and "New Testament" is called into the Gospel. Ben de makalede kastedilen anlama uygun olarak bu terimi kullandım. I also understand what is meant in accordance with article I used this term.

********** **********

***************************** *****************************

Tevrat yanlış çevrildi: Tanrı dünyayı yaratmadı Torah was translated wrong: God did not create the world

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&Date=12.10.2009&ArticleID=958831 http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&Date=12.10.2009&ArticleID=958831

Dünyanın en büyük ve en saygın Hıristiyanlık ve Yahudilik araştırmacılarından biri olan, bir zamanlar italyan Umberto Eco'nun da asistanlığını yapan ve antik belgeler uzmanı Hollandalı profesör Ellen Van Wonde, sanıldığının aksine, " dünyayı tanrının yaratmadığın ı" öne sürdü.. The world's largest and most respected Christianity and Judaism, one of the researchers, once the Italian Umberto Eco's assistant and ancient documents which the Dutch expert, Professor Ellen Van Wonde, Contrary to common thought, "God created the world 't i" claimed ..

Bugüne kadar yaptığı araştırmaları açıklayan Prof. To date, the research explains Prof. Van Wonde, " Tevrat'ın (eski ahit) ilk cümlesinde "en başta, tanrı cenneti ve dünyayı yarattı" diye yazar. Ancak bunda çeviri hatası bulunuyor. Eski yazılar ve belgeler üzerinde yaptığı araştırmalara göre, İbranice orijinalinde, " Baha " eylemi kullanılıyor. Yani "yaratmak yerine ayrıştırmak".. Dolayısıyla, doğru çeviri " tanrı dünya ile Cehennemi ayırd ı" olması gerek" dedi. Van Wonde, "the Torah's (old covenant) in the first sentence" in the first place, the gods of heaven and earth were created, "he writes. But therein translation error is. The old writings and documents on the research, according to the Hebrew original," Baha "action is being used. ie "instead of generating parse" .. Therefore, the correct translation "god I interpret hell with the world" should be "he said.

Hollandalı profesör, " yani kutsal kitaplara göre evet tanrı insanları ve hayvanları yarattı. Ama jeolojik olarak dünyayı yaratmadı. Dünya zaten vardı" dedi.. Dutch professor, "according to the scriptures that people and animals has created god yes. But I did not create the world as geological. The world had already said ..

Kendisinin de inançlı olduğunu ve Tanrı'nın varlığına inandığını söyleyen Profesör, " Bu iddia ile tüm akademik kariyerimi tehlikeye atıyorum. Ama iddiamın arkasındayım. Kutsal kitap dışında eski belgelere göre, bundan 3 bin yıl önce insanlar, insalardan önce dünyanın deniz canavarları ve karanlıkla kaplı olduğuna inanıyordu. Yani Tevrat'ta, Tanrı'nın dünyayı yarattığı hiçbir zaman söylenmek istenmedi. Kitabın söylediği şey, insanları ve hayvanları tanrının yarattığıdır. Ama dünyayı değil" dedi. His faith is in God's presence and believe in the saying that the professor, "This claim all my academic career I would venture. But I am behind my claim. Apart from the Scriptures according to old documents, that 3 thousand years ago, the people, the world's first insalardan sea monsters and the dark is covered with believed. So in the Torah that God created the world did not want to say never. the book when she says, is that people and animals God created. But the world is not, "he said. (Vatan) (Vatan)
**** ****

God is not the Creator, claims academic God is not the Creator, claims academic
The notion of God as the Creator is wrong, claims a top academic, who believes the Bible has been wrongly translated for thousands of years. The notion of God as the Creator is wrong, claims a top academic, who wrongly believes the Bible has been translated for thousands of years.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Professor Ellen van Wolde, a respected Old Testament scholar and author, claims the first sentence of Genesis "in the beginning God created the Heaven and the Earth" is not a true translation of the Hebrew. Professor Ellen van Wolde, a respected Old Testament scholar and author, claims the first sentence of Genesis "in the beginning God created the Heaven and the Earth" is not a true translation of the Hebrew.

She claims she has carried out fresh textual analysis that suggests the writers of the great book never intended to suggest that God created the world -- and in fact the Earth was already there when he created humans and animals. She claims she has carried out fresh textual analysis suggests that the great writers of the book never intended to suggest that God created the world - and in fact the Earth was already there when he created humans and animals.

Prof Van Wolde, 54, who will present a thesis on the subject at Radboud University in The Netherlands where she studies, said she had re-analysed the original Hebrew text and placed it in the context of the Bible as a whole, and in the context of other creation stories from ancient Mesopotamia. Prof. Van Wolde, 54, who will present a thesis on the subject at Radboud University in The Netherlands where she studies, said she had re-analyzed the original text and placed it in the context of the Hebrew Bible as a whole, and in the context of other creation stories from ancient Mesopotamia.

She said she eventually concluded the Hebrew verb "bara", which is used in the first sentence of the book of Genesis, does not mean "to create" but to "spatially separate". She said she eventually concluded the Hebrew verb "bara", which is used in the first sentence of the book of Genesis, does not mean "to create" but to "spatially separate".

The first sentence should now read "in the beginning God separated the Heaven and the Earth" The first sentence should now read "In the beginning God separated the Heaven and the Earth"

According to Judeo-Christian tradition, God created the Earth out of nothing. According to Judeo-Christian tradition, God created the Earth out of nothing.

Prof Van Wolde, who once worked with the Italian academic and novelist Umberto Eco, said her new analysis showed that the beginning of the Bible was not the beginning of time, but the beginning of a narration. Prof. Van Wolde, who once worked with the Italian academic and novelist Umberto Eco, said her new analysis showed that the beginning of the Bible was not the beginning of time, but the beginning of a narration.

She said: "It meant to say that God did create humans and animals, but not the Earth itself." She said: "It's meant to say that God did create humans and animals, but not the Earth itself."

She writes in her thesis that the new translation fits in with ancient texts. She writes in her thesis that the new translation fits in with ancient texts.

According to them there used to be an enormous body of water in which monsters were living, covered in darkness, she said. According to them there used to be an enormous body of water in which were monsters living, covered in darkness, she said.

She said technically "bara" does mean "create" but added: "Something was wrong with the verb. She said technically "bar" does mean "create" but added: "Something was wrong with the verb.

"God was the subject (God created), followed by two or more objects. Why did God not create just one thing or animal, but always more?" "God was the subject (God created), followed by two or more objects. Why did not God create just one thing or animal, but always more?"

She concluded that God did not create, he separated: the Earth from the Heaven, the land from the sea, the sea monsters from the birds and the swarming at the ground. She concluded that God did not create, he separated: the Earth from the Heaven, the land from the sea, the sea monsters from the birds and the swarming at the ground.

"There was already water," she said. "There was already water," she said.

"There were sea monsters. God did create some things, but not the Heaven and Earth. The usual idea of creating-out-of-nothing, creatio ex nihilo, is a big misunderstanding." "There were sea monsters. God did create some things, but not the Heaven and Earth. The usual idea of creating out-of-nothing, ex nihilo creation, is a big misunderstanding."

God came later and made the earth livable, separating the water from the land and brought light into the darkness. God came later and made the earth livable, separating the water from the land and brought light into the darkness.

She said she hoped that her conclusions would spark "a robust debate", since her finds are not only new, but would also touch the hearts of many religious people. She said she hoped that her conclusions would spark "a robust debate", since each finds are not only new, but would also touch the hearts of many religious people.

She said: "Maybe I am even hurting myself. I consider myself to be religious and the Creator used to be very special, as a notion of trust. I want to keep that trust." She said: "Maybe I am not even hurting myself. I consider myself to be religious and the Creator used to be very special, as a notion of trust. I want to keep that trust."

A spokesman for the Radboud University said: "The new interpretation is a complete shake up of the story of the Creation as we know it." A spokesman for the Radboud University said: "The new interpretation is a complete shake up of the story of the Creation as we know it."

Prof Van Wolde added: "The traditional view of God the Creator is untenable now." Prof. Van Wolde added: "The traditional view of God the Creator is untenable now."
**** ****

Dieu n'est pas le créateur, les revendications académiques Dieu n'est pas le créateur, les revendications académiques

La notion de Dieu comme le Créateur est faux, affirme un universitaire de haut, qui croit que la Bible a été mal traduit pour des milliers d'années. La notion de Dieu est comme le faux Créateur, affirme un Universitaire de haut, qui croit que la Bible a été mal traduit pour des milliers d'années.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Le professeur Ellen van Wolde, un savant respecté Old Testament, et auteur, revendique la première phrase de la Genèse: «Au commencement, Dieu créa le ciel et la Terre" n'est pas une traduction exacte de l'hébreu. Le Professeur Ellen van Wolde, un savant respect Old Testament, et auteur, la première phrase de la Genèse revendique: «Au commencement, Dieu crea le ciel et la Terre" n'est pas une traduction de l'hébreu exact.

Elle affirme qu'elle a procédé à une analyse textuelle fraîche qui suggère les auteurs du grand livre jamais eu l'intention de suggérer que Dieu a créé le monde - et en fait, la terre était déjà là quand il a créé les humains et les animaux. Elle a procédé à une analyze affirme qu'elle les auteurs du grand livre Textuell fraiche qui suggère jamais eu l'intention de que Dieu a suggérer créée le monde - et en fait, la terre était là quand il a déjà créée les Humains et les animaux.

Prof Van Wolde, 54 ans, qui présentera une thèse sur le sujet à l'Université Radboud en Hollande où elle étudie, dit qu'elle a analysés de nouveau le texte original, l'hébreu et l'a placé dans le contexte de la Bible dans son ensemble, et dans le contexte de récits de la création d'autres de l'ancienne Mésopotamie. Prof. Van Wolde, 54 ans, qui à l'Université présentera une these sur le sujet en Hollande où elle étudie Radboud, dit qu'elle a de nouveau le texte original Analyzes, l'hébreu et l'a dans le contexte de la place Bible dans son ensemble, et dans le contexte de la création de récits d'autres de l'ancienne Mesopotamie.

Elle a dit qu'elle a finalement conclu le verbe hébreu «bara», qui est utilisé dans la première phrase du livre de la Genèse, ne signifie pas «créer» mais de «l'espace distinct". Elle a dit qu'elle a le verbe finalement conclude hébreu «bar», qui est utilisé dans la première phrase du livre de la Genèse, ne signifie pas «créer» mais de «l'espace distinct".

La première phrase devrait se lire dorénavant «au commencement Dieu a séparé le Ciel et la Terre" La première phrase devrait se lire dorénavant «le Ciel et la Terre au commencement Dieu a Separe"

Selon la tradition judéo-chrétienne, Dieu a créé la Terre à partir de rien. Judeo-selon la tradition chrétienne, Dieu a la Terre créée à partir de rien.

Prof Van Wolde, qui a déjà travaillé avec l'Italien Umberto Eco universitaire et romancier, a déclaré que son nouvelle analyse a montré que le début de la Bible n'était pas le début des temps, mais le début d'une narration. Prof. Van Wolde, qui a déjà et travaille avec l'Italien romancier Universitaire Umberto Eco, a déclare que son début de la nouvelle analyze a montre que le début des Bible n'était pas le temps, mais le début d'une narration.

Elle dit: «Il voulait dire que Dieu n'a pas créé les humains et les animaux, mais pas la Terre elle-même." Elle dit: «Il voulait dire que Dieu n'a pas créée les Humains et les animaux, mais pas la Terre elle-même."

Elle écrit dans sa thèse que la nouvelle traduction s'inscrit dans les textes anciens. Elle écrit que la nouvelle traduction dans sa these s'inscrit dans les anciens textes.

Selon eux, il y avait une masse énorme d'eau dans laquelle vivaient des monstres, couvert dans l'obscurité, dit-elle. Selon eux, il y avait une énorme masse d'eau dans laquelle des monstres vivaient, Couvert dans l'obscurité, dit-elle.

Elle a dit que techniquement «bara» ne signifie «créer» mais a ajouté: «Quelque chose n'allait pas avec le verbe. Elle a dit que techniquement «bar» ne signifie «créer» mais a Ajouté: «Quelque chose n'allait pas avec le verbe.

«Dieu a fait l'objet (Dieu a créé), suivie de deux ou plusieurs objets. «Dieu a fait l'objet (Dieu a Creek), suivie de deux ou plusieurs objets. Pourquoi Dieu at-il pas créer une seule chose ou un animal, mais toujours plus?" Pourquoi Dieu at-il pas créer un animal ou une seule chose, mais toujours plus? "

Elle a conclu que Dieu n'a pas créé, il s'est séparé: la Terre vue du ciel, la terre de la mer, les monstres marins, des oiseaux et le fourmillement au niveau du sol. Elle n'a pas a Dieu que conclude creek, il s'est Separe: la Terre vue du ciel, la terre de la mer, les monstres MARINS, des oiseaux et le fourmillement au niveau du sol.

«Il y avait déjà de l'eau, dit-elle. «Il y avait déjà de l'eau, dit-elle.

"Il y avait des monstres marins. Dieu n'a pas créé certaines choses, mais pas le Ciel et Terre. L'idée de création d'habitude-dehors-de-rien, creatio ex nihilo, est un grand malentendu». "Il y avait des monstres MARINS. Dieu n'a pas créée certaines choses, mais pas le Ciel et Terre. L'idée de création d'habitude-dehors-de-rien, creation ex nihilo, est un grand malentendu».

Dieu est venu plus tard et a fait la terre habitable, en séparant l'eau de la terre et apporté la lumière dans les ténèbres. Dieu est venu plus tard et a fait la terre habitable, most séparant de la terre et l'eau dans les Tenebres apporté la lumière.

Elle a dit qu'elle espère que ses conclusions feraient naître «un débat robuste", puisque ses trouvailles ne sont pas seulement nouvelles, mais aussi de toucher les cœurs de beaucoup de gens religieux. Elle a dit qu'elle sound conclusions feraient naître Esper que «un débat robust", puisque ne sont pas seulement sound trouvailles nouvelles, mais aussi de beaucoup de gens religieux de toucher les coeurs.

Elle dit: «Peut-être que je suis moi-même mal. Elle dit: «Peut-être que je suis moi-même mal. Je me considère être religieux et le Créateur l'habitude d'être très spécial, comme une notion de confiance. Je me et le religieux consider être l'habitude d'être très Créateur special, comme une notion de confiance. Je veux garder cette confiance." Je veux Garder cette confiance. "

Un porte-parole de l'université Radboud, a déclaré: "La nouvelle interprétation est un système complet en profondeur de l'histoire de la Création telle que nous la connaissons." Un porte-parole de l'université Radboud, a déclare: "La nouvelle Interprétation de l'histoire est un Système complet de la Création en profondeur que nous la connaissons wire."

Prof Van Wolde a ajouté: «La conception traditionnelle de Dieu le Créateur est intenable maintenant." Prof. Van Wolde a Ajouté: «La conception traditionnelle de Dieu est le Créateur maintenant intenable."

***** *****

Gott ist nicht der Schöpfer, Forderungen akademischen Gott ist nicht der Schöpfer, Forderungen akademischen

Die Vorstellung von Gott als den Schöpfer ist falsch, behauptet ein Top-Universitäten, der glaubt, die Bibel zu Unrecht für Tausende von Jahren übersetzt wurden. Die Vorstellung von Gott als den ist falsch Schöpfer, behauptet ein Top-Universitäten, der glaubt, die Bibel für Tausende von Jahren zu Unrecht übersetzt wurden.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Professor Ellen van Wolde, ein angesehener Alttestamentler und Autor, behauptet der erste Satz der Genesis "im Anfang schuf Gott Himmel und Erde" ist keine echte Übersetzung des hebräischen. Professor Ellen van Wolde, angesehener Alttestamentler und ein Author, behauptet der erste Satz der Genesis "Anfang schuf Gott im Himmel und Erde" ist keine echte Übersetzung des hebräischen.

Sie behauptet, sie hat aus frischen Textanalyse, dass der Schriftsteller das große Buch nie die Absicht darauf hin, dass Gott die Welt geschaffen - und schlägt vor, erfolgt in der Tat der Erde war schon da, wenn er erstellt Mensch und Tier. Behauptet Sie, sie hat frischen Textanalyse aus, dass das große Buch der Schriftsteller Absicht nie die darauf hin, dass Gott die Welt geschaffen - und schlägt vor, erfolgte der Erde war schon in der Tat, wenn er erstellt Mensch und Tier.

Prof. Prof. Van Wolde, 54, der eine Diplomarbeit zu diesem Thema an der Radboud Universität in den Niederlanden präsent, wo sie studiert, sagte, sie habe erneut analysiert den hebräischen Urtext und legte ihn in den Kontext der Bibel als Ganzes und in der Zusammenhang mit anderen Einrichtung Geschichten aus dem alten Mesopotamien. Van Wolde, 54, der eine Diplomarbeit zu diesem Thema an der Radboud Universität präsent den Niederlande, wo sie studiert, sagte, sie habe erneut analysiert den hebräischen Urtext und legte ihn in den Kontext der Ganzes und in der Bibel als Zusammenhang mit anderen Einrichtung Geschichten aus dem alten Mesopotamien.

Sie sagte, sie schließlich kam die hebräische Verb "bara", die im ersten Satz des Buches Genesis verwendet wird, bedeutet nicht, "zu schaffen", sondern "räumlich getrennt". Sie sagte, sie schließlich kam die Hebräisch Verb "bar", die im ersten Satz des Buches Genesis verwendet wird, bedeutet nicht, "zu schaffen", sondern "räumlich getrennt".

Der erste Satz sollte jetzt lesen: "Im Anfang Gott die Himmel und die Erde" Der erste Satz lesen sollte jetzt: "Im Anfang Gott Himmel und die Erde die"

Nach jüdisch-christlichen Tradition, schuf Gott die Erde aus dem Nichts. Nach Jüdische-christlichen Tradition, schuf Gott die Erde aus dem Nichts.

Prof. Prof. Van Wolde,, die einst mit der italienischen akademischen und Schriftsteller Umberto Eco, sagte ihre neue Analyse ergab, dass der Anfang der Bibel war nicht der Anfang der Zeit, sondern der Anfang einer Erzählung. Van Wolde,, die einst mit der italienischen und Schriftsteller akademischen Umberto Eco, sagte ihre neue Analyze ergab, dass der Anfang war der Bibel nicht der Anfang der Zeit, sondern der Anfang einer Erzählung.

Sie sagte: "Es bedeutete, zu sagen, dass Gott die Menschen und Tiere zu schaffen hat, aber nicht die Erde selbst". Sie sagte: "Es bedeutet, zu sagen, dass Gott die Menschen und Tiere zu schaffen hat, aber nicht die Erde selbst".

Sie schreibt in ihrer These, dass die neue Übersetzung fügt sich in alten Texten. Sie schreibt in ihrer These, dass sich die neue Übersetzung fügt in alten Texten.

Nach ihnen befand sich einer ungeheuren Menge von Wasser, in dem Ungeheuer lebten, in der Finsternis bedeckt ist, sagte sie. Sich einer Menge von Wasser ungeheuren nach ihnen befand, in dem Ungeheuer lebten, bedeckt der Finsternis ist, sagte sie.

Sie sagte, technisch "bara" bedeutet "erschaffen" fügte aber hinzu: "Etwas stimmte mit dem Verb. Sie sagte, technisch "bar" bedeutet "erschaffen" fügte aber hinzu: "Etwas stimmt mit dem Verb.

"Gott war das Thema (Gott geschaffen), gefolgt von zwei oder mehr Objekte folgen. Warum hat Gott nicht erstellt gerade eine Sache oder ein Tier, sondern immer mehr?" "Gott war das Thema (Gott geschaffen), gefolgt Objekte von zwei oder mehr folgen. Warum hat Gott nicht gerade eine Sache erstellt oder ein Tier, sondern immer mehr?"

Sie schloss, dass Gott nicht schaffen, trennte er sich: Die Erde von dem Himmel, das Land aus dem Meer, das Meer Monster aus der Vögel und das Gewimmel auf den Boden. Sie schloss, dass Gott nicht schaffen, trennte er sich: Die Erde von dem Himmel, das Land aus dem Meer, das Meer und das Monster aus der Vögel Gewimmel auf den Boden.

"Es war schon Wasser", sagte sie. "Es war schon Wasser", sagte sie.

"Es gab Seeungeheuer. Gott hat einige Dinge zu schaffen, nicht aber die Himmel und Erde. Die übliche Idee der Schaffung-out-of-nothing, creatio ex nihilo, ist ein großes Missverständnis." "Es gab Seeungeheuer. Gott hat einige Dinge zu schaffen, nicht aber die Himmel und Erde. Die Idee der übliche-out-of-Schaffung nothing, creation ex nihilo, ist ein großes Missverständnis."

Gott kam später und machte die Erde bewohnbar, trennt das Wasser aus dem Boden und brachte Licht in die Dunkelheit. Gott kam später die Erde und macht bewohnbar, trennt das Wasser aus dem Boden und Bracht Licht in die Dunkelheit.

Sie sagte, sie hofften, dass ihre Schlussfolgerungen "Funke eine robuste Debatte" würde, da ihre Funde sind nicht nur neu, sondern würde auch die Herzen vieler religiöser Menschen zu berühren. Sie sagte, sie hofften, dass ihre Schlussfolgerungen "Robust Funke eine Debatte" würde, da sind nicht nur ihre Fund neu, sondern würde auch die Menschen zu berühren Herzen vieler religiöser.

Sie sagte: "Vielleicht habe ich auch mich selbst zu verletzen. Ich halte mich für religiös zu sein und dem Schöpfer verwendet, um sehr spezielle, als Begriff des Vertrauens. Ich möchte, dass das Vertrauen zu halten." Sie sagte: "Vielleicht habe ich mich auch selbst zu verletzen. Ich halte mich zu sein und dem für Religiöse Schöpfer verwendet, um sehr spezielle, als Begriff des Vertrauens. Ich möchte, dass das Vertrauen zu halten."

Ein Sprecher der Radboud-Universität sagte: "Die neue Interpretation ist eine komplette aufrütteln der Geschichte der Schöpfung, wie wir sie kennen." Ein Sprecher der Radboud-Universität sagte: "Die neue Interpretation der Geschichte der Schöpfung ist eine komplette aufrütteln, wie wir sie kennen."

Prof. Prof. Van Wolde fügte hinzu: "Die traditionelle Auffassung von Gott den Schöpfer unhaltbar ist jetzt." Van Wolde fügte hinzu: "Die den traditionelle Auffassung von Gott ist jetzt Schöpfer unhaltbar."

***** *****
«Yaratılış»tan Tufan'a Kadar Geçen Süre «Creation» tan to Tufan Kadar Elapsed Time

DİLBİLİMİN VE DİNBİLİMİN BAZI TEMEL SORUNLARI SOME BASIC PROBLEMS AND DİNBİLİMİN Linguistics

Eski Ölçü Birimleri.. Old Units of Measurement ..

Zaman Ölçüm Değerleri Time Measurement Values

Kutsal Rakamlarla İlgili .. Figures related with the Holy ..

Kutsal rakamların kaynağı... Sacred figures source ...

Kutsal rakamlar ve ölüm olgusunun gizlenmesi... Sacred figures and concealment of the death cases ...

“Yaratılış Bilmecesi”ni Çözmek ! "Creation of the puzzle" to solve ni!

Altı gün sürmüştü Tufan..! Flood took six days ..!

Nuh Dileği... Noah Dileği ...

Töre ve Tören Kaynakları... Rituals and ceremony resources ...

Tevrat yanlış çevrildi: Tanrı dünyayı yaratmadı

2009-10-15T04:55:00.000-07:00

Ne bir Tanrı var,
Ne de evreni bir tanrı yarattı!

Akado-Sümer tablet yazılarına dayandırılmış ilahi metinlerinin Eski Ahit'teki evrilmesini ve dönüşümlerini çoktandır izlemeye çalışıyoruz.

Onlarda “Dünya”, “Cennet”, “Yer”, “Gök” gibi bazı temel kavramların zaman içinde ulaştıkları anlam bozulmalarına da dikkat çekiyoruz.

Akad ve Sümer olarak adlandırılan toplumlar, zaten "Yer/dünya toplulukları" ve "Güneş/Gök/Ateş toplulukları" olarak da adlandırılabilirler. İlahilerde, "Yer ve Gök birbirinden ayrıldı" türünden kalıpsal sözleri gördüğümüzde anlaşılması gereken tarihsel olay, Sümer ve Akad adı verilen toplulukların birbirlerinden ayrıştırılması ve bu ayrıştırma temelinde bölgede yeni bir ilişki düzeni yaratılmasıydı. Eski ilahiler bu tarihsel olayları oldukça gerçekci olarak ve fakat giderek soyutlanmış bir halde ve "Yer'in Gök'ten ayrılması", "Yedi kat Gök kurulması" vb. sözlerinin ardına gizlenmiş olarak, aktarmaktadırlar.

Mezopotamya kaynaklı dinsel ilahilerin bütün bu anlatımları, gerçekte yaklaşık olarak MÖ 3500/5000 yılları arasındaki gerçek tarihin oluşum biçimlerine dayanmaktadır. Musevi takviminin "evrenin yaratılışı"nı 5700 yıl öncesi olarak (yaklaşık) temel almasının sebebi de, bu dinlerin çıkış noktası olarak erken Mezopotamya tarihçesini temel almasından ötürüdür. Bu tarihleme de yaklaşık olarak İ.Ö 3700 'lü yıllardan itibaren bir anlatıma dayanmakta olduğumuzu gösteriyor.

Avrupa aydınlanmacılığı ve ona dayanan bizim aydınlanmacılığımız, Eski Ahit'in ve ona dayanan öteki dinsel kitapların, öncesini bilemedikleri ölçüde, sözlerinin “bilim dışı”, “anlamsız” , “mantıksız” olduğu iddiasına göre kendini şekillendirdiği için, bu dinsel metinlerin, hangi nedenle, “Tanrının yaban otunu ve yağmur yağdırmayı unuttuğu” vb. gibi kalıpsal formülleri kullandığını hiç bir zaman ciddi olarak düşünmemiş ve bunun anlamlarını eski Mezopotamya toplumlarının tarihçesinde, ananelerinde aramaya yönelme olanağı bulamamıştır. Onlar Eski Ahit'te bir tür tarih anlatımı bulamamışlar ve neredeyse sadece "saçmalık", "anlamsızlık", "mantıksızlık"lar toplamı keşfedebilmişlerdir. Mesela Aydın Erdoğan'ların "bilimsel" olduğu ileri sürülen kitaplarında erken Mezopotamya tarihine ilişkin dişe dokunur her hangi bir ön birikim olmadığı çok açıktır. Ama bu arkadaşımız, erken Mezopotamya tarihi hakkında bilgi sahibi olmadığı halde, bu tarihi dönemin dinsel çizgisinin dönüşümüne dayandığı belgeli olan Eski Ahit'i ve Kuran'ı "bilimsel olarak" inceleyebileceği kuruntusunu taşımaya devam ediyor. Öncesi bilinmeyen bir olgunun "incelenmesi", her şeyden önce tarihsel metodoloji bakımından bile işe yarayabilir değildir.

Eski Ahit'in tarihsel değeri bütün dinsel yazıt içinde o denli açıktır ki, onun sonraki bölümlerinin neredeyse salt tarih anlatımından oluşuyor olması olgusu, aslında, Eski Ahit'in en erken başlangıç bölümlerinin de oldukça soyutlanmış erken döneme ilişkin bir tarih aktarım tarzı olabileceğini düşündürmeliydi.

En azından biz, Eski Ahit'in "yaratılış" adı verilen ilk bölümlerinin kalıpsal yapısını, erken akado sammaru ilahilerinde buluyor ve ortaya koymaya çabalıyoruz. Buna göre, hem ortada şimdi anlaşılan anlamıyla yoktan var edici bir tanrı yoktu ve hem de, şimdi anlaşılan anlamıyla “yoktan var edilen”ler!

“Var etme” fiili, “sınıflama”, “ad verme”, “ad vererek tanımlama” anlamlarındaydı ve toplum birimlerin "karşılıklı tanınma"ları ve ittifak edimleri vardı ve toplumlar işte bu edimleri ve kavrayışı “yaratma”, "yoktan var olma", "örneği olmayan ilk yapılanma" vb. olarak tanımlamaya başlıyorlardı.

Daha önce Türkçe özeti gazetelerde yer alan haber, bu yönüyle, bir Eski Ahit araştırıcısının da tanıklığını ortaya koyduğu için, oldukça önem taşıyor.

Türkçe yayınlanmış haber özetinin İngilizce metnini aşağıda yayınlıyorum.

Eğer bunu hepimizin yararlanabileceği şekilde tercüme edebilecek bir arkadaşımız çıkarsa, çok memnun oluruz.

Şimdiden teşekkür.

Safa Kaçmaz

***********************************

Tevrat yanlış çevrildi: Tanrı dünyayı yaratmadı

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&Date=12.10.2009&ArticleID=958831

Dünyanın en büyük ve en saygın Hıristiyanlık ve Yahudilik araştırmacılarından biri olan, bir zamanlar italyan Umberto Eco'nun da asistanlığını yapan ve antik belgeler uzmanı Hollandalı profesör Ellen Van Wonde, sanıldığının aksine, "dünyayı tanrının yaratmadığını" öne sürdü..

Bugüne kadar yaptığı araştırmaları açıklayan Prof. Van Wonde, " Tevrat'ın (eski ahit) ilk cümlesinde "en başta, tanrı cenneti ve dünyayı yarattı" diye yazar. Ancak bunda çeviri hatası bulunuyor. Eski yazılar ve belgeler üzerinde yaptığı araştırmalara göre, İbranice orijinalinde, "Baha" eylemi kullanılıyor. Yani "yaratmak yerin ayrıştırmak".. Dolayısıyla, doğru çeviri "tanrı dünya ile Cehennemi ayırdı" olması gerek" dedi.

Hollandalı profesör, " yani kutsal kitaplara göre evet tanrı insanları ve hayvanları yarattı. Ama jeolojik olarak dünyayı yaratmadı. Dünya zaten vardı" dedi..

Kendisinin de inançlı olduğunu ve Tanrı'nın varlığına inandığını söyleyen Profesör, " Bu iddia ile tüm akademik kariyerimi tehlikeye atıyorum. Ama iddiamın arkasındayım. Kutsal kitap dışında eski belgelere göre, bundan 3 bin yıl önce insanlar, insalardan önce dünyanın deniz canavarları ve karanlıkla kaplı olduğuna inanıyordu. Yani Tevrat'ta, Tanrı'nın dünyayı yarattığı hiçbir zaman söylenmek istenmedi. Kitabın söylediği şey, insanları ve hayvanları tanrının yarattığıdır. Ama dünyayı değil" dedi. (Vatan)
****

God is not the Creator, claims academic
The notion of God as the Creator is wrong, claims a top academic, who believes the Bible has been wrongly translated for thousands of years.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Professor Ellen van Wolde, a respected Old Testament scholar and author, claims the first sentence of Genesis "in the beginning God created the Heaven and the Earth" is not a true translation of the Hebrew.

She claims she has carried out fresh textual analysis that suggests the writers of the great book never intended to suggest that God created the world -- and in fact the Earth was already there when he created humans and animals.

Prof Van Wolde, 54, who will present a thesis on the subject at Radboud University in The Netherlands where she studies, said she had re-analysed the original Hebrew text and placed it in the context of the Bible as a whole, and in the context of other creation stories from ancient Mesopotamia.

She said she eventually concluded the Hebrew verb "bara", which is used in the first sentence of the book of Genesis, does not mean "to create" but to "spatially separate".

The first sentence should now read "in the beginning God separated the Heaven and the Earth"

According to Judeo-Christian tradition, God created the Earth out of nothing.

Prof Van Wolde, who once worked with the Italian academic and novelist Umberto Eco, said her new analysis showed that the beginning of the Bible was not the beginning of time, but the beginning of a narration.

She said: "It meant to say that God did create humans and animals, but not the Earth itself."

She writes in her thesis that the new translation fits in with ancient texts.

According to them there used to be an enormous body of water in which monsters were living, covered in darkness, she said.

She said technically "bara" does mean "create" but added: "Something was wrong with the verb.

"God was the subject (God created), followed by two or more objects. Why did God not create just one thing or animal, but always more?"

She concluded that God did not create, he separated: the Earth from the Heaven, the land from the sea, the sea monsters from the birds and the swarming at the ground.

"There was already water," she said.

"There were sea monsters. God did create some things, but not the Heaven and Earth. The usual idea of creating-out-of-nothing, creatio ex nihilo, is a big misunderstanding."

God came later and made the earth livable, separating the water from the land and brought light into the darkness.

She said she hoped that her conclusions would spark "a robust debate", since her finds are not only new, but would also touch the hearts of many religious people.

She said: "Maybe I am even hurting myself. I consider myself to be religious and the Creator used to be very special, as a notion of trust. I want to keep that trust."

A spokesman for the Radboud University said: "The new interpretation is a complete shake up of the story of the Creation as we know it."

Prof Van Wolde added: "The traditional view of God the Creator is untenable now."
****

Dieu n'est pas le créateur, les revendications académiques

La notion de Dieu comme le Créateur est faux, affirme un universitaire de haut, qui croit que la Bible a été mal traduit pour des milliers d'années.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Le professeur Ellen van Wolde, un savant respecté Old Testament, et auteur, revendique la première phrase de la Genèse: «Au commencement, Dieu créa le ciel et la Terre" n'est pas une traduction exacte de l'hébreu.

Elle affirme qu'elle a procédé à une analyse textuelle fraîche qui suggère les auteurs du grand livre jamais eu l'intention de suggérer que Dieu a créé le monde - et en fait, la terre était déjà là quand il a créé les humains et les animaux.

Prof Van Wolde, 54 ans, qui présentera une thèse sur le sujet à l'Université Radboud en Hollande où elle étudie, dit qu'elle a analysés de nouveau le texte original, l'hébreu et l'a placé dans le contexte de la Bible dans son ensemble, et dans le contexte de récits de la création d'autres de l'ancienne Mésopotamie.

Elle a dit qu'elle a finalement conclu le verbe hébreu «bara», qui est utilisé dans la première phrase du livre de la Genèse, ne signifie pas «créer» mais de «l'espace distinct".

La première phrase devrait se lire dorénavant «au commencement Dieu a séparé le Ciel et la Terre"

Selon la tradition judéo-chrétienne, Dieu a créé la Terre à partir de rien.

Prof Van Wolde, qui a déjà travaillé avec l'Italien Umberto Eco universitaire et romancier, a déclaré que son nouvelle analyse a montré que le début de la Bible n'était pas le début des temps, mais le début d'une narration.

Elle dit: «Il voulait dire que Dieu n'a pas créé les humains et les animaux, mais pas la Terre elle-même."

Elle écrit dans sa thèse que la nouvelle traduction s'inscrit dans les textes anciens.

Selon eux, il y avait une masse énorme d'eau dans laquelle vivaient des monstres, couvert dans l'obscurité, dit-elle.

Elle a dit que techniquement «bara» ne signifie «créer» mais a ajouté: «Quelque chose n'allait pas avec le verbe.

«Dieu a fait l'objet (Dieu a créé), suivie de deux ou plusieurs objets. Pourquoi Dieu at-il pas créer une seule chose ou un animal, mais toujours plus?"

Elle a conclu que Dieu n'a pas créé, il s'est séparé: la Terre vue du ciel, la terre de la mer, les monstres marins, des oiseaux et le fourmillement au niveau du sol.

«Il y avait déjà de l'eau, dit-elle.

"Il y avait des monstres marins. Dieu n'a pas créé certaines choses, mais pas le Ciel et Terre. L'idée de création d'habitude-dehors-de-rien, creatio ex nihilo, est un grand malentendu».

Dieu est venu plus tard et a fait la terre habitable, en séparant l'eau de la terre et apporté la lumière dans les ténèbres.

Elle a dit qu'elle espère que ses conclusions feraient naître «un débat robuste", puisque ses trouvailles ne sont pas seulement nouvelles, mais aussi de toucher les cœurs de beaucoup de gens religieux.

Elle dit: «Peut-être que je suis moi-même mal. Je me considère être religieux et le Créateur l'habitude d'être très spécial, comme une notion de confiance. Je veux garder cette confiance."

Un porte-parole de l'université Radboud, a déclaré: "La nouvelle interprétation est un système complet en profondeur de l'histoire de la Création telle que nous la connaissons."

Prof Van Wolde a ajouté: «La conception traditionnelle de Dieu le Créateur est intenable maintenant."

*****

Gott ist nicht der Schöpfer, Forderungen akademischen

Die Vorstellung von Gott als den Schöpfer ist falsch, behauptet ein Top-Universitäten, der glaubt, die Bibel zu Unrecht für Tausende von Jahren übersetzt wurden.

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/6274502/God-is-not-the-Creator-claims-academic.html

Professor Ellen van Wolde, ein angesehener Alttestamentler und Autor, behauptet der erste Satz der Genesis "im Anfang schuf Gott Himmel und Erde" ist keine echte Übersetzung des hebräischen.

Sie behauptet, sie hat aus frischen Textanalyse, dass der Schriftsteller das große Buch nie die Absicht darauf hin, dass Gott die Welt geschaffen - und schlägt vor, erfolgt in der Tat der Erde war schon da, wenn er erstellt Mensch und Tier.

Prof. Van Wolde, 54, der eine Diplomarbeit zu diesem Thema an der Radboud Universität in den Niederlanden präsent, wo sie studiert, sagte, sie habe erneut analysiert den hebräischen Urtext und legte ihn in den Kontext der Bibel als Ganzes und in der Zusammenhang mit anderen Einrichtung Geschichten aus dem alten Mesopotamien.

Sie sagte, sie schließlich kam die hebräische Verb "bara", die im ersten Satz des Buches Genesis verwendet wird, bedeutet nicht, "zu schaffen", sondern "räumlich getrennt".

Der erste Satz sollte jetzt lesen: "Im Anfang Gott die Himmel und die Erde"

Nach jüdisch-christlichen Tradition, schuf Gott die Erde aus dem Nichts.

Prof. Van Wolde,, die einst mit der italienischen akademischen und Schriftsteller Umberto Eco, sagte ihre neue Analyse ergab, dass der Anfang der Bibel war nicht der Anfang der Zeit, sondern der Anfang einer Erzählung.

Sie sagte: "Es bedeutete, zu sagen, dass Gott die Menschen und Tiere zu schaffen hat, aber nicht die Erde selbst".

Sie schreibt in ihrer These, dass die neue Übersetzung fügt sich in alten Texten.

Nach ihnen befand sich einer ungeheuren Menge von Wasser, in dem Ungeheuer lebten, in der Finsternis bedeckt ist, sagte sie.

Sie sagte, technisch "bara" bedeutet "erschaffen" fügte aber hinzu: "Etwas stimmte mit dem Verb.

"Gott war das Thema (Gott geschaffen), gefolgt von zwei oder mehr Objekte folgen. Warum hat Gott nicht erstellt gerade eine Sache oder ein Tier, sondern immer mehr?"

Sie schloss, dass Gott nicht schaffen, trennte er sich: Die Erde von dem Himmel, das Land aus dem Meer, das Meer Monster aus der Vögel und das Gewimmel auf den Boden.

"Es war schon Wasser", sagte sie.

"Es gab Seeungeheuer. Gott hat einige Dinge zu schaffen, nicht aber die Himmel und Erde. Die übliche Idee der Schaffung-out-of-nothing, creatio ex nihilo, ist ein großes Missverständnis."

Gott kam später und machte die Erde bewohnbar, trennt das Wasser aus dem Boden und brachte Licht in die Dunkelheit.

Sie sagte, sie hofften, dass ihre Schlussfolgerungen "Funke eine robuste Debatte" würde, da ihre Funde sind nicht nur neu, sondern würde auch die Herzen vieler religiöser Menschen zu berühren.

Sie sagte: "Vielleicht habe ich auch mich selbst zu verletzen. Ich halte mich für religiös zu sein und dem Schöpfer verwendet, um sehr spezielle, als Begriff des Vertrauens. Ich möchte, dass das Vertrauen zu halten."

Ein Sprecher der Radboud-Universität sagte: "Die neue Interpretation ist eine komplette aufrütteln der Geschichte der Schöpfung, wie wir sie kennen."

Prof. Van Wolde fügte hinzu: "Die traditionelle Auffassung von Gott den Schöpfer unhaltbar ist jetzt."

*****
«Yaratılış»tan Tufan’a Kadar Geçen Süre

DİLBİLİMİN VE DİNBİLİMİN BAZI TEMEL SORUNLARI

Eski Ölçü Birimleri..

Zaman Ölçüm Değerleri

Kutsal Rakamlarla İlgili ..

Kutsal rakamların kaynağı...

Kutsal rakamlar ve ölüm olgusunun gizlenmesi...

“Yaratılış Bilmecesi”ni Çözmek !

Altı gün sürmüştü Tufan..!

Nuh Dileği...

Töre ve Tören Kaynakları...

Huzurlarınızda ... Saz Heyeti...

2009-07-16T13:46:00.001-07:00

*-*-*-*

*-*-*

*-**-*

*-*-*-*

Kuran'da Allah ve Şeytan

2009-06-20T12:56:00.000-07:00

Kuran'da Allah ve Şeytan

Gündelik İslami söyleme bakarak, Allah’ın, her şeyi bilen, aklından ve-ya hükmünden şüphe duyulamaz olan bir “Yaratıcı” olarak ele alındığı sanılabilir.
Fakat, İslam’ın Allah’ı ile Şeytan’ı arasında geçen ve Kuran’a da “Allah’ın konuşması” olarak, üstelik tek yanlı, yansıyan polemiklere dikkatle ve yakından bakılınca, gerçek durumun sanılandan epey farklı olduğu görülmektedir.
İslami edebiyatta “kör” kavramına pek yakınlık gösterilmez. Hatta, nedense, “hınzır mı hınzır” olması gereken Şeytan’a bile “hay aksi kör Şeytan” diye lanet okunur.
Oysa Şeytan’ımız, kelimenin gerçek anlamıyla “kör” yani “ gözleri görmeyen ama” olamazdı. Onun Şeytan gibi olabilmesi için, mecaz anlamıyla da, “kör” yani “Cahil-Cühela” ve-ya “Gözü Kapalı”, “Gözü Açılmamış”… olmadığı da gayet açık bir gerçektir.
Tevrat’da veya Kuran’da yer aldığı biçimiyle “meyveyi yiyince gözleri açılan Adem ve Havva” anlatımındaki “göz açıklığı”, bilgelik ve cehalet ikilemi anlamındadır; yoksa burada söz konusu olan bir fiziksel ama’lık değil!
Fıldır fıldır gözleriyle her yana yetişen, daha, adımlarını Cennet'e yeni atmış Adem ile Havva’yı yoldan çıkaracak kadar “akıllı” olan bir Şeytan’ın görme engelli/ “kör olması” herhalde pek düşünülemez zaten. Akado-Sammaru tarihinde rastladığımız “kör bilgeler” veya Avesta’da karşılaştığımız “kör sinekler”, daha çok Homeros benzeri Musa-Okuyucu’lar olmalıydılar.

İslam’ın Kuran’ındaki haliyle Şeytan, özellikle Allah ile karşı karşıya bulunduğu anlardaki savunması, akıl-fikir yürütme tarzı ve sunduğu gerekçelerin sağlamlığı bakımından, kendini o şekilde sunmaktadır ki, onun, Allah karşısındaki konumunun ne olduğunu sorgulamadan geçip gitmek olanaksızdır!

Karşımızdaki, öyle sıradan; Allah karşısında ezilip-büzülen biri değildir; tersine Allah’a durmadan diklenen, horozlanan ; “Hin oğlu Hin” bir Şeytan’dır bu!

Kuran’daki aktarımlara göre Allah ile Şeytan’ın arası, önce “Adem’in yaratılması” döneminde ve “yaratılacak” olan Adem’in rolü ve özellikleri konusunda açılır!
Tevrat’taki “Yaratılış” anlatımlarına ilişkin varyantlara dayansa da, İslam’ın Kuran’ında çizilen tablo belli bazı farklılıkları da içermektedir. Eski Ahit’in ilk Yaratılış versiyonuna göre, “Su’larda ruhu dalgalanan tanrı” “Yaratma” edimine geçer ve 6 Gün boyunca “her şeyi” yaratıp, “7. gün’de istirahat”a çekilir!

Oysa Kuran’ın yaratılış varyantında, durum epey farklı bir noktadan ele alınır: Burada, birden bire, Allah ile birlikte epey miktarda Melek-ler-in, İblis-ler-in, Şeytan-lar-ın yer aldığı bir ortamda buluruz kendimizi. Çünkü Kuran’ın bu bölümlerinde, Allah, etrafındaki Melek, İblis, Şeytan, Cin, Peri, Zebani vb. varlıklara Adem’i Yaratma ve onu kendine Veliaht-halife kılma kararını açıklamakta ve onların tepkileri yansıtılmaktadır. Sanki bir müzakere ortamındayız ve Allah da bu ayaklanmış asilerin karşısında onları ikna ile uğraşmakta ve sonunda uzlaşarak bir noktada buluşuyor gibidirler.
Adem ile eşi Havva bu sıralarda henüz yoktur ve Allah, sadece onları yaratmayı kafasına koymuş durumdadır. Oysa, İslami Kuran, Museviliğin Tevrat’ında yer alan ilk versiyondaki “yaratılış” anlatımına bağlı kalmış olsaydı, Erdoğan Aydın’ların sığ değerlendirmelerine göre, “Muhammed’in aklında kalan” haliyle aktarılmış olsaydı, her şey “7 günlük Yaratılış” ayini-bayramı süresince olup bitmeliydi! Ve aslında bu kıssadan kestirmeli anlatım, Muhammed’in de işine gelebilirdi!

Ama hayır!
Karşımızda olan bir başka “yaratılış versiyonu”dur. Eski toplumun, özellikle Mezopotamya toplum birimlerinin, birbirinden farklı, birbirlerini tamamlayan bir dizi farklı “yaratılış” versiyonu olduğunu fark edemeyen Turan Dursun’lar, İlhan Arsel’ler, Erdoğan Aydın’lar, bütün “yaratılış” aktarımlarını birbirlerinden çalınmış, akılda kalana eklemeler yapılmış uydurmalar gözüyle bakarlar.
Hatırı sayılır miktarda uydurma varsa da, bu “yaratılış” varyantları, yine de, ortaya çıkış halleri bakımından, Mezopotamya’daki farklı toplum birimlerin tarihçelerine; onların tarih sahnesine çıkış anlarının aktarımlarına dayanırlar.
Kuran’daki anlatımlarda kendisinin Adem’den neden daha üstün olduğunu açıklamaya çalıştığı sırada öğreniriz ki, Şeytan, aslında, Adem’den çok daha önceleri “kavurucu ateşten yaratılmış”dı!
Şeytan’ımız burada, “1 haftalık yaratılış süreci”nin birkaç günlük önceliğinden bahsetmiyordu.
Şeytanımız, varlığını “Adem’in yaratılması” olarak bilinen anlatımın ifade ettiği olaydan yüzlerce-binlerce yıllık bir tarihsel üstünlük alanına yaslıyordu…
Bu tartışmalar içinde anlıyoruz ki, yine de Allah, yetkisi ve-ya üstünlüğü tartışma konusu olan bu Adem’i “Çamur”dan, daha doğrusu, “Toprak”dan yaratmaya karar vermişe benziyordu.
Elbette o sırada Allah tek üstün varlık değildi. Bir dizi başka ilah ve ilaheler, melek ve melaikeler, devler, zebaniler, şeytanlar da vardı. Bizim, kavramları şimdi anladığımız anlamlarıyla değil. Tıpkı “insanlar gibi” olan ; çizimlerini arkeolojik bulgularda gördüğümüz, basbayağı insan varlıklardı bu tanrılar, ilahlar, zebaniler,şeytanlar. Öyle ki, Muhammed, kendi zamanında bile Nusaybin cinlerini başına toplayıp, onlara Kuran okumuştu. Bu Cin’lerin, bu Cin gibi insanların torunları, şimdi de, Nusaybin, Harran veya Urfa’da ikamet etmeye devam ediyorlar. “Tanrı”, “Melek-Malik”, “Huri”; “Peri” vb. sadece farklı toplum birimleri ve dini gurupları ifade eden kavramlardı. Doğa üstü varlıkları değil; doğrudan doğruya Kuzey Mezopotamya topluluklarını ; “Yukarı Mezopotamya”daki toplulukları; Yukarı-Gök topluluklarını tanımlıyordu.
Kuran’ın aktarımına göre Allah ve Şeytan ile öteki Melek’ler arasında ele alınan konular, “Tanrılar, ilah ve İlaheler meclisinde” çözümlenmeye çalışılıyor gibidir. Tarımsal ürüne ihtiyaçları giderek artan “Kuzey’deki, Yukarıda’ki Tanrılar topluluğu” bu sorunu görüşüp çözümlemeye uğraşıyordu...
Bu nedenle, Tevrat veya Kuran’da adı geçen “yaratıcı toprak”, bizim sandığımız gibi, avuçlanan “kara toprak” değildi. Ön Asur topluluklarının yerleşim alanları olarak, coğrafi anlamıyla, muhtemelen şimdiki Kuzey Suriye ve Kuzey Irak’tan Mardin’e, Harran’dan Çukurova’ya kadar olan tarımsal alan anlamında “Mezopotama’yanın Aşağısı”, “Mezopotam’yanın Güney bölgeleri” anlamındaki “Toprak”tı…
Bu bakımdan da, Tevrat’ın ve Muhammed’in Kuran’ının bahsettiği “Toprağı işleyecek olan Adem” anlamındaki varlık , “Toprağın adamı” olarak, Çiftçi, Fellah olarak Adem’in “yaratılması”, daha doğru bir ifadeyle, “tarımsal Topluluk”larla ittifak kurmak için onları ve temsilcilerini “tanımak”, varlıklarını “yasal olarak” ifade etmek söz konusuydu.

Bu anlatım tarzına, Gılgamış’tan el-aman eden Uruk’luların dileği üzerine Gılgamış’a rakip ve eşdeğer olarak yaratılan Enkidum’a ( ki bu kavram, “Enki’nin Oğlu”, hem bize meşhur Kenan’ı vermektedir ve “Kenan’ın oğlu” anlamında da okuyabiliyoruz ve hem de “Yer’in, Kara’nın, Toprağın Oğlu” anlamında okuyabiliyoruz..) karşılık düşen bir “Adem”di!

Uruk’luların Gılgamış’ı “Ateşin Oğlu” ise, ön Asur topluluklarının “Kazma”, “cahil”, “sabanın adamı çiftçi” Enkidum’u da, bir çeşit Tarımcı Adem idi! Bunlar aynı zamanda Avesta’nın da iki temel “varlık” biçimleriydi!

İşte İslam’ın Kuran’ında yer alan isyancı ve Allah’a diklenen Şeytan, tam olarak böyle bir anda, “Çoban topluluk”lar ile “tarımcı topluluk”lar arasında yeni bir ürün paylaşım ve evlilik ittifakı kurulması aşmasında, yetkilerin ve ilişkilerin karşılıklı olarak yeniden düzenleneceği, yeni bir ittifak “Amin”inin imzalanacağı bir Ayin-Ritüel arifesinde, eski yetkilerinin elinden alınmasını hazmedememiş ve İslam’ın Allah’ına karşı çıkıyordu. Buradaki Şeytan, kendini “Yukarı”, “yücelerden” görüyor; Allah ise onun “aşağılardan” olduğunu vurgulamaya özen gösteriyordu. “Yukarı” ifadesi Tanrısal olmanın ; “aşağı” ifadesi ise “toprak”tan olmanın , “tanrılara köle olmanın” ifadeleriydi.
Şeytan, isyan bayrağını kaldırmış ve “Toprağın adamı” olarak Adem’e secde etmeyeceğini; onu üstün olarak tanımayacağını ilan etmişti.

“Çünkü..” demişti Allah’a, kurulmuş olan bu tanrılar meclisinde,
Birkaç adım öne çıkarak,
Süzerek yukardan aşağıya kadar
tüm katılımcıları bir bir,
“…ben ki…”, demişti
kelimelerin üzerinde gezinirken,
ezer gibi bir ayrık otunu ökçesiyle,
ortadaki koca meydanında tapınağın…
“…ben ki, yüzyıllar önce,
Ne çabuk da unuttunuz ey tanrılar, tanrıçalar,
Anu tanrının sönmeyen ateş’inin eseri
Olarak var edildiğimi.

Yaratılayım diye bir an önce,
Binlerce kurban sunmuştu aralarından öteki tanrılar
Tapınağın sönmeyen alevli fırınlarında
Yaratılmıştım Tanrılar üstünde,
Tam şu andan, belki de bin yıl kadar önce

Sönemeyen alevim meşalede
Küllenmez korum tanrısal ocakta
Üstünüm ben eşitler arasında bile!

Evet, yineliyorum!
Bilgelikte,
Sanat ve ilimde,
Söz söyleme ve lir çalmada,
Def ve zurnada
Sürüleri aldatıp yönetmekte,
Açıkgöz oluşumla…

Şu kaba saba,
Kazma sapı’nı tutan,
Eli nasırlaşmış olandan!

Öküzün ve eşeğin çektiği
Sabanın ardında koşan,
Cahil, “Gözü açık olmayan”,
Kaba-saba
“kazma adam”dan!”
…
Beklemiyordu belki Allah,
Böylesine pervasız bir meydan savaşını!
Tapınağın tam ortasında, altında İncir ağacının
Tüm meleklerin, Cinlerin, Huri ve Perilerin önünde,
Öteki iri ufaklı Şeytan’lar da oradayken!

Fakat anlattıkları da bir gerçekti Şeytan’ın.
“Kavurucu Ateş” Tevrat’da “Yaratıcı Ateş”ti aynı zamanda.
Tevrat’ta bu yüzden yazılıyordu,
daha Güneş ve Ay “yaratılmadan” önce,
“aydınlık-ışık” var edildi diye…

Çarlık Rusya’sında,
alaya alırken bu anlatımı Dostoyevski,
bilmiyordu elbette, Şeytan’ın
tarihçesini derinlemesine!

Okunmamıştı henüz ne Enuma Eliş o zaman,
ne de öteki Babil tabletleri.

İşte diklenirken pervasızca Allah’a karşı
böylesine üstün görüyordu kendini Şeytan’ımız,
Marduk kılığında veya Enlil olarak O,
Anu’nun “Ateşten Yaratılmış en büyük oğlu”,
bilgelikte bir Tilki kadar kurnaz,
bir yılan kadar sinsi,
hesap işlerinde,
ağ ören bir örümcek kadar hassastı o,

Baştan aşağıya saf akıl yüklü,
Bilgeliklerin Efendisi,
Hıristiyanlığa “saf akıl” olacak olan da
İşte bu Şeytan’dı!

Bu “Yücelerin” varlığı,
“Yükseklerin”,
Kuzey topluluklarının Tanrısı,
Adem’e,
şu cahil,
şu toprağın adamı,
şu “aşağıların” varlığına
şu toprağa köle kılınmış olana
görevi Tanrılara sebze,
meyve ve tahıl yetiştirmek olan
şu basit varlığa
teslim mi olacaktı!

Ve Şeytanımız kaldırdı İsyan bayrağını,
belki Asi nehri civarındaydılar,
bu konuları konuşurlarken
Allah, Melekler ve öteki yetkililer,
Tanrılar Meclisini de oralarda kurmuş olmalıydılar…

Belki de Mardin’deydiler..
Dinlerin ve dillerin bucağında…
Kaburgasından Adem’in pirinç dolmasıyla
“yaratılacak” olan Havva için toplandıklarında
verimli Mardin ovasının bir tepesine kurulu
en eski Tapınaklardan birisinde
Sedirlere uzanmıştı her tanrı bir tarafta,
her melek ve her şeytan ve her zebani
ve kör sinekler…
uzanmışlardı köşelerine
mutlu, yorgun…
Önlerinde narlar,
üzümler salkımdı,
her cinsten hurmalar olgun
Ve sunu sunu kurbanlar
Gümüş’ten Yer sinisinde sıralı,
Sin tanrının yüzüymüş gibi ay parlaklığında

Ya da, eşit güçle karşılıklı oturmuş
tanrıların dört ayaklı masalarında..

İslam'ın Allah'ı,
muhtemelen böylesine kalabalık bir ortamda,
Meleklerden misafirlerle dolu bir mecliste,
Şeytan’ı “huzurdan kovulmuş”lardan
birisi yapmaya kalkışmıştı.

Ama ne mümkün!

Allah'ın bu sert tutumuna karşı,
Şeytan'ımız Allah'ın kararının yanlış olduğunu,
üstelik gerekçelendirerek o kadar güzel anlatmaktadır
ve Allah’a en güzelinden öylesine akıllar vermektedir ki, bu anlatımın ortaya koyduğu sahne adeta “teatral”dır!

Bütün tanrılar,
İlah ve ilaheler,
Melek ve melaikeler,
ve kör sinekler,
ve Şeytan cinsinden olanlar,
açmışlar ağızlarını sanki,
hayranlıkla dinlemekteydiler
Şeytan’ı…

En büyük meydanında nasıl dinlemişlerse
bütün Romalılar Julius Sezar’ı,
o Sezar olmadan önce,
en ünlü hitabetinde,
tam tamına değil belki,
belki birkaç yüz yıl hatayla,
3750 yıl kadar sonra!

Turuva önünde,
Birkaç yüz kişinin daha öleceği
Bu yıkım savaşına devam mı edecekler,
Yoksa toplayıp, bir sabah erken herkesi,
Dönüp gitmek için yurtlarına
barış mı yapılsın derhal diye
Karar vermek için toplandığında
Mızrakları parıldayan erler meydanına
Savaşçılar, kahinler ve kıralar önünde
En güzel sözcükler
bir yoğurt torbasından süzülür gibi tek tek,
damlalar halinde
ve kesintiye uğramadan düşerse nasıl
takıldığı çardağın köşesinden toprağa,
sanki emer aç kalmış gibi toprak bu damlayı,
ve en kötü sesli kargalar bile nasıl dinlerse
ötmeden bir tek kere duvarda,
sessiz ve hayranlıkla
hatiplerin birbirinden başarılı söylevlerini.

İşte bütün tanrılar, tanrıçalar
Melek ve melaikeler
Ve Allah,
Dinliyorlardı Şeytan’ı sessizce
İki omzundaki yılanla
Fırlamıştı Meydan’ın
tam orta yerine
alevler çıkmıyordu sanki
dil yerine ağzından!
Açtıkça bal gibi akıyordu sözcükler
Yakıp dağlıyor,
Merhem gibi su damlası oluyordu
her bir sözcüğü dokundukça hedefe!

Alkışlıyorlardı hep birlikte onu,
öteki küçük Şeytanlar,
Hatta Melekler ve Melaikeler bile
Ne zaman çıksa ağzından sözcük yerine
bir ateş parçası dağlayan,
bir su damlası cennette akan…

“Evet….!”
diye onaylıyorlardı Şeytan’ın adamları,
aldatılmışlar,
hep bir ağızdan…

Bıraksa Allah onları keyfine,
yıkacaklardı neredeyse
Kurulu tam dört sütün üzerine
Eni boyuna eşit
Yerin ve Göğün omurgası olan
tapınağı dibinden!
Bas bas bağırıyorlardı,
Tarak değmemiş saçlarını savurarak,
sıvazlayarak su değmesi günah,
ateş değmemiş sakallarını,
Bakıp ters ters Allah’a
Söyleniyorlardı mır-mır duasında gibi
Bir o yana bir bu yana yerinde salınarak:

“Kimmiş ki o,
Tarla’nın,
Saban’ın,
Kazmanın Adamı!

Kul olmalıyken bize,
Olabilir mi hiç eşitimiz,
bilgide,
görgüde,
akılda
ve açık gözlülükte
biz Şeytan Tanrılarla”

Allah’ı bir düşünce sarmıştı…
Şu Şeytanlar da,
az Şeytanlar değildi hani!
Tutsa eliyle bir tarafı,
Sıçrayıp bağırıyorlardı ters tarafta!

Baş Şeytan'ın bu derin konuşması karşısında,
o kadar da ince düşünmediğini fark eden Allah gerginleşmişti...

Kurmaya çalışıyordu kafasından
yeni tümcelerle sunacağı son kararını
şu hınzır,
şu hazırcevap,
şu akıl yüklü Şeytan’a karşı!

Şeytan’ın sözlerini
kafasında evirip çeviriyordu…

Ne yapsın...
Ne yapmalı sakince…

Ama yine de sonuçta
hakkaniyetli bir Allah’tı..
Haklıya haklı demesi lazımdı!
Yukarda öteki tanrılar var,
Yemin etse başı ağrımaz,
aklına yatıyordu Allah’ın da
Şeytanca fikirleri baş Şeytan’ın..

“Peki” dedi Şeytan’a..
epey düşündükten sonra Allah
-Dediğin üzere olsun…
Kıyamet gününe kadar sana,
izni verdim
kullarımı ayartabilmen için,
istediğin kulumu git ayart!

Madem aptaldır diyorsun,
cahildir,
gözleri kapalı,
bilgisizdirler,
Kazma’dırlar
ve Saban adamıdırlar…

İyi öyleyse…
Dediğin gibiyse,
git aldat onları…

Ama ben akıl’la dolduracağım kullarımı..
Eğer alır gibi olursa kafaları,
Sanmam ki, gelsinler
uyarak senin parlak vaatlerine
bırakıp da beni peşinden senin!

Ama, gelen olursa,
ki bana öyle geliyor,
Epeyi takılacak var galiba senin peşine,
Şu meydanda,
Duranlar benim sol’umda,
Ah onlar,
Ah şu sol’da duranlar
Ne de olsa çiğ süt emmiş bu İnsanoğlu,
Daha Cennet’teyken belki de,
Saptıracaksın Adem’i yolundan
ve karısı olacak Havva’nın
çeleceksin beyninden aklını!

Eh işte, ben de size yemin ederek diyorum ki,
Böylelerinin sonsuz yuvası olacak,
Ateşten Cehennemleri!

*-*-*

Elbette dinsel metinlerin “düz” bir şekilde okunmasıyla, buradaki Allah'ın konumunu epeyce sarsabiliriz.

Kullarını Şeytan'ın eline bırakmış, dahası kendisi Şeytan'ın aklına uymuş bir Allah!

Fakat, bizim yöntemimiz bu değil... sadece buradaki “düz anlatım”a bağlı kalındığında ortaya çıkabilecek anlamsızlığa dikkat çekmek bakımından, şöyle bir dokunup geçmeliyiz bu noktaları...

Buradaki asıl tartışma konumuz şu olmalıdır:

Bütün Kuran boyunca, Şeytan, Allah'ın karşısında, en zor ve kritik anlarda Allah'a akıl veren bir özellik taşımaktadır ki, bu da bize, İslam'ın din olarak şekillenme aşaması hakkında bilgi vermektedir.

İslam dinini eleştirmek, onu, Mezopotamya kaynaklı öteki dinlerle birlikte ele almakla ve bütün dinsel anlatım ve bu anlatımların temel kavram ve jargonlarını, Mezopotamya ve çevresindeki toplum birimlerin gerçek tarihlerine oturtabilmekle olabilir.

Biz işte bunu yapıyor, yapmaya çalışıyoruz.

*-*-*
Kuran'da Allah ve Şeytan / 2
http://toplumvetarih.blogcu.com/kuran-da-allah-ve-seytan-2_46091211.html

Kuran'da Allah ve Şeytan/ 3
http://toplumvetarih.blogcu.com/kuran-da-allah-ve-seytan-3_46090951.html

Matruşka'larda Tarih Bulmak..

2009-06-18T22:48:00.000-07:00

Üstteki en büyük…

Açıyorsunuz içini, bir yenisi var…

Matruşka…

Rus’ların, her seferinde içinden biraz daha küçüğü çıkan küçük tahta kutucuk veya küçük kadın heykelleri…

“Mater”le bağlantılı olmalı bu kavram …

Ana…Tarih ana...

Ve böylece gider “aç kilit…” oyunu…

-Aç kilit !

Anaç tarih yanıtlar hemen:

-Açmam kilit!

- Anahtar nerde ?

Tarih ana, belki “suya düştü..” diye yanıt verecek ve bizi umutsuzluğa sevk edecektir!

“Ölümsüzlük otu”nu bulmuş sevinçle gelirken, bu “sır otu”nu elinden suya düşüren Gılgamış’ın (veya İslam’ın Lokman hekiminin..) çaresizliği içinde bakakalırız öylece…

Adana'mızda Mayıs ayında kabarmış Seyhan nehrine, nasıl bakarsa umutsuz, hafif ürpermiş olarak, tarihi taş köprü üzerinde durmuş bir çift çocuk gözü, öyle…

“Matruşka!” diye haykırır sonra belki içimizdeki ses, çözüm bulmada ısrarlı…

Pes edecek değil umud…

Matruşka yolculuğu gibi zevkli ve heyecanlı bir yürüyüştür sanki üzerinde durduğumuz toplumsal tarih sayfaları…

Aç kilit!

Ardından bir kilit daha !

Tarih ve toplumsal konular, genelde böyle zevkli bir bilim yolculuğu sunar, eğer neleri, nerelerde ve nasıl aramamız gerektiğini biliyorsak…

Kaybolmadan Nuh Tufan’ının izini sürerken…

Ağrı dağı tepesinde değil ama…

Dinlerin “kutsal kitap”larında harflerin, kelimelerin, kavramların dibini eşerken…

Toplumsal tarih alanı genelde böyledir ama; kuru, sıkıcı, bayat, bilinen ezberlerin yinelendiği “tarih ve toplum teorileri” de hiç de az değil…

Etrafımıza bakalım… ne kadar çok olduğunu hayretle görürüz.…

Beylik laflar…Bilgiç yinelemeler…

Ve sıkıcı…

Ruhumuz daralır “gizemler” arasında dolaşmaktan..

Gına geliriz artık, eski toplumun “cehaleti”ni atalarımızın suratına durmadan çarpan aşağılamalardan!

Akado-Sammaru ilahilerindeki veya onlardan ulaşmış dinsel kitapların bir deyiminin anlamını bilmedikleri halde, onu alaya alıp, kendilerindeki “üstün bilgelikle” övünmeye geçen haksız yazarların sıkıcı “bilimsel açıklamaları” bayıltır ruhumuzu…

Toplumsal tarihi, bilinmezlik ve cahiliyet alanı olarak sıkıcı veya tam tersine onu zevkle izlenir kılan, bizim konuları ele alma tarzımızdır.

Bu konu çalışma perspektifimize sıkıca bağlıdır.

Hiç olmazsa son 10.000 yılda neyi aradığımızı, onları nasıl arayabileceğimizi ve nasıl aramamız gerektiğini bildiğimiz koşullarda, karşımıza neredeyse kocaman bakir bir alan çıkıyor ve biz orada, görece özgürce, dinsel baskılardan, resmi görüş egemenliğinden kurtulmuş bir şekilde, keyfimizce at koşturabilme olanağı elde etmiş oluyoruz...

Sadece bununla bitmiyor iş ama, yine de önemli bir nokta bu…

Etimolojik kaynakları araştırma çalışmasında, bazen umulmadık bağlantıların ortaya çıkabiliyor olduğunu yeniden ve yeniden saptıyoruz orada..

Asur veya Süryani topluluklarını incelerken , “Toprak köleliği” ve (karmaşık renkle ilgili olarak) “Abraşiye” gibi hususlar var. “Alaca bulaca” renklileri Allah’ın sevmediği üzerine yazılar yazıp, İslam’ı bu şekilde eleştiren İlhan Arsel veya onun gibi yaklaşanlar, somut olarak “Abraş” kavramı temelinde Süryani din adamları ve hiyerarşinin ifade ediliğini; “Sümer” kayıtlarında, giyim-kuşam rengi olarak, kırmızı, kara, mavi, belki “mor”, “violet” vb. (bunlar şimdiki kiliselerde ve bayraklarda, İslam’ın yeşilinde, Kürdün veya Aleviliğin Kırmızısında, Musevi mavi’sinde vb. hala kullanılıyorlar…) yanında “alaca bulacalılar” gibi bir kategori bulunduğunu bilseler herhalde, “kara renkliler”, “alaca bulacalılar” falan üzerine Muhammed’e yönelik eleştiri formatları biraz daha farklı olurdu; olmak zorundaydı.

En azından biz dinlere veya Muhammed’e yönelik eleştirilerimizde, Mezopotamya dinsel literatürünü, onun bazı temel kavramlarını hesaba katıyor; katmak zorunda olduğumuzu unutmuyoruz.

Arka tarihsel alanı aydınlatılmış bir toplumbilim, bizi “Karabaşlı” topluluk, “Kızılbaşlı” topluluk, “alaca-bulaca” topluluk… ayrımlarının tarihte yaşanmış olduğu bir noktaya götürüyor. Buradan “ekose”lilere (Hollanda) kadar ulaşabileceğiz belki.

Bugünkü Avrupa aydınları da maalesef tarihi yeterince bilmiyor. Onlar için “Kara Kafa”, bir Orta Doğu ülkesi olan Türkiye’den gittikleri için, Türk ve Kürt’lerin hepsi “Kara Kafa”dır…

Eh, tesadüf de yardımcıları olmuş…

Hakikaten Kürtlerin ve Türklerin saç/kıl renklerinde “kara” renk vurgusu az değil!

Gelgelelim, tercüme edip yayınladığımız Siruz’un Silindir tercümesinde de gördüğümüz gibi, “Kara Kafa”lılar deyimi, saç rengiyle ilgili değildi; bir topluluk tanımı olarak kullanılıyordu ve başka bazı tercümanlar bu deyim yerine “Sümer halkı” da diyebilirdi. ( … “Siyah kafalı halk” şeklindeki bir tercüme “anlam” olarak hatalı değil ama…bizde gündelik kullanımda hala, siyah’tan çok “Kara kafa”, “Kara Baş”, “Kızıl Baş” , “kara toprak” vb. deyimleri kullanıldığı için, güncele yakın bağlantı kuran ifadeleri tercih etmek daha yararlı… “Kafa” ve “Baş” da, bizde hala çok önemlidir .. “Kafa Kağıdı”, “On baş nüfus..”, “Baş üstüne….yemin..selam…misafirlik..” gibi..)

“Kara kafalı”ların kalıntılarını İsa’nın “Dünyalılar” terminolojisinde; “Asur’un “Toprak köleliğinde” ; Mezopotamya’nın “Kara”sında, yani “Tarımsal toprak”larında arayacağız…

“Kara” veya “Toprak” kavramları, Mezopotamya’da durulan yere bağlı olarak “Güney”i, “aşağı”yı ifade ediyordu.

Bulunulan yere bağlı olarak “Kuzey” ise, “Yukarı”, yani “Gök” idi..

Akado-sammaru erken dönemlerinden itibaren yazılı kayıtlarda yer alan “Yer/Toprak/Kara/ Dünya/Aşağı” ile “Gök/Yukarı/Üst/ Mavi (Çünkü mesela Fransızcada Gökyüzü ve Tanrı hala eşit anlamda kullanılır…) ayrımı, Mezopotamya’nın “Akad” ve “Sümer” adı verilen topluluklarının yerleşim alanları ve renk biçimleri olarak kullanılıyordu.

Bütün dinsel literatüre damgasını vuran en temel ayrım, en temel jargon işte budur!

Toplumbilim alanındaki çalışmalarım içinde, Mezopotamya kaynaklı olan dinlere ait literatürde daima karşılaştığımız

-“Cin topluluğu ve İnsan topluluğu”

-“Gök topluluğu ve Yer topluluğu”

- “Tanrılar topluluğu ve İnsanlar topluluğu”

…. vb. biçimindeki ikili temel ayrımının Mezopotamya gerçek tarih iskeletine yerleştirilerek okunması gerektiğini keşfetmemden bu yana, Tevrat’ı, İncilleri, Kuran’ı, Enuma Eliş’i, Enoş’un Kitabını ve Avesta’yı tamamen farklı bir şekilde “okuyarak” algılamaya başladım. Artık dinsel yazını “okuma”nın farklı bir tarzı ortaya çıkmış durumda.

Sözünü ettiğimiz dinsel literatürde okuduğumuz “ruh”, “hayvan”, “bitki”, “uzay” vb. görüntülerine büründürülerek anlatılmış olan gerçek insan topluluklarının bozulmuş tarihçesiydi; “Sümer” ve “Akad” denilen toplulukların günümüzden 6000 yıl önce yoğunlaşmış olan karşılıklı ilişki biçimleriydi.

O anlatımlarda bir tarafta “Tanrı” / “Tanrısal”/ “Tanrısal evlatlar” topluluğu yer alıyordu ki, farklı din veya mezheplerin terminolojisinde kullanılan “Melekler”, “Cinler”, “Şeytanlar”, “Huriler”, “Cennet’ler, “Göksel varlıklar”, “tanrısal varlıklar”…. hep bu coğrafi ve kültür alanları üzerinde yaşayan toplum birimleri ifade eden kavramlardı.

Murat Belge, “Tanrı oğlu İsa” gibi temel kalıpsal kavramlara, “mantığı zorlayan” yaklaşım gözüyle yaklaşırken, Mezopotamya tarihini hemen hiç bilmeyen, kuru bir nihilizm üzerine güya toplumbilimcilik kuruyor ve toplum birimleri, “iyi toplum”- “kötü toplum” ayrımına tabi tutmayı “tarihçilik”, “siyasetçilik”, hatta “entelektüellik” diye pazarlıyor.

Öte yanda ise, bu “Tanrılara” hizmetle yükümlendirilmiş, onlara riayet etmeleri gerektiği baştan kesilmiş tarımcı topluluklar bulunuyordu. Eğer Mezopotamya’da “köle ruhlu toplumlar” var ise, bunların kimler olduğunu ortaya çıkarmak, erken tarihteki “tanrılar” ve “hizmetkarları” ayrımının kimlere denk düştüğünü ortaya çıkarmak anlamı da taşıyacaktır. Böyle bir çaba, ilgili toplumların adeta genlerine girmiş toplumsal özellikler olarak yaşamlarımızda çok önemli rol oynamaktadır. Öcalan’ın Kürtleri “köle ruhlu bir halk” olarak nitelemesinin gerekçelerini öğrenmek ilginç değil midir? Avestacılık, Süryanilik “toprak köleliği” ile neden bu kadar içli-dışlı tanımlar kullanmaktadırlar?

Gerçekten de bu tür temel ayrımlar bütün dinsel yazında oldukça açıktır.

Bu hususlar bir kez kavranılınca, dinsel algılar, bir takım kaynağı belirsiz ve uyduruk efsanelere bağlı anlatım olarak değil de, zamanla bozulmuş ve fakat oluştukları dönemde son derece gerçek yasa ve kurallar olan bir dizi toplumsal uygulamanın ifadeleri olarak ele alınırsa, Muhammed’in Allah’ının , Gök ve Yeri önüne gelmeye çağırınca, Yer ve Gök’ün ister istemez koşup Allah’ın önüne nasıl gelebildikleri üzerine Kuran ifadelerinde derhal “mantıksızlık” aramaya kalkmayız.

Bu tarz bir kalıpsal deyim kullanımının olması gereken anlamını ortaya koyar ve Muhammed’in bilmesi olanaksız olan Mezopotamya erken tarihlerine ve o dönemlerin belgelerine referans veririz.

Gerek Muazzez İlmiye Çığ hanım, gerekse Turan Dursun veya bu çizgide olanlar için, şimdiki dinler, Mezopotamya topluluklarının bir şekilde ürettikleri, artık nasıl ve niye üretmişlerse, bir takım efsaneler toplamıdırlar.

Aslında “din”lere ait bu görüşler sadece onlara has da değil…

Hatta onlara has hiç değil!

Bunlar Avrupa Aydınlanma dönemi adı verilen Burjuva yükselişi döneminde, kendilerine yol açmak isteyen burjuva ideologlarının, dinleri siyasi iktidardan dışarıya itekleme sırasında öne sürdükleri tezlerdir. Bunlar elbette bilimsel düşüncelerin gelişmesinde, baskıların ortadan kalkması anlamında, tayin edici önemde rol oynamışlardır. Fakat, günümüzde hala 17.,18. veya 19. yüzyılın argümanlarıyla “din eleştirisi” yapmak doğru değil ve o argümanlar temelinde, ne Göbekli Tepe buluntularına anlam verebiliriz; ne eski toplumun ilişki ve işleyiş kurallarını ortaya çıkarabiliriz ve ne de Akado-sammaru toplumlarının yazılı belgelerini layıkıyla anlayabiliriz.

Burada mesele Akad veya Sümer tabletlerini tercüme etmekten çok daha farklı ve derindir.

“Mobil telefon”a “cep (telefon)” dediğimizi bilmeyen bir yabancıya “biz cepten konuşuyoruz” şeklindeki sözümüzün tercümesi nasıl anlamsız gelecekse, tarihteki metinler de, hatta “cepten konuşma”dan daha anlamsız tarzda çevrilebilmektedir genellikle…

Bu tür yaklaşımlara göre, Musa, biraz Mısır’dan, biraz Harran’dan, biraz babasından, kısaca oradan burdan toplayıp derlediği uydurmalarla bir din yaratmıştır…

Musa, Mısır sarayının görevlisidir…

Muhammed, Araplar arasında Acem dostundan dinlediği meselleri yaymıştır falan filan…

Bunlarda aklınıza gelebilecek her şey bulabilirsiniz…

Kavramlar arasında, ya anlam değeri ya ses değeri, veya bir başka “bağlantı” üzerinden tanrılar yaratır, dönüştürür, o tanrıları Atina’dan Mısır’a, oradan Arabistan’a, hatta orta Asya’ya kadar yolculuk ettirebilirsiniz..

Bunlar az geliyorsa, Burak Eldem gibiler tarafından yapıldığı gibi, Mezopotamya’nın göbeğine uzay istasyonları bile kurdurabilirsiniz. 2012'de muhtemel dünya faciasından kurtulmak üzere "dünyalık" biriktirirken, üstelik “kil gibi sağlam” tabletlere ve o tabletlere yazılmış sözlere bile dayanabilirsiniz...

Kısacası, bu tür yazarlarda ve onların kitaplarında her şey, ama her şey bulabiliriz…

Bir tek şey hariç..

Bir tek en önemli şey hariç!

O anlatımlarda en küçük bir zerre halinde bile olsa, “toplum bilim” yoktur.

O eski toplulukların evlilik ilişki biçimleri yoktur.

O eski toplulukların miras biçimleri ve miras paylaşım kuralları yoktur.

O eski toplulukların, genel toplumsal ilişkilerine yön veren kuralları yoktur.

Fakat, bize bütün temel kültürleri önce yaratıp biriktirmiş ve sonra da taşımış olan bu eski toplumlar, on binlerce yıl boyunca, hayvan sürüleri gibi kuralsız mı yaşamışlardı?

Eğer kuralları varsa, onlara yön veren kurallardan, yasalardan tek bir kelime bile edilmeden, nasıl olur da, eski tarihten, eski dinlerden, eski toplumlardan bahseden “eserler” yazabiliyoruz?

Oysa, hiçbir başka şey bilmiyorsak bile, -2000/1750’li yıllarda Hammurabi, Urukagina, Anna İttuşi, Eşnunna, Orta Asur dönemi yazılı yasaları bulunuyordu ve onları incelediğimiz zaman, en az şimdiki toplumlar kadar sağlam ve zamanlarına göre modern topluluklar buluyoruz. Anayasaları, yasaları, kurallarıyla tıkır tıkır işleyen toplumlardır bunlar.

O yasaları inceleme içinde görüyoruz ki, bize şimdi “hurafe” diye ulaşmış bir dizi uygulama, gerçekte eski toplumda “yasal hüküm”ler olarak yer alıyordu.

“Süt kardeş”le evlilik yasağını; babasından anasından habersiz, emzirdiği çocuğun dışında bir başka çocuk emziren kadının memesini kökten kesip atan bir toplum şaka niyetine uygulamıyordu!

Çünkü o toplumlar için, kimin kiminle süt kardeş olacağı hayat-memat meselesiydi…. Uydurma efsaneler değil…

Çünkü bu toplumlar için “süt kardeşlik” ya evlilik için mutlaka gerekli veya evlilik yasağını saptayan en temel kriterlerden birisiydi. Bizim “sosyal antropologlarımız”, Avrupa’nın “bilgiç” araştırıcıları, “süt kardeş” falan laflarını duyunca “şakacıktan akrabalık” desinler…

“Süt kardeşlik” kurumunun “ana sütü eksikliğinden” doğduğu uydurmalarına “inan”sınlar!

Demek ki, eski toplum, tıpkı şimdiki toplumlar gibi “yasalar”, “kurallar”, “ilkeler” temelinde hareket eden topluluklardı.

Dolayısıyla biz, bu kuralları ve bu kuralların oluşmasına yol açan argümanları, temel toplumsal aks’leri keşfettiğimiz ölçüde, eski toplumu tanıyacağız…

Eski toplumu tanıdıkça, onlardan bize miras din’lerin anlamını ve rolünü; değişik ritlerin şekillenme sürecini anlayacağız. Yaş günü törenleri, saç/sakal kıl kültü; oruç/kurban, veya sünnet ritüeli artık bizlere daha farklı boyutlarıyla görünüyor…

Ama bunları tanımasa idik, onlara asılan yafta “eski toplumun bir takım cahil uygulamaları”, “barbar Mezopotamya’nın gaddar ritleri” falan gibi olmaya devam edecekti …

Turan Dursun’un, İlhan Arsel’in, onların takipçiliği sanki çok cazipmiş gibi, onların temel çizgilerini “güncelleştiren” Erdoğan Aydın’ın bu tür ritüellerin kökenlerine dair açıklayıcı toplumsal bir argüman sunmaya çalışma denemeleri bile yoktur!

Çünkü onların da kendilerine göre bir “iman” akitleri var: Din denildi mi, ondan sadece bir takım mavalları anlamak!

Peki o eski toplumda hiç kanun, kural falan yok muydu? Varsa bunlar nelerdi?

Onlar tarafından bunlara pek yanıt veril(e)mez.

Benim neredeyse ilk yaptığım çalışma konularımdan birisi, “eski toplumda kız ve erkek çocuk miras düzeneği” idi ve neredeyse 20 yıla yakındır toplumsal tarihi çalışıyorum ve bir arkeologun sabrıyla, eski toplumu, özel olarak Musevilik, Hıristiyanlık, İslam, Avestacılık kaynağı olarak Mezopotamya toplumsal tarihini ve literatürünü, ana özellikleri bakımından ortaya koyuyor ve tanıtıyorum.

Çünkü o toplumları tanımadan, “kutsal fahişe kız evlad”ın (öteki “normal” kızların değil!) baba mirasından pay almasının gerekçelerini tanıyamayız.

Bunları bile tanımadan , “Mezopotamya’nın erkek egemen toplumları”ndan başlayan “bilimsel” çalışmalara sadece üzüntüyle bakıyoruz.

Aleviler arasında, bize, şu anda, sanki atalardan kalmış basit bir hurafe imiş gibi gelen “küçük oğul mirası pay edip böler, büyük oğul da içinden çekip beğendiğini alır” gibi bir kuralın eski toplumda Anayasal bir hüküm olduğunu görüyoruz.

Dolayısıyla biz, bu çalışmalarda, taş veya maden kullanımına vb. bağlı peryotlaştırmaları kullanmıyoruz. Benim çalışmalarımda gözettiğim süreçler ve aşamaları, “taş devri” , “maden devri”, “cilalı çanak-çömlek devri” vb. değildir; toplumsal ilişkinin aldığı özelliklere bağlı tanımlamalardır.

Dinsel kayıtlarda giderek “Yer” ve “Gök” olarak kavranılmaya başlanacak temel dinsel kavramların, Mezopotamya’nın çok temel, coğrafik düzenlenmesinden kaynaklandığını görüyoruz. “Yukarı Mezopotamya” ve “Aşağı Mezopotamya” coğrafik ayrımı, giderek “Yukarı= Gök” ve “Aşağı= Yer/Toprak/Dünya” haliyle kavranmaya başlanmış olmalıydı.

Bu temel kalıpsal yapının adlandırılma biçiminin izlerini, mesela İncil’de, “İlk İnsan Yer’den”, “İkinci insan Gök’tendir” veya Kuran’da, “biz İnsan’ı aşağılara yerleştirdik..” gibi sürüp giden dinsel jargonda takip edebiliyoruz. Bu nedenle de, Muhammed’in Allah’ı, Kuran’da “Yer ve Gök”lere isteyerek veya istemeseniz bile, gelin önüme durun….” Falan dediğinde Yer ve Gök, adeta koşar adım Allah’ın önüne gelebiliyorlardı.

Turan Dursun veya Erdoğan Aydın bu anlatım tarzlarını alaya alarak “bilimsel kitap” yazarlar.

Ben ise, bu kalıpsal ifade tarzının,

- Eski Mezopotamya tarihinde, “Yukarı” ve “Aşağı” toplum birimlerin dinsel temsilcilerinin ortak bir ittifak ayinini

- Akad ve Sümer temsilcilerinin “Tanrı önünde buluşma”larını ve “amin- öyle olsun” yemini yapmak üzere gerçekleşen kutsal bir ayin olduğu yorumunu yaparım.

“Aşağı”da “kara başlı” topluluk ve “Yukarda” muhtemelen mavi - kızıl başlı topluluklar arası (bunlar dışında olanlar da vardı elbette) başlayan ilişki - ittifak bizim “Akado - sammaru” ifadesi kullanmaya başladığımız anı verir.

Akad topluluğu Kuzey Mezopotamya’da, “Sümer” /Samara/ Samiri / Şumeru/ Şam ise “aşağıda”, Güney Mezopotamya’daki topluluk idi. Bunlar İÖ. 3750’li yıllardan itibaren yoğun bir “karşılıklı evlilik ittifakı” içine girip kaynaşmaya başlamış görünüyorlar.

Toplumsal tarih zaten, aslında, toplum birimlerin içlerinde kurulmuş ( “iç ittifak”) ve karşılıklı olarak birbirleriyle kurulmuş (“dış ittifak”) ittifak süreçlerinin ve bu süreçlere yön veren kuralların anlatımından başka hiçbir şey değildir.

Din’lere ise, bir yönüyle, eski toplumlara ait kuralların süreç içinde bozulmuş ve uygulama alanından çıkarken sembolik hal almış anlatım ve ritüeller toplamı diyebiliriz. Eğer bir ritüelde, mutlaka beyaz renkli, üç yaşında, eksiksiz bir koç kurban edilmek zorunda ise, burada kesinlikle eski toplumun hayvan totem dönemindeki ilişki tarzından kalan bir kalıntı kural ile karşı karşıya olduğumuz sonucu ortaya çıkar…

Karşımızda olan toplumun “kara” renkle sembolize edilmediğini anlarız. “Koyun-kuzu-koç” olarak “davar”la ilgili bu topluluğun, eski tarihte, ilgili ritüelde, kadın ve çocuk kurbanı değil, “yetişkin erkek kurbanı” gerçekleştirdiğini anlarız.

İnsan kurbandan hayvan kurbana geçişin ve “koç”a tapınmanın, bir cehalet eseri olmadığını; bir akıl ve bilgelik ürünü olduğunu saptarız.

İlk erkek çocuğunun evlilik ve üreme sorunlarından kurtulmak üzere ortaya çıkan fallus kültünün gereği olarak “penisin kökten kesilmesi” yerine geçen “sembolik kesim” olarak sünnetin, ortaya çıktığı tarihsel şartlar bakımından, bir cehalet ürünü değil, bir bilgelik göstergesi olduğunu saptarız.

Şimdi açıkça sormalıyız:

Tavşan’a, Köpeğe, Balığa, Domuza olduğu gibi “Kuzu İsa”ya ve babası “Koç” veya Tilki Enlil’e tapan eski toplum mu “cahil”dir?

Yoksa eski toplumları, “cahil”, “hurafe”, “kurgu” etiketleriyle suçlayan iç bunaltıcı “bilimsel” kitapların yazarları mı cahil ?

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Aleviliğin Temelleri ve Evrimi…

2009-06-18T03:19:00.000-07:00

Aleviliğin Mezopotamya Tarihindeki Temelleri ve Evrimi…

İslam için “domuz yasağı”nın nedenleri az-çok tartışılmıştır ama, Alevilik için , “Tavşan yasağı” gibi sorunların yüreklice ortaya atılması ve tartışılması da çok önemlidir.

Aslında, Alevi - Bektaşilik veya Süryanilik, Yezidilik “gizli - saklı”lıktan çıkarıldıkları ölçüde varlıklarını kaybetmekten kurtulacaklardır.

Bu tür din veya mezhepler için “tabu” addedilen konular, sorular gizlendikçe, bu tür soruları sormak utanç konusu olarak algılandıkça, onlar kendi benliklerinden uzaklaşmakta ve “başka bir şeye doğru…” dönüşmektedirler.

Bektaşiliği, asıl olarak, onun içinde yüzdüğü “gizlilik deryaları” kaybetmiş, tüketmiştir. Şimdiki Aleviliğin İslami evrimini ise, oldukça açık olarak izleyebiliyoruz. AKP ve MHP bile “Alevileşiyor” ise, bunun öteki yüzü, Alevilerin AKP’lileşmesi, MHP’lileşebilmesidir.

Güya "Hazreti Ali'ye" dayandırılarak aktarılan Alevilik tarihçeleri, aslında bu “İslamizasyon” dönüşümünde, İslam’ın “ilk başarısı” olmuştur.

Sayın Ali Murat İrat’ ait aşağıdaki yazıyı tesadüfen okudum. Keşke bu yazısını TvT’de bizimle de paylaşsaydı.

O zaman 10 bin yıllık Göbekli Tepe kaya kabartmalarından bu yana karşımıza çıkan Domuz, Aslan, Turna, Tavşan... motiflerinin Alevi-Bektaşi inancındaki tarihsel yeri hakkında daha önce bir tartışma olanağı yakalayabilirdik belki.

İslamın ve-ya Museviliğin “Domuz yasağı” ile ilgili yüzeysel veya hatalı, tikel motiflerle “teori” oluşturma girişimlerine karşı bilgilenme fırsatı oluşturabilirdik..

Tarihteki hiçbir toplum biriminde, hiçbir totem hayvanın veya totem-tabu bitki motifinin tek başına “gerekçeler”le ele alınmayacağını daha iyi görme fırsatımız olabilirdi.

Dolayısıyla her mezhep veya dinin, eski toplumda, farklı toplum birimlerin kendi içinde ve öteki toplum birimleriyle kurmuş olduğu ilişkilerin kurallarına dayanmış olduğunu, toplum bilim kurları uyarınca ortaya koymaya çalışabilirdik.

Yine de gecikmiş sayılmayız.

Devam edeceğiz.

*-*-*-*

Alevilikte Muhafazakârlaşma

Ali Murat İRAT

http://www.alevigundem.com/

Anadolu Aleviliği tarihsel oluşum sürecinde iki önemli kırılma noktası yaşamıştır.

Bunlardan ilki, hiç kuşkusuz Batîn özelliklere Şii unsurların girmeye başladığı Safeviler dönemiyken, diğeri ise “modern” Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasıyla birlikte başlayan “felsefi aşınma” dönemidir.

İlk kırılma döneminde Aleviler Alevilikle birlikte evrildiler ve Anadolu Aleviliği’nin hemen hemen son şeklini almasına neden oldular.

Ancak ikinci kırılma dönemi olan Cumhuriyetin ilanıyla başlayan süreç Alevilerin Alevilikten farklılaşmasına ve giderek başka bir anlayışın taşıyıcıları olmasına neden olmuştur.

İkinci kırılmayla beraber Alevilerin dünyayı anlamlandırdıkları ve kodladıkları değerler sistemi pozitivist etkilerin altında şekillenmeye başladı. Cumhuriyet tarihi boyunca hemen hemen bütün modernist ve pozitivist yaklaşımlara koşulsuz destekler veren Alevilerin, böylelikle Aleviliğin pozitivist olmayan doğasından da yavaş yavaş sıyrılmaya başladıkları gözlendi. Gelinen nokta kırılmanın en fazla hissedilmeye başlandığı 1980’ler sonrasıdır. Sistemin ortodoks elemanlarının Alevilere, yalnızca Alevi oldukları için değil, aynı zamanda “sol”da durdukları için de baskı kurdukları yıllar da bu yıllardır.

Bugün Alevilik ne Osmanlı dönemindeki gibi kendine has bağlamlar oluşturabilecek düzeydedir ne de kendisini Alevi olarak tanımlayan kitlenin tartışılmaz gösterenedir. Alevilik bugün çoğu Alevinin aklında muğlaklaştırılmış ve bunun için bilinçli ya da bilinçsiz denemeler yapılmış ve gelinen noktada yok edilmeye yüz tutmuştur. Her şeyden önemlisi Alevilik bağımsız bir imge olmaktan çıkarılmıştır. Bugün adının nerden geldiğinden inanç bağlamında hangi sınırlar içerisinde olduğuna kadar hemen hemen her konu tartışma konusu yapılmaktadır. Alevi olmanın en önemli olmazsa olmazı olan “gnostik öğreti” ya da “batıni” kodlamalarla yaşama yön verme, yerini sadece “en azından Sünni olmamaya” bırakmıştır. Artık ortalama Alevi birey için gelinen nokta “eğer Sünni değillerse” ne oldukları sorusunun sorulmaya başlanmasıdır.

Alevi birey tarihi boyunca hiçbir dönem ne olduğunu sorgulama kaygısıyla hareket etmemiştir. Ancak son yirmi yıldır Aleviler, sistemin ve özellikle muhafazakar söylemin belirlediği sınırlar içerisinde Aleviliği tanımlamaya çalışmaktadır.

Herşey ortodoks-muhafazakar yapının belirlediği şekliyle sürdürülmektedir. Aleviliğin ne olduğu, adının nereden geldiği, İslamın neresinde olduğu gibi oldukça kritik ve bilmeyenin susması gereken durumlarda herkes belirlenen sınır ve sembollerle konuşmakta ve konuştukça problemi muhafazakar çerçevede netleştirmektedir!

Alevi kimlikleriyle kitaplarını sattırmaya çalışan bazı yazarlar ise Aleviliği anlattığını sanarken Şiiliğin propagandasını yapmaktadır. Toplum, Aleviliği özellikle bu insanlardan öğrenmektedir. Bugün genellikle 1990’larda basılan kitaplara baktığımda zaman zaman tüylerimin ürperdiğini hissediyorum. Hala Şeyh Bedreddin’in Alevi olduğunu iddia edebilecek kadar tarihi bilgiden yoksun, Mustafa Kemal’in sıkı bir Bektaşi olduğunu öne sürebilecek kadar gözü kapalı, Osmanlı’nın ilk padişahlarının Alevi olduklarını söyleyebilecek kadar “ünlü” yazar çizer takımı bugünkü “kaybolmaya yüz tutan” Alevi bireyin oluşumunun baş sorumlusudur. Şartlarını zorlayarak, söylediklerine inanılmayacağını bile bile Alevilik hakkında yazan muhafazakarlar ise bu yazılanları sanırım ellerini ovuşturarak okudular. Çünkü Alevilik “Hızır” geleneğine takılmıştı yine.

Bugün bazıları hayatta olmayan, bazıları televizyonların üçüncü sınıf tartışma programlarında boy gösteren Alevi kökenlilerin Aleviliği getirdiği noktaya oldukça içler acısıdır. Alevilik can çekişmektedir. Alevilerin verdiği mücadeleler ise olması gereken sınırlar içerisinde yürütülmektedir.

Alevilik için verilen mücadelelere bakalım.

1) Zorunlu din derslerinin müfredattan çıkarılması

2) Diyanet İşleri Başkanlığının kaldırılması ya da yeniden düzenlenmesi

3) Müfredatta Aleviliğe yer verilmesi.

Bunlar Aleviliğin kendisini değil, Alevileri ve onların demokratik açılımlarını içermektedir ve herhangi başka bir inanç grubu için de istenmesi gereken (ve hatta Alevilerin de destek vermesi gereken) taleplerdir. Bunların olduğunu varsayalım [ki bence çok uzak değildir] Alevilerin sorunları çözümlenmiş mi sayılacaktır. Öyle olsa bile Aleviliğin sorunları ortadadır ve bu sorunlardan en önemlisi Alevilerin modernist ve pozitivist anlayışlarının gittikçe güçlenmekte oluşu ve bazı Alevi grupların faşizan bir yapıya doğru evrilmesidir.

Faşizmin ekonomi politiği dışındaki özelliklerine bakacak olursak ne söylemek istediğim daha rahat anlaşılacaktır. Bugün İslam halkası dışındaki Alevilik tanımları ve Aleviliğin içerisinde barındırdığı yapılar kendisini ifade edemez duruma gelmiştir. Alevilik İslam halkasının içerisinde hapsedilmeye çalışılmakta bu amaca dernek ve örgütler aracı edilmektedir. Benzer şekilde, Aleviliğin farklı seslerini oluşturan yapılara söz hakkı verilmemektedir. Muhafazakarların kitaplarında yasal dernekler “terör odaklarıyla” yanyana anılmakta ve bir veri bozulması yaratılmaktadır.

Bugün güneşe Ali diye açılan eller inmekte ve yok edilmektedir. Tunceli’de Düzgün Baba, Erzurum’da Bulgur Dağı yok olmaya bırakılmıştır. Aleviler pozitivist dogmalara yaklaştıkça Aleviliğin kaybettiğini görmenin zor olmadığı noktadayız. Bugün evrensel dünyanın gerekliliklerini değil, Aleviliğin otantik gerekenlerini sürdürmek Aleviliğin bir başka “şey”e dönüşmesini engellemekle eş anlamlıdır. Bugün ister sınıf savaşımının bir ögesi olarak görülmek istensin, ister yalnızca bir inanç olarak algılansın, Aleviliğin gnostik bilgi anlayışının ve batın yanının akıllardan çıkarılmaması gerekmektedir.

Sözde evrensel olan modern dünyanın acımasızlığı içerisinde belki Alevilerin değil ama Aleviliğin tarihsel müttefikleri doğru tespit edilmelidir.

Güvenilmez 'Muhalif ' Ufuk Uras!

2009-06-17T12:21:00.000-07:00

Meclis’te AKP’nin “doğal müttefik”i olarak hareket eden;

AKP’li Burhan Kuzu’nun Tv oturumlarında “ Ufuk’çuğum” diye hitap ettiği;

Meclis’e “sol’un ortak adayı” olarak seçilip ertesi gün ÖDP’ye başkan olan;

Kısaca her sözü takiyye dolu;

Sözde “Muhalif” Ufuk Uras dostumuz, bugün, zigzag’larına bir yenisini ekleyip ÖDP’den istifa etmiş..

Şimdi aralarında U. Uras’ın da bulunduğu bir takım kimselerin “bir araya gelip sol-sosyalist parti kurma” girişimleri, şu ana kadar ki “başarılı muhalefet” örnekleri hesaba katılırsa, sonucu baştan belli yeni bir başarısızlık deneyi olacaktır!

Herkesi Ufuk Uras takiyyeciliğinden ve onun gibi olanların bu tür “başarılı Sol’cu girişim”lerinden uzak durmaya davet ediyoruz…

Meclis’e “Ufuk getirme” iddialarıyla yola çıkan bu “Ufuksuz” dostumuz, önce gerçekten bir Ufuk elde etsin…

AKP doğal ittifakıyla…

“AB-D işgaliyle demokrasi” savunuculuğu yaptıkları için, Irak’taki her damla kanda ellerini yıkamaya devam eden Altan’ların “demokrat”lığıyla(*) …

Sözde “ılımlı laik”lik savunuculuğuyla;

demokratlık bile yapılamayacağını…

sağlam bir muhalif olunamayacağını…

… biraz öğrensin…

İki yıl önce var olan ciddi potansiyeli; Medyatik desteği sürdürebilmeyi becerememiş olmanın Ufuksuzluğa bağlı olduğunu anlasın…

Ondan sonra yeni çağrılara soyunsun…

*-*-*-*

Gazetelere yansıdığı biçimiyle Ufuk Uras, Avrupa Parlamentosu’nda Yeşiller Grubu’nun himayesinde 2008 Haziran sonlarında yapılan “Türkiye’de neler oluyor?” konulu konferansta, Türkiye’de “şeriat tehlikesi”nin tartışıldığı bir toplantıda, doğrudan Tayyip Erdoğan savunuculuğunu üstlenerek şöyle demişti:

“İran-Türkiye benzetmesi doğru değildir.

Tayyip Erdoğan Humeyni değildir. İmam bilmem ne değildir.

TUDEH yöneticilerine ‘Bugün olsa ne yapardınız?’ diye soruyorum, ‘Yanlışlarımız olabilir, ama yine demokrasiyi savunurduk’ diyorlar...”

http://www.milliyet.com.tr/default.aspx?aType=HaberDetay&ArticleID=878555&Kategori=siyaset&Date=20.06.2008

Ufuk Uras'ın verdiği TUDEH örneğinin ne olduğuna baktığımızda, durum tam anlamıyla ortaya çıkıyor. TUDEH, İran Şehin Şahı, Şah Rıza Pehlevi'ye karşı, Mollalarla, Ayetullah Humeyni ile "demokrasi için" ittifak kurmuştu. Bir yazılı anlaşma, anımsadığım kadarıyla yoktu ve daha çok, o zamanki Sovyet yönetimi yanlısı TUDEH, ABD uşağı olan Pehlevi'ye karşı olduğu için Humeyni'nin kara çarşafının ardından "demokrasi mücadelesi" veriyordu. "Humeyni Devrimi"nden sonraki ilk altı ay içinde, Humeyni rejimi en önce onları "temizledi"; böyle bir ağır katliam süreci içinde, sorgusuz-sualsiz, Tudeh ve öteki "ateist"ler başta olmak üzere, giderek "Halkın Mücahitleri" örgütüne doğru da yönelecek olan bir "temizlik" hareketini kesintiye uğratmadan sürdürdü.

Ufuk Uras, bir "siyaset bilimcisi" olarak TUDEH'in kendi varlığının katledilmesiyle sonuçlanan "ittifak" (daha doğrusu Humeyni kuyruğuna takılma anlamındaki bir "ittifak", ki bu, U. Urasların AKP kuyruğundaki "ittifak" biçimlerine çok benziyor..) ediminin "doğru" mu, yoksa "hatalı" mı olduğu üzerine , özel bir fikri, kanaati olmadığı anlaşılıyor. O, emin olmak için, TUDEH yöneticilerine yeniden sormuş. Onlar da "yine aynısını yapar, demokrasiyi savunurduk" demişler...

Bu durumda, Ufuk Uras ne yapsın?

TUDEH yöneticilerinin beyanı da orada kapı gibi durduğuna göre, Ufuk Uras da, TUDEH gibi "demokrasiyi savunacak"... Yani , Türkiye'nin Mollalarıyla, herhalde askere ve sorunlu olsa da var olan laik yapıya karşı "ittifak ve dayanışma içinde" olacak...

Ufuk Uras'ın açıklamalarının, eğer bir başka anlamı var ise, umarız kendisi açıklar.

****

Ufuk Uras'ın demokrasi ufkunun nasıl dar olduğu, onun “demokrasi” adına şeriat özlemcisi AKP’nin savunuculuğunu yaptığı her seferde ortaya çıkıyor.

Gazetelerde yer alan konuşmasına göre, isim vererek, Tayyip Erdoğan'ın Humeyni olmadığını savunma işini görev addetmesi için bir insanın U. Uras tipinde bir “demokrasi savunucusu” olması gerekiyor.

Bırak da, kendisinin bir Humeyni olmadığını Tayyip Erdoğan bizzat kendi açıklasın; onun için bu bedava avukatlık niye?

Demokrasi talebi, her görüşün örgütlenme hakkını da öngörmelidir elbette..

Fakat bu, şertiatçılar veya faşistler için; onların bizzat varlıklarının ve görüşlerinin var olmasını, “demokrasi için”, savunmayı gerektirmiyor.

Ufuk Uras, bu “demokrasi aşkı”nı daima AKP lehine kullanan biri olduğunu sistematik olarak açığa vuruyor.

Kıblesini yitirmiş bir binamaz adeta...

Değilse, “bıyık”larıyla ünlü bu şahıs (bıyıkları üzerine yayınlanmış yazılar yazılmış-yazdırılmış… bir yerlerde okumuştum…) “erkek”liğini de ortaya koyarak (seçim beyannamelerinde “erkek adam”, “söz veren adam” motiflerini de epey kullanıyordu) açık faşistler için de “demokratik örgütlenme” hakkını savunabilsin o zaman!

Oraya gelince duruyor nedense!

Ama eğer, “darbeci odaklar dağıtılsın” diye parlamenterlere mektup yazıyor; ve fakat öte yandan da, “AKP kapatılmamalı” diye özel bir kampanya yürütüyor ise, “bıyıkları” da onun “erkekliğini” ve “devrimciliğini” kurtarmaya yetmez!

****

Meclis'e seçilme biçimi “takiyye” şaibesi altında olan Ufuk Uras, asıl muhalefetini, “laikliğe” ve laik kurumlara karşı yönelterek, “dinsel şeriat devleti”nin gelişmesini “demokratik geçiş” adı altında savunmakla sonuçlanan bir çizgiye devam ediyor.

AKP döneminde “hukuk ve yargı”nın AKP’leştirilmesi çabalarının somut göstergelerine herhangi bir muhalif söyleminde yer verdiğini hiç görmediğimiz Ufuk Uras, tam da, şeriat ve dinsel gelişim sürecinde, açık İslamizasyon ortamında, AKP’lilerle aynı argüman ve gerekçeleri kullanarak “Yargı bağımsızlığı”ndan dem vuruyor.

Yargı ve hukuk, onların sözünü ettikleri tarzda “bağımsız” değildi ve tarihte de hiçbir ülkede, hiçbir yargı ve hukuk, bu anlamıyla “bağımsız” olmamıştır. Buradaki “bağımsızlık” son derece özel anlamıyla kullanılıyor:

“Seçilmiş AKP’ye karşı olmama” anlamında !

“Marksizm”, “sosyalizm” demeye devam eden Ufak Uras buna rağmen “yargı bağımsız olmalı” diyorsa, bu aslında , “yargı AKP'ye karşı, şu anda, hiç olmazsa hayırhah davranmalı” isteminin “sol cila sürülmüş” biçiminden başka bir şey değildir.

Yargı da, iyi-kötü var olan haliyle “laik devlet”in tarafı olmalıdır ve aslında eğer değilse, orada sorunlar başlamış demektir.

Haşim Kılıç tarafından dile getirilen “bağımsızlık”, bugünkü ortamda AKP’ye ve şeriatın gelişimine, hiç olmazsa “hayırhahlık” isteminden başka bir şey değildir. “İlerde, inşallah, yargı da” molla düzenine uyum sağlar; “efendiler, siz ulemadan iyi mi bileceksiniz” çizgisini kabul eder; tabii, o şartlarda da, zaten “bağımsızlık” değil, “yüce dinimizin safında taraf olmaları” talebi uygulamaya sokulur!

Türkiye'nin bugünkü asıl tehlikesi, sadece Türkler bakımından değil, Kürtler bakımından da, toplumun islamizasyonudur. Bu gerçeğin hep akılda tutulması gereklidir. Bugün pişirilmekte olan İslami temelde “Kürt-Türk ümmetliği”dir ki, Ümmet Cemahiriyesi’nin demokrasiyle uzaktan yakından bir ilgisi yoktur.

“Elhamdülillah müslümanım” çizgisi, toplumun ümmetleştirilmesi demektir ve İslami düzen altında bir “demokrasi”, sadece “İslami demokrasi” olarak biçimlenip işleyebilir.

*-*-*-*

Tersine, güçten düşmüş “ulusalcılık”ı asıl eleştiri konusu yaparak, AKP'nin ve dinsel gelişmenin “demokrasi” diye sunulması çabasına destek ve hizmet dışında kayda değer bir muhalefeti yok.

Somut olarak iktidardaki güçlere değil, “muhalefete muhalefet etme” çizgisi, Ufuk Uras'ın AKP ile resmi olmayan ittifakının temelini oluşturuyor.

Yeni küresel sermaye-dünyanın, “laik, sosyal, ulusal” değerlerinin yok olması biçimindeki asıl gelişme eğrilerine temelden ters tespitleriyle Ufuk Uras, düşünceleri tamamen “çağdışı” kalmış öteki sayısız “12 Eylül mağduru” gibi, eski ve bayat söylemlerle “sol”culuk yapma “imanını” sürdürüyor.

Bugünkü ortamda , “12 Eylül mağdurları”, AB-D “demokrasisi” söylemiyle “12 Eylül mimarı” ile ortak bir “zeminde” buluştuklarının farkına bile henüz varmış değiller. Bir yıl kadar önce Evren “Federatif Türkiye” ve “Kürt kardeşlerimiz” söylemiyle çıkışını yapmıştı.

Öyle bir “solculuk” da olsa olsa, takiyyeci, sol gösterip sağdan vurmayla neticelenen Ufuk Uras solculuğu olarak şekillenebilir...

Toplumu, toplumun yasalarını, bugünkü dünyanın asıl çelişme ve gelişme eğrilerini tanımak yönündeki teorik çabaların önemini kavrayamamış bir nesil, dinozor solculuğunda kalmaya mahkumdur zaten.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

(*) : Benden Taraf’a karşı neden bu kadar mesafeli durduğumu soranlar oluyor.

Türkiye’de güya “demokrasi savunucu taraf” olan, şimdiki Taraf gazetesinin genel yayın yöneticisi ( “avucuna düşürdüğü namuslu aile kızlarını çalıştıran Pavyon yöneticisi”nin burayla ne ilgisi var? Bu yönde bir dizi yazı yayınladı gazetelerde…) Ahmet Altan’lar, Irak’a AB-D askeri işgalini savunup, Saddam Hüseyin’in idamını, sinsi bir sevinçle karşılamıştı…

Irak’a AB-D işgalini “demokrasi” adına destekleyen, Saddam’ın idamını demokrasi adına alkışlayan bir zihniyet “demokrat” sayılabilir mi?

Bakmayın onların şimdiki “asker” eleştirisine…

Asker onlardan olsa en büyük faşistler yine bu tiplerin arasından çıkar.

Bunlarınki “muhalefet demokratlığı”dır… İktidar olunca faşist kesilenlerden.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Ufuk Uras'tan "takiyye" itirafı...

"Bıyık solcusu" Ufuk Uras'tan AKP'ye Destek Devamı..

Türkiye: 'İslami Cumhuriyet' Yolunda

Uluslardan Ümmetlere Ve Mit Açıklaması

Ümmet Cemahiriyesine Doğru…Yeşil Gıravatlılar...

Türkiye: 'İslami Cumhuriyet' Yolunda

'Küresel' Dünya 'Küresel' Din İstiyor!

*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*

Vatan gazetesi haberi…

ÖDP Genel Başkanı Ufuk Uras ile Parti Meclisi arasındaki gerginlik artarak sürüyor. Partinin kongre sürecindeki anlaşmazlık sert rüzgarların esmesine yolaçarken Uras'ın istifasının durdurulduğu bildirildi.

ÖDP’de uzun süreden beri yaşanan tartışmalar dolayısıyla ÖDP Genel Başkanı Ufuk Uras, partiyi olağanüstü kongreye çağırdı. Parti Meclisi'nin de olağan kongre kararı alması üzerine, Uras'ın Parti Meclisi'ni mecbur bırakmak için istifa kararı alması partide kriz yarattı. Uras'ı kararından vazgeçirmek için harekete geçen yakın çevresi uzlaşma sağlanabilmesi için arayışa girdiler.

-İSTİFA ŞİMDİLİK DURDURULDU-

ÖDP Genel Başkanı Ufuk Uras, parti içinde yaşanan sorunları çözmek amacıyla partiyi olağanüstü kongreye çağırdı. Ancak Uras’ın bu çağrısı parti içinde aşanan sıkıntıyı aşmak yerine kriz boyutuna taşıdı. ÖDP Parti Meclisi (PM) Uras’ın çağrısı üzerine olağanüstü kongre değil, olağan kongre toplanması kararı aldı ve konuyla ilgili olarak da Merkez Yürütme Kurulu’nu görevlendirdi. Uras'ın bu gelişme üzerine olağanüstü kongreyi gerçekleştirebilmek amacıyla genel başkanlıktan istifa dahil her seçeneği gündemine aldığı belirtildi. Uras'ın tutumunu sertleştirmesi Parti Meclisi'nde geri adım atılmasına yolaçmaması üzerine Uras istifa için harekete geçti. Uras'ın yakın çevresi istifanın önüne geçmek için büyük çaba gösterirken, uzlaşma için arayışa girdiler.

-GENEL BAŞKANA SERT ELEŞTİRİLER-

ÖDP Genel Başkan Yardımcısı Alper Taş, Uras’ın çağrısının parti içindeki krizi çözmeyeceğini belirterek, partinin zaten olağan kongre sürecine girdiğini ve parti sorunlarının bir oldu bittiyle çözülemeyeceğini söyledi. Uras’ın parti içindeki muhalif kesimi “cemaatçilik ve şeflikle” suçladığını belirten Taş, “Aslında genel başkan cemaat istiyor. Partiyi istemiyor ve parti organlarını işletmeyerek klasik partilerde olduğu gibi tek şefin seçici olacağı bir partiyi amaçlıyor” dedi. Taş, Uras’ın anlayışının ÖDP’ye ters olduğunu da belirterek, “ÖDP’de bir kriz var bu kriz partinin geleceğine ilişkin bir kriz. Bu krizin aşılması büyük kongreye taşınacak bütün parti üyelerinin katılımıyla söz konusu kriz çözülecektir” dedi.

UFUK URAS NE DEDİ?

ÖDP Genel Başkanı ve İstanbul Milletvekili Ufuk Uras, ÖDP'nin yaşadığı krizden çıkış arayışı içinde olduklarını söyledi. Kurumlar içi tartışmaların krize dönüştüğü anlarda, demokratik zeminlerin kullanılmasının önemli bir ihtiyaca cevap verdiğini ifade eden Uras, 4 Ocak Pazar günü yapılan Parti Meclisi toplantısında, parti tüzüğü ve delegelerden gelen taleplere dayanarak olağanüstü kongre çağrısı yaptığını bildirdi. Uras, parti genel başkanlığı görevinden istifa etmediğini ifade etti.

Uras olağanüstü Kongre istemiyle yaşanan tartışmalar üzerine yazılı bir açıklama yaptı. Türkiye Solu'nun uzun süredir tarihinin en ciddi krizlerinden birini yaşadığını, Genel başkanlığını yaptığı ÖDP’nin de bu krizden payına düşeni aldığını belirten Uras şunları söyledi:
“Bu krizden çıkış arayışı gerek emek hareketi gerekse demokrasi, barış ve özgürlük güçleri arasında yoğun tartışmalarla sürüyor. Bu arayış sürecinde, özgürlükçü bir sol anlayışla toplumda eşitliği, demokrasiyi, barışı, emeğin haklarını, farklı kültürlerin bir arada eşit koşullarda yaşamasını temsil eden güçlü bir mücadele ve taraf yaratma çabasını sürdürüyoruz. Bu sürecin bir parçası olarak partimiz içinde de uzun süredir var olan tartışmaların yeni bir aşamasında, 4 Ocak Pazar günü yaptığımız Parti Meclisi Toplantısında, Tüzüğümüzün ilgili maddesine ve delegelerden gelen taleplere dayanarak olağanüstü konferans/kongre çağrısı yapmış bulunuyorum.”

-“İSTİFA ETMEDİM”-

Delegelerin, toplanacak konferans ile demokratik bir zeminde farklı görüşler konusundaki eğilimlerini ifade edeceğini kaydeden Uras, partisinin çeşitli kurulları arasında oluşmuş olan güvensizlikleri ortadan kaldıracak demokratik bir irade göstereceğini belirtti.

Kurumlar içi tartışmaların krize dönüştüğü anlarda, demokratik zeminlerin kullanılmasının önemli bir ihtiyaca cevap verdiğini ifade eden Uras, “Bu sürecin sadece ÖDP için değil Türkiye’deki toplumsal muhalefete, emek güçlerine barış, özgürlük ve demokrasi mücadelesini sürdürenlere önemli mesajlar iletmesini umut ediyoruz"
Uras, istifasına ilişkin haberlerin de doğru olmadığını sözlerine ekledi.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**

http://toplumvetarih.blogcu.com/guvenilmez-muhalif-ufuk-uras_32915391.html

Süleyman Ateş'e Protesto!

2009-06-15T07:18:00.001-07:00

Süleyman Ateş Özür Dilesin!

Süleyman Ateş, Vatan gazetesindeki köşesinde son üç gündür Turan Dursun’a yönelik yazı yayınlamaktaydı.

Turan Dursun, çalışmalarıyla yaşadığı dönemde, Türkiye'de İslami-dinsel tabuların yıkılmasında, yöntem ve içerik yanlışları olsa da, çok önemli rol oynamış birisidir.

Doğal olarak herkes gibi, Turan Dursun da eleştirilebilir. Bu noktada en küçük bir sorun duymuyoruz.

Fakat Turan Dursun’un İslam adına katledilmesini nefretle anmak, demokratlığın olmazsa olmaz ölçütlerinden birisidir. Öldürülen kim olursa olsun. Biz, Saddam Hüseyin'in idamını da katliam ve insanlık suçu olarak niteledik.

Vatan gazetesinde Turan Dursun’la ilgili 3. günkü köşe yazısında Süleyman Ateş, Turan Dursun'a karşı adeta yıllardır içinde kalmış gizli kini kusuyor gibi davranmaktadır.

Süleyman Ateş, bir yandan Turan Dursun’un “..öldürülmesine gerçekten üzüldüğünü...” yazıyor.

Fakat, bu nasıl bir “üzülme” ise, aynı yazının sadece birkaç satır ilerisinde, “Allah'a ve Elçisi’ne karşı gelenler kendilerinden öncekilerin tepelendikleri gibi tepeleneceklerdir” şeklinde bir Kuran alıntısı ile Turan Dursun gibilerinin “tepelenmesi”ni adeta onaylamaktadır.

Süleyman Ateş, yazmış olduğu yazısında İslami bir katliam karşısında “üzüntü” mü duyuyor ?

Yoksa “ Turan Dursun öldürülmeyi hak etmişti” vurgusu mu yapmaya çalışıyor?

Gelin birlikte karar verelim.

S. Ateş orada şöyle yazıyor:

[[ “… ‘Din Bu’ adlı kitabı çıktı. Ben bunlara cevap hazırlarken bir suikasta kurban gitti. Öldürülmesine gerçekten üzüldüm.
....
Nice Turan Dursunlar Allah’ın nurunu söndürmeye çalışmışlar ama onlar sönüp gitmiştir. Kur'ân ışığı ise ufukları aydınlatmaya devam etmektedir ve edecektir. Kur'an buyurur: ‘Allah'a ve Elçisi'ne karşı gelenler kendilerinden öncekilerin tepelendikleri gibi tepeleneceklerdir. Biz açık açık ayetler indirdik. inkârcılar için küçük düşürücü bir azap vardır” (Mücadele: 5).]]

Süleyman Ateş, Vatan gibi bir gazetede, “kadınların miras hakkı” veya “bir erkeğin birden fazla kadınla evliliği” gibi konularda, “ben dini kuralları söylüyorum...” sığıntısı içinde Kadın’ı küçümseyen, aşağılayan şeriat hukukunu üstü örtülü savunan bir kimsedir.

Şimdi de o, Turan Dursun’un katledilmesi karşısında, “..öldürülmesine gerçekten üzüldüm...” ama “Allahın düşmanları tepelenecektir” biçimli Kuran alıntılarını bir arada kullanmaktadır.

Böylece o, Turan Dursun'un katledilmesi ile “tepelenme” vurgusu arasında bağlantı kurmaya çalışmaktadır.

Süleyman Ateş’in , “Allah’ın düşmanlarının tepelenmesi” bağıntısında söylediği sözlerin, Turan Dursun’un katledilmesini onaylama, savunma” çabası anlamına geldiğini düşünüyoruz.

Allah adına İslami katliamları savunan Süleyman Ateş’i ve tüm Süleyman Ateşleri şiddetle protesto ediyoruz.

TOPLUM VE TARİH
http://toplumvetarih.blogcu.com

Kilise Camii

2009-06-13T06:09:00.000-07:00

Bir İnsanlık Suçu Olarak Sünnet Ritüeli

2009-06-11T13:08:00.000-07:00

Çocuk Sünneti Bir İnsanlık Suçudur !

Dinsel eğilimlerin güçlenmesi, bir yandan en eski, ne arkaik ritüellerin yeniden canlandırılmasına güç verirken, öte yandan da, kendi karşıt eğilimlerini doğuruyor…

21. yy. insanlığı, eski toplumun, anasından “sağlam” doğan bir bebeği “kusurlu” ve-ya “günahlı” addederek, “sünnet” vb. bir dizi ritüel-ayin yoluyla onu “arındırma” edimlerini artık bir “İnsanlık Suçu” olarak değerlendirebilme aşamasına ulaşmış bulunuyor.

Eski Mezopotamya toplumlarının bazıları, bu “ilk kız/erkek bebek”leri geniş ölçüde “tanrılara kurban” ediyorlardı. Daha sonra “Tanrıya Köle” kılarak onlara kısmen “yaşam hakkı” sundular ve fakat bunu yaparken de, onları, onların önemli bir bölümünü “kadın ve erkek kutsal fahişe” olarak mabetlerde çalışmaya vakfettiler.

Erkek çocukları, ya daşşak burarak, ya kökten keserek “hadım” ediyor olmalıydılar. Mezopotamya’da bunların izlerini “erkek sevgili” ilişkileri yaşayan Osmanlı erken-orta dönemlerine kadar izleyebiliyoruz.

Kadın sünnetine ise, bir kaç farklı yoldan ulaşılmış gibi görünmektedir. Muhtemelen bunlardan birisi, “kutsal fahişe” olan tapınağa adanmış kız evlatlardan bazı kategorilerde olanların “kısır” kılınma uygulamalarına da bağlı olarak gelişmiş görünmektedir. Musa kitabında, hala “erkek giysili kadın”lardan bahsedildiğine bakılırsa, kadın giysili erkek fahişeler gibi, erkek gibi kadın fahişeler de bulunmaktaydı.

Jenital organlarda operasyon yapmak haliyle sünnet, eski toplumda, “ilk doğan” kız ve erkek çocukların (“ilk oğul”, “ilk kız” eski toplumda özel bir topluluktur ve Musevi ataları da işte bu “ilk - büyük çocuk”ların tanrıya adanma sürecinde, dini görevli olarak şekillendirilmelerinden oluşmuştur; onların dini üstünlükleri, “Tanrının seçilmiş topluluğu” olmaları, gezgin dini görevli olarak “Dünya’nın dini vergilerini” toplayarak zenginleşmeleri ve binlerce yıl boyunca topraksız kalmayı “gönüllü” olarak isteyip de dağılmadan kalabilmeleri… hep böylesine bir dinsel gurup olarak şekillenmelerine bağlıdır..) kısır kılınma uygulamasının kalıntısı olarak günümüze ulaşmışa benzemektedir.

Sünnet giderek bütün diğer çocukları da kapsayacak şekilde ve başka sosyal ödevler de yüklenerek genelleşmiş görünüyor.

Gelinen noktada, hiçbir toplumun ve hiçbir resmi yapının, reşit olmayan çocuklara karşı, onların vücutlarını değiştirme ve gelecek hayatlarında bir dizi travmalara yol açma “hakkı” kabul edilemez. Böyle bir “hak” yasadışı ilan edilmelidir.

Demokrasi mücadelesi, ana-baba olarak kendi çocuklarının vücutları üzerinde haksız “hak tasarrufu”nu red etmekten başlamalıdır.

**-*-*--

Biz, herhangi bir konuda tavır belirlerken, bilimsel doğrulardan yola çıkıyoruz. “Muhammed de sünnetsizdi…” biçimlerinde argümanlar, “karşı tarafın çelişmeleri” üzerine proje bina etmeler, Turan Dursun tarzı “İslamla mücadele” yöntemleri bize ait değil. Muhammed sünnetsiz olsa bile, bu İslam’ın dayandığı kökenleri ortadan kaldırmıyor. Sünnet edimi, Mezopotamya ve Mısır’da Muhammed’den binlerce yıl önce uygulanıyordu. Ayrıca, dinleri ve dinsel uygulamaları Peygamber’ler yaratmaz! Bu uydurmadır. Tersine, Dinler kendi peygamberlerini kendileri yaratır. İsa’yı anasının karnına “Mesih” veya “Tanrı” olarak zerkeden, “bebek tapımcısı” Sabilik inançlarıydı. İsa, İsa olacağını bilerek büyüdü. Muhtemelen Muhammed de Peygamber olmaya aday yetiştirilenlerden birisiydi...

Bu bakımdan, asıl muhatap olarak dinlerin resmi söylemleri ve resmi uygulamaları muhatap alınmalıdır.

Sünnet kurumunun erken Akado-sammaru kaynaklarından itibaren farklı biçimleri ve bunların toplumsal anlamları, toplumdaki işlevleri ele alınarak günümüze doğru taşınmalıdır.

Düz okurdan akademisyenlerimize kadar, bu alanda böyle bir çalışma eksikliğini duyanların çaba ve katkılarına da ihtiyaç var…

*-*-*-*-*-*

Aşağıda yararlanılabilecek bazı kaynaklar yer alıyor. Farklı dillerdeki sitelere ( hiç olmazsa bilgi verici tercüme edinmek için yararlı..) girerken kullanılabilecek Google linkini de aşağıda yer alıyor…

*-*-*-*-*

Sünnetle İlgili Onbeş Gerçek
Sami Aldeeb Abu-Sahlieh

* Kuran'da hiçbir yerde Müslümanlara sünnet olmalarını emreden bir ayet yoktur.

* Muhammed'in Müslümanlara sünnet olmalarını salık veren açık hiçbir “sahih” hadisi yoktur.

* İlk Müslümanların erkekleri sünnet ettiklerine dair herhangi bir kanıt yoktur. Peygamberin kendisinin de sünnetli olmadığı sanılmaktadır.

* Sünnetin Yahudi dini inanışında temel bir yeri vardır. İslam inanışına sünnetin girmesi, 9. yüzyılda Yahudilikten İslamiyet’e dönenlerle birlikte gerçekleşmiş olabilir.

* İslamiyet’i kabul eden birinden ilk önce sünnet olması istenir, oysa sünnet farz bile değildir.

* İngilizce konuşan ülkeler sünnete 19. yüzyılda, hastalıklara neden olduğunu düşündükleri mastürbasyonu önlemek amacıyla başlamıştır.

* İngiltere ve İngilizce konuşan pek çok diğer ülkede sünnet 1940'larda terkedilmiştir.

* ABD'de sünnet 1960'lardan bu yana hızla terk edilmektedir.

* ABD'de sünnet tıbbi gerekçelerle, ama nedense tıpkı bazı dini kitaplardaki gibi doğumdan sonra yapılır.

* Sünnet, kellikten bel ağrısına, delilikten yatak ıslatmaya kadar pek çok soruna çare olarak sunulmuştur

* Kadın sünneti pek çok ülkede yasaklanmıştır.

* Kadın sünnetinin bazı türlerinde yok edilenler, erkek sünnetinde yok edilenlerin karşılığı, veya daha azıdır.

* WHO ve Birleşmiş Milletler gibi pek çok uluslararası örgüt kadın sünnetine şiddetle karşıyken erkek sünnetini destekler.

* Kadın sünneti terimi erkek sünneti ile benzerliği gizlemek için Batı dillerinde "Kadın Jenital Sakatlaması" olarak değiştirilmiştir.

* Sünnetle yaklaşık 104 santimetrekare alanında deri, 75 metre uzunluğunda mikroskobik sinir, ve 10.000 ile 20.000 arası özelleşmiş erotojenik sinir ucu kaybedilir.

http://sunnet.wetpaint.com/

http://www.sami-aldeeb.com/

*-*-*-*-*-*

http://www.google.com.tr/language_tools?q=toplumvetarih++ar%C5%9Fivleri&hl=tr&client=firefox-a&rls=org.mozilla:tr:official&hs=0cF
*-*-*-*-*-*-*-*
Sünnet Bilgi Platformu

http://sunnet.wetpaint.com/

"Güya sünnetin temizlik bakımından faydası varmış; sünnetsizlik yüzünden hastalıklar oluyormuş. Pekâla, bunu kabul edelim. Lakin binde bir kişide tesadüf olunan bu hastalıklar için bütün Müslüman çocukların mühim bir uzuvlarını hayatları bahasına ve din uğruna kestirmekte mana nedir? Bence ileride vukua gelmesi muhtemel hastalıklar için [çocuğu] sünnet ettirmek, ileride apandisiti patlar diye bütün çocuklarımızın apandisitlerini çıkartmayı tavsiye etmekten farklı değildir. "

Prof. Dr. Cemil Topuzlu, 1934

Sünnetle İlgili Onbeş Gerçek

……….
Sayfaların sıralamasında belirli bir düzen bulunmamaktadır. Ancak genel olarak şöyle bir sınıflandırma yapılabilir:

* Genel Olarak Sünnet

"Mothering" Dergisinden Konuyu Özetleyen Bir Makale

* Sünnetle Kaybedilenler ve Sünnetin Cinsel-Fiziksel Sonuçları

"Bir Parçacık" denilen 104 santimetrekare

Sünnetle Ne Kaybedilir
Sünnet ve Erken Boşalma
Fathermag Makalesi
Jenital Zevk, Jenital Acı, Neden Biri Değil de Diğeri

Sünnet ve Beyin Hasarı (kısmen anlaşılır bilimsel makale)

Site Dışı : Sünnet İstatistikleri ve Komplikasyon Oranları

* Sünnetin Ortaya Çıkışı ve Arkasında Yatan Psikolojiler

Sünnetin Coğrafyası

Jenital Zevk, Jenital Acı, Neden Biri Değil de Diğeri

Sünnet Yahudi-Feminist Açıdan Bir Bakış

Sünnet Üzerine Bir Diğer Feminist Çalışma

Beş Cümleyle ABD'de Sünnetin Tarihi

Site Dışı : Ataerkilliğin Saharasya'da Ortaya Çıkması ve Yayılması

* Sünnet ve Dinler

Sünnet İslami midir?

Kadın ve Erkek Sünneti; Farklılık Efsanesi ( bu makale sünneti Hıristiyanlık, İslam ve

Yahudilik açısından ayrıntılı olarak incelemektedir)

Sünnete Yahudi-Feminist Açıdan Bir Bakış

Edip Yüksel'in Sünnet Yorumu

* Kadın Ve Erkek Sünneti Arasındaki Karşılaştırmalar

Kadın Ve Erkek Sünneti; Farklılık Efsanesi

Kadın Sünneti Nasıl Basitmiş Gibi Gösterilir

Kadın ve Erkek Sünneti Arasında Bir Karşılaştırma

Kadın ve Erkek Cinsel Organlarının Embriyolojik Gelişimi

* Normal Penis Gelişimi ve Bakımı

Üstderinin Normal Gelişimi

El Değmemiş Penisin Bakımı

* Penisle İlgili Ortaya Çıkabilecek Sorunlar ve Bunların Sünnetsiz Tedavisi

Fimosis (Fimos) kısmen anlaşılır bilimsel makaleler

Fimosisin Topikal Steroidler ile Tedavisi (bilimsel makale)

Fimosisin Nedenleri ve İlaçsız Tedavisi (kısmen anlaşılır bilimsel makale)

Balanitis Xerotica Obliterans (kısmen anlaşılır bilimsel makale)

* Sünnetin Sözde Tıbbi Yararları

Sünnet ve Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar

Sünnet ve Balanitis

Sünnet ve Penis/Rahim Kanserleri

Sünnet ve İdrar Yolları Enfeksiyonu

* Diğer

Keşke Bilseydim

İnsan Hakları ve Etik Açıdan Sünnet

****
Yararlanılan ve Faydalı Bağlantılar:

CIRP Sünnet Hakkında Bilgiler ve Kaynaklar Derneği'nin sitesinde "sünnet" diye bilinen jenital müdahale ile ilgili her tür bilgiye ulaşabilirsiniz.

Mothers Against Circ : Sünnete Karşı Anneler Derneği (MAC) ana babalara sünnet hakkında tam bilgilendirilmiş kararlar vermelerinde yardımcı olmaktadır

faculty.washington.edu/gcd/DOC. : Sünnete Karşı Doktorlar Derneği, Washington Üniversitesi

Circumcision Resource Center Sünnet Hakkında Bilgiler Derneği, kar amacı gütmeyen, halkı ve tıp çalışanlarını sünnet konusunda aydınlatmayı amaç edinmiş bir dernektir.

NOCIRC Amerikan Ulusal Sünnet Derneği

http://www.sami-aldeeb.com Sami Aldeeb'in çeşitli dinlerde sünnetle ilgli araştırmaları

Doctors Opposing Circumcision Sünnete Karşı Doktorlar Derneği, D.O.C., çocuklar üzerinde rutin sünnet uygulamasına karşı olan doktor ve diğer tıp uzmanlarının kurdukları bir dernektir. ...

Stop Infant Circumcision Society Tıp endüstrisinin faaliyetleri, ve ECS (erkek cinsel sakatlaması) hakkındaki gerçekler. ..

NOHARMM NOHARMM, sağlıklı erkek çocukları ve bebeklerinin sünnetine karşı organize olmuş eyleme hazır erkeklerin kurduğu, kar amacı gütmeyen bir dernektir. ..

Circumstitions Jenital bütünlüğün sağlanması ve hangi cinsten olursa olsun çocukların jenitallerinin değiştirilmesine karşı mücadele

In Memory of the Sexually Mutilated Child

Intact Intact yani "El Değmemiş" derneğinin amacı tedavi amaçlı olmayan erkek çocuk sünnetine son vermektir. …

Circumcision Information Australia Erkek ve kız sünneti ile ilgili tıbbi, yasal, ahlaki, kültürel ve tarihsel bilgiler sunmaya çalışır.

National Coalition of Free Men ABD'de faaliyet gösteren, kar amacı gütmeyen bir dernektir. Cinsel ayrımcılığın erkek ve kadınları nasıl etkilediği ile ilgilenir.

Norm UK Halkın sünnet ve jenitallarin yapısını değiştiren diğer tıbbi uygulamalar ile ilgili bilgisini geliştirmek, ve bununla ilgili alternatif tedaviler, bilgiler ve tavsiyeler sunmak

http://www.edae.gr/circumcision.html Yunan Dermatoloji Derneği'nin sünnet ile ilgili linkleri

http://www.eskimo.com/~gburlin/C-Web/

http://www.gentlebirth.org/archives/circumci.html sitenin konu hakkındaki linkleri

http://www.norm-socal.org NORM'un Güney Kaliforniya'daki sitesi

http://www.jewishcircumcision.org sünneti Yahudilik açısından değerlendiren, merkezi Boston'da bulunan "Jewish Circumcision Resource Center " örgütünün internet sitesi

http://www.jewsagainstcircumcision.org "Sünnete Karşı Yahudiler" değişik ülkelerden Yahudi asıllı eğitimli insanların sünnet geleneğine karşı internet ortamında gerçekleştirdikleri oluşum

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

http://209.85.129.132/search?q=cache:wu7rExXWC98J:us.geocities.com/tabibler/erken_bosalma.htm+erken+bo%C5%9Falma,%C3%BCroloji,s%C3%BCnnet&cd=1&hl=tr&ct=clnk&gl=tr&client=firefox-a

*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Bu Kampanyaya Katılınız!

http://www.facebook.com/group.php?gid=11268182828

Türkiye’de Kürtler Arasında Kadın Sünneti Var mı ?

2009-06-11T13:04:00.000-07:00

AKP ve CHP'li Kadın Milletvekilleri "Türkiye'de Kadın Sünneti Görülmediği" Açıklamasını Yaparken Londra Üniversitesi'nde Bir Ay Önce Yapılan "Kürt Bölgelerinde Kadınların Cinsel Kötürümleştirilmeleri Uygulamaları" Başlıklı Bir Konuşmada Kürt İnsan Hakları Projesi Kalkınma Birimi Yetkililerinden Pranjali Acharya, "Kürdistan İnsan Hakları Projesi'nin Bugüne Kadar Elde Ettiği Deneyime Göre…

“Birkaç vaka rapor edilmiş”

http://www.haberler.com/kadin-sunneti-var-mi-haberi/

AKP ve CHP’li kadın milletvekilleri “Türkiye’de kadın sünneti görülmediği” açıklamasını yaparken Londra Üniversitesi’nde bir ay önce yapılan “Kürt Bölgelerinde Kadınların Cinsel Kötürümleştirilmeleri Uygulamaları” başlıklı bir konuşmada Kürt İnsan Hakları Projesi Kalkınma Birimi yetkililerinden Pranjali Acharya, “Kürdistan İnsan Hakları Projesi’nin bugüne kadar elde ettiği deneyime göre, Türkiye, İran ya da Suriye’de kadınların cinsel kötürümleştirilmesi uygulamasını kanıtlamak biraz zor. Ancak bize, Türkiye’de kadınların sünnet edildiğine ilişkin birkaç vaka rapor edildi” dediği ortaya çıktı. Alman WADI adlı Sivil Toplum Kuruluşu ise Irak’ın kuzeyinde “kadın sünneti” haritasını çıkardı.

Kadın milletvekilleri Güldal Akşit (AKP), Canan Arıtman (CHP), Nevin Erbatur (CHP), Birgen Keleş (CHP) “Kadın sünneti var” denilerek Türkiye’ye iftira atıldığını belirtirken, aksi iddialar da çeşitli platformlarda dile getiriliyor. Merkezi Londra’da bulunan Kürt İnsan Hakları Projesi “Kalkınma Birimi” yetkililerinden Pranjali Acharya, 29 Nisan günü Londra Üniversitesi Afrika ve Doğu Etüdleri Okulu’nda düzenlenen bir toplantıda “Kürt Bölgelerinde Kadınların Cinsel Kötürümleştirilmeleri Uygulamaları” başlıklı bir konuşma yaptı. Hint kökenli Pranjali Acharya konuşmasında şu ifadeleri kullandı:

“Kürdistan bölgesel yönetimi ve Irak’ta kadınlar için yeni olanaklar yaratılırken, kadınlara ilişkin şiddetin, en azından bununla ilgili raporların artmış olması dikkat çekicidir. Yeni araştırmalar Irak’ın kuzeyinde bazı kırsal bölgelerde kadınlara cinsel kötürümleştirmenin (kadın sünneti) sanılandan daha yaygın olduğunu ortaya koymuştur.

Kadınlara cinsel kötürümleştirmenin görüldüğü yerlerin ortak özelliği, buraların daha yoksul yöreler, yerlerinden edilmiş insanların bulunduğu yerler ve Halepçe, Germiyan ve Kerkük dahil Sorani Kürt lehçesinin konuşulduğu bölgeler olmasıdır. Benden önceki konuşmacı Alman yardım örgütü WADI tarafından elde edilen bulguları özetlemiştir. Bunlar Norveç Halk Yardımı adlı örgütün cinsel kötürümleştirmeye yönelik araştırmasını da büyük ölçüde desteklemektedir. Teknik uzmanlığa ilişkin bazı kuşkuları barındırsa da, Kürdistan İnsan Hakları Projesi, araştırmanın uygulamanın daha önceki anekdotlara dayalı çalışmaların ortaya koyduğundan daha yaygın olduğunu ortaya çıkardığını açıklamıştır.

Bulgulara göre kadınların cinsel kötürümleştirilmeleri kırsal bölgelerde daha yaygın olsa da kentler de de ortak bir uygulamadır ve Kürdistan’ın kadın nüfusunun yüzde 70 kadarı bu şiddet eylemine katlanmaktadır.”

“TÜRKİYE’DE KADINLARIN SÜNNET EDİLDİĞİNE İLİŞKİN BİRKAÇ VAKA RAPOR EDİLDİ”

Uygulamanın dinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunda lehte ve aleyhte görüşler bulunduğunu belirten Pranjali Acharya, “Kürdistan İnsan Hakları Projesi’nin bugüne kadar elde ettiği deneyime göre, çalıştığımız Kürt bölgelerinin diğer bölümlerinde Türkiye, İran ya da Suriye’de kadınların cinsel kötürümleştirilmesi uygulamasını kanıtlamak biraz zordur. Ancak bize, Türkiye’de kadınların sünnet edildiğine ilişkin birkaç vaka rapor edilmiştir. Ve WADI’nin dikkat çektiği gibi uygulama sadece Irak’ta var olmayabilir, hayat koşulları ve dini ve kültürel uygulamaların benzer olduğu Suriye’de de bulunabilir. Ancak bu fark edilmemektedir. Bunun nedeni, az gelişmiş sivil toplum yapıları ve sivil toplum grupları üzerinde dal budak salmış baskıdan kaynaklanan konuyla ilgili anlayış ve farkındalık yetersizliğidir. Kadınların cinsel kötürümleştirilmesi uygun biçimde araştırılmamıştır” dedi. Londra’daki etkinlikten önce film gösterisi ve Kürt sinemacı Nabaz Ahmed’in konuyla ilgili hazırladığı bir kısa belgesel de gösterildi.

BM RAPORU’NA GÖRE IRAK’IN KUZEYİNDEKİ CİNSEL KÖTÜRÜMLEŞTİRME

“Birleşmiş Milletler Irak İçin Yardım Misyonu”nun 1 Temmuz-31 Aralık 2008 tarihleri arasındaki gelişmeleri kapsayan “İnsan Hakları Raporu”nda söz konusu uygulama hakkında şöyle denildi:

“Kürt Bölgesel Yönetimi’nde cinsel kötürümleştirme uygulamaları yeterince rapor edilmemektedir. Bölgesel yönetimin Kadın İşleri Bakanlığı, Kürt Milli Meclisi’ndeki kadın komitesi ve uluslararası-ulusal insan hakları örgütleri bilgi toplamışlar ve cinsel kötürümleştirmenin suç sayılmasını savunmaktadırlar. Şu ana kadar bu konuda hükümetin ve Kürt Milli Meclisi’nin net kararı yoktur. Kürt Bölgesel Yönetimi’ndeki kadın hakları grupları cinsel kötürümleştirmenin zararsız ve İslami zorunluluk olduğuna ilişkin algılamayı değiştirmeye yönelik kampanyalar düzenlemektedir. Bu çabalara karşın Alman sivil toplum örgütü WADI tarafından 2008’in son üç ayında toplanan son istatistiklere göre, Süleymaniye vilayetindeki Bişdar yöresinde bulunan Raniya ve Kalat Dazey’deki 54 köyde kadınlar cinsel kötürümleştirilmeye tabi tutulmuştur.”

HARİTASINI ÇIKARDILAR

Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF)’nun raporlarında çalışmalarından alıntı yaptığı Alman sivil toplum örgütü WADI, Irak’ın kuzeyindeki “kadın sünneti”nin haritasını çıkardı. Harita Türkiye’nin güneydoğu sınırlarından sonra birdenbire ve yoğun biçimde “kadın sünneti” uygulandığını ortaya koyarken “Türkiye’de kadın sünneti mi yok, yoksa buna ilişkin veri mi bulunmuyor?” sorusunu gündeme getirdi.

TÜRKİYE SINIRLARINDA BİRDEN BAŞLIYOR, İDDİA EDİLEN RAKAMLAR KORKUTUCU

Alman sivil toplum örgütü WADI’nin hazırladığı haritaya göre, kadın sünneti uygulaması Türkiye’nin güneydoğu sınırından itibaren birdenbire başlıyor. Harita’da Türkiye’ye ilişkin bir veri bulunmuyor, ancak Türkiye’nin Güneydoğu sınırlarının doğu kesiminde, hemen sınırdan itibaren bulunan Dohuk’ta cinsel kötürümleştirmeye uğramış kadınların oranının yüzde 10’u, Erbil’de yüzde 70’i, Revanduz’da yüzde 85, Raniya’da yüzde 95’i, Kerkük, Süleymaniye, Halepçe ve Kifri’de yüzde 60’ı bulduğu iddia edildi.

Kadın sünneti uygulamasıyla ilgili yayınlanan BM raporlarında Türkiye’yle ilgili herhangi bir sayısal veri yer almıyor.

BM RAPORU’NDA ADI GEÇEN ALMAN KURULUŞU WADI’NIN SAPTAMALARI

Alman sivil toplum örgütü WADI’nin saptamalarına göre, uygulama Irak’ın kuzeyinde bir “suç” olarak değil “kültür” olarak görülüyor. WADI, “CK (cinsel kötürümleştirme) Kürdistan’da kızların klitorisinin cinsel isteklerini engellemek ve çocukların cinsel onurlarını evlenmeden önce sözde korumak amacıyla uygulanıyor. Uygulama korkunç bir maliyete yol açıyor. Bazı kızlar kan kaybından ya da enfeksiyon nedeniyle hayatlarını kaybediyor. Birçoğu travmaya uğruyor. Yaşayabilenler evlilikleri ve hamilelikleri sırasında kötü sağlık koşullarıyla karşı karşıya kalıyor. Kadınlar ve kızlar bir sessizlik duvarıyla örtülmüş durumdalar” dedi. WADI bölgedeki durumu şöyle tanımladı:

“Acı veren bu kötürümleme işlemi genellikle 4-12 yaş arasındaki kızlara uygulanıyor. Operasyon gizli tutuluyor, kızlar için öz anneleri tarafından böyle bir işlem için ebeye teslim edilmek travma yaratan bir deneyim oluyor. Operasyonu genellikle ailenin bir kadın üyesi, bir komşu ya da ebe gerçekleştiriyor. Operasyon anestezi uygulanmadan gerçekleştiriyor, gereçler genellikle sterilize edilmiyor ?”

Vahşi işlemin ayrıntılarıyla anlatıldığı WADI belgelerinde şöyle denildi:

“-2004 yılında Alman tıp ve sağlık mensuplarının bu uygulamanın sonlandırılmasına destek amaçlı oluşturduğu WADI tarafından yönetilen mobil sağlık ekipleri Süleymaniye’nin güneyinde bulunan Germiyan’da birçok köyde CK uygulaması bulunduğunu bildirdiler. Daha sonra yapılan bir araştırma korkunç bir keşifle sonuçlandı. Çok büyük oranda kadın cinsel açıdan kötürümleştirilmişti. Mobil sağlık ekipleri bin 500 kadın ve genç kızla görüşme yaptı. Bunlardan 907’si CK kurbanıydı. Erbil bölgesinde yapılan benzer bir araştırmada da benzer sonuç ortaya çıktı. 440 kadının 380’i kötürümleştirilmişti.

-2007’te WADI Irak’ın kuzeyindeki üç valilikte büyük ölçekli bir araştırma başlattı. Çeşitli toplumsal geçmiş ve alandan gelen bin 800 kadınla bölge kadınlarının profili hakkında bilgiler toplamak üzere görüşmeler yapıldı. İlk bulgular, CK’nin kimi yerlerde kadın ve kızların yüzde 60’ından neredeyse yüzde 100’e değin kapsayacak biçimde yaygın olduğunu ve Irak’taki Kürt bölgesinin neredeyse tüm bölümlerinde var olduğunu gösterdi. Sadece Dohuk bölgesinde CK oranları yüzde 10’un altında görüldü.

-Bişdar bölgesi ve Raniya’dan elde edilen en son bulgular durum hakkında dramatik bir resim ortaya koymaktadır. Mart ayından Ağustos 2008’in sonuna değin mobil ekipler Raniya’daki 50 köye ve 25 kız okuluna 115 düzenli ziyaret gerçekleştirdi ve sonuç olarak 2 bin 952 kadın ve kızla karşılaştı. Bunların yüzde 95’e karşılık gelen 2 bin 810’u kötürümleştirilmişti.”

Alman sivil toplum örgütü WADI, CK’nın yaygınlaşmasına bilgi eksikliğinin de neden olduğunu belirtti.

Cinsellikle ilgili her konu olduğu gibi CK’nın da tabu olduğuna değinen, kadınların vahşi operasyona sessizce katlandıklarını ve yerel halkın CK’yı genellikle zararlı bir uygulama olarak görmediğini belirten WADI, “Halk arasında özellikle de kadınlar arasında farkındalığı artırmak yaşamsaldır. Birçok kişi bu ilkelliğin hijyen açısından kaçınılmaz bir işlem olduğuna, bir bölüm insan ise Müslümanlar için zorunlu olduğuna inanıyor.

Uygulamada ısrar edilmesinin nedenlerinden biri ise kadınların ve kızların büyük ölçüde erkek akrabalarının sahip oldukları mülk ve eşya olarak görülmeleridir. Haklarını bilen ve kendilerini kişisel ihtiyaçları ve duygulara sahip bireyler olarak görüp kendi kendine bilinçlenen kadınlar ve kızlar kolay kolay kötürümleştirme ve şiddetin kurbanı olmamaktadırlar” değerlendirmesini yaptı.

ORTA AFRİKA VE MISIR’DA EN YAYGIN

Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF) tarafından yayınlanan “İstatistik Tablolarında” Türkiye’de kadın sünnetinin yaygın olduğuna ilişkin herhangi bir görüş ve rakam yer almıyor. “İstatistik Tabloları”nda Irak’la ilgili bir rakam da bulunmuyor, Mısır ve Orta Afrika ülkelerindeki ürkütücü istatistiklere yer veriliyor.

AVRUPA PARLAMENTOSU’NDA NE OLMUŞTU?

Kilroy-Silk Avrupa Komisyonu’nun yanıtlaması istemiyle geçen hafta Parlamento Başkanlığı’na verdiği “Türkiye’de kadın sünneti” başlıklı yazılı soru önergesinde, “Komisyon Türk Hükümetini, ülkede hiçbir kadın ya da kızın sünnet edilmediği yönünde kesin kanıt sağlayamayan hükümetlerin AB’ye gireceğine izin verilmeyeceği konusunda bilgilendirdi mi?” diye sormuştu.

Önergeyi yanıtlayan AB Komisyonu’nun Genişlemeden Sorumlu Üyesi Olli Rehn ise, Türkiye'nin Avrupa Birliği yolunda, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin içtihadları ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nce garanti altına alınan hak ve özgürlüklere tam saygı sağlamaya yönelik olarak, gerekli bütün önlemleri alması gerektiğini ifade etti. Rehn, Türk yetkililerin bu yönde çalıştığını da dile getirmişti.

*-*-*-*-*-*-*

Çocuk Sünneti Bir İnsanlık Suçudur !

*****

Bu Kampanyaya Katılınız!

http://www.facebook.com/group.php?gid=11268182828

*****

Nihilizm ve Dinsizim Elhamdüllah!

2009-06-06T07:41:00.000-07:00

Din, eski farklı toplum birimlerin ilişki tarzlarının kurallarıydı. Yezidilik’in ‘marul’ veya ‘fasulye’ yeme yasağı, onların ‘aptallıklarını’; bir öteki Hıristiyan topluluğun ise, Yortularda mutlaka ‘marul yeme’ ve-ya mutlaka ‘mercimek pişirme’ kuralı da onların ‘akıl’lılıklarını, ‘insan sevgisi’ni vb. göstermez; düşünülüp tercih edilmiş davranışlar değildir çünkü bunlar.

Toplumları ‘iyi toplum’, ‘kötü toplum’ diye ayırmaya kalkışan Murat Belge’lerin “entelektüellikleri”nin sınırını, toplum bilim yasaları değil, Batı hayranlığı ve kendine ait olana her şeye nihilist yaklaşım belirler.

Aziz Nesin’in de, uydurma Salman Rüştü kitabını yayınlamak için gösterdiği o derin çabalarının gerisinde aynı nihilizm yatıyordu... Kitaplarında Muhammed’in sakalına tapan imanlıları aşağılayan Salman Rüştü’nün yaşadığı İngiltere’de soyluların veya mahkeme heyetinin başlarına geçirdikleri perukların da, özünde saç-sakal tapımcılığı olduğunu bile bilmeden yürütülen böyle bir ‘din düşmanlığı’, bizim aydınlarda, özel olarak ‘İslam düşmanlığı’ alanı ile sınırlı kalır ve hemen ötesinde ise Batı hayranlığının erimiş şekerleri akmaya başlar.

Sağlam bir ateist çerçevede yer alabilmek, ‘Rönesans Aydınlanma’cılığın Batı propagandası temellerinden kurtulmakla ve toplum yasalarını (yeniden) tanımakla başlayabilir.

(…)

“…İslam karşısında olsun da, ne olursa olsun, kabulümüzdür….” türü bir yaklaşım, Türkiye’de nihilizmin temel düsturu ola gelmiştir. Murat Belge de, bu akımın dışında değil, hatta tam göbeğinde. Din tanımazların yapacağı iş ise, dinler arası bir karşılaştırmayı, şartlı da olsa, bir tercihle sonuçlandırmak olamaz, olmamalı.

Bu dinleri, o halleriyle şekillendiren erken toplulukların bu davranışlarında fazla özgür olmadıklarını biliyoruz. ‘Marul’u yeme/yememe konusunda; fasulye veya mercimek yeme/yememe konusunda onlar için bir “özgür seçim” söz konusu değildi. Tıpkı ‘balık’ yeme veya yememede; tavşan, domuz, deve, midye vb. yeme veya yememede olduğu gibi... Bütün bu Bitki-Hayvan Totemlerin bir kısmı silinmiş, kaybolmuş olsa bile, eski toplumda, farklı toplulukların totem-sembolleri idi ve onlara, kendi aid’leri olan insanların kurban edilmesi yerine, inek, koyun, kuzu, keçi, balık, buğday, üzüm, mercimek, marul, tavuk, horoz, ceylan, eşek, fıstık vb. sunma ve böylece ilgili insan’ın canını kurtarma olanağı sağlıyordu. Eski toplum, öküze, ata, domuza, deveye zeytin’e, hurma’ya tapmış, onu ata, ana, baba, hala vb. kabul etmiş; kendi varlığı ile birebir özdeşleştirmiş, “kurtarıcı tanrı” olarak baş köşelere oturmuş ise, onlar kendi canını kurtarabildikleri içindi…

Şimdi bir insana “odun”, “öküz”, “eşek” denildiğinde; bir kadına “piliç”, “güvercin”, “fıstık” denildiğinde, sadece bu eski totem araçlarla tanımlanmış eski insan toplulukların kalıntılarına dayanmış oluruz ve bu nedenle, bazı dinsel günlerde balık kesinlikle yenilmez ve fakat bazı günlerde balığın mutlaka yenilmesi gereklidir, vb… Bu 'balık', şimdiki dinlerde, eski toplumda denizdeki, nehirdeki “hayvan balık” halinde algılanmaya başlanmadan önce; doğrudan doğruya bir “insan toplumu”nun adı olarak ele alınıyordu;bu topluluklar “Balık adam”lar, “Balık burçlular”, “Nisan oğulları” olarak algılanıyor olmalıydılar.. Özel olarak Enki'nin “Yunus balığı” olarak tanımlanan Rahipleri, Ermenilerin Ohannes’inin ve bizim Belge’mizin dayandığı Yuhanna’nın da etimolojik, dini kaynağıdır.

İsa, İncil anlatımlarında, 5000 kişiye ‘Balık ziyafeti’ çektiğinde, bu ziyafetin “Balık”ları, tarihteki biçimiyle “balık topluluğunun insanları”ndan, “balık adam”lardan sunulan kurbanlardan oluşuyor olmalıydı. Bu nedenle şimdi Hıristiyan yortularında, haftanın belli günlerinde balık ya yasak, ya mutlaka yenilmesi gereken “hayvan” olarak yer alır. Üstelik bu balıkların türü bile belirlenmiştir. Bu özellikleriyle de, domuz yemeyen İslam’la, Musevilikle; tavşan yemeyen Alevilikle; marul veya fasulye’den, köpek’ten “iğrenen” Yezidilikle temelde en küçük bir mantık ayrılığına sahip değildir.

Din üzerine gayet bilgiç laflar eden Bay Belge, İsa’nın ‘Tanrı Oğlu’ oluşuna da 3. sınıf bir kesiş kafasıyla yaklaşır: tek farkla, biri 'olur' der, öteki “mantığı zorlar” der. ..

Oysa “Tanrı” veya “Tanrı Evlatları” şeklindeki tanımlar, eski toplumda, bir topluluğun tamamının sıfatı idi. Bu nedenle de dini kitaplarda “Dünya” ve “Gök” ayrımı bulunuyor; Gök topluluğunun tamamı, İslam’da “melek-şeytan” vb. topluluğu ; “Yerdekiler” ise, “âdem topluluğu”nu oluşturuyordu.

Eski-yeni Ahit'lerde ise, “Gök topluluğu”, çok açık biçimde “tanrısal varlıklar”, tanrısal evlatlar, İbn’ullah olarak ve “Dünya- Toprak- Yer- Kara” topluluğu da “İnsanoğlu varlıkları” diye ayrılırlar. İşte bu “tanrısal varlıklar”, “Yer'deki İnsanoğlu kızları”yla evlenirler. Bu, elbette, Mezopotamya toplulukları arasında gerçekleşen, gerçek bir evlilik yoluyla ittifak ediminin, dinselleşmiş ifadesinden başka bir şey değildi. Bu toplulukları, Asur, Akad, Samiri’ler, Samara’lılar arasında aramalıyız; şimdiki anlamıyla 'gök'lerde değil!

Akado sammaru topluluklarından beri de “Tanrı Oğulları” ve “İnsanoğulları” ayrımı, kişisel düzeyde değil, iki temel farklı toplum birim düzeyinde, vardır. Bay Belge, çok etkilendiğini söylediği Yuhanna’yı doğru düzgün, anlama amacıyla, okusa idi, orada da o 'etkileyici' Yuhanna’nın, “kendilerinin bütününün 'tanrı oğulları' olduğu”nu defalarca ve gerekçelendirerek açıklamış olduğunu görebilirdi.

Bütün bu noktaları bilince çıkardıkça, dinlerin, genellikle değer değiştirmiş kavramları eski toplumda farklı bir anlam bulmaya başlayacak, dinlerin eski toplumun yapı ve ilişkilerinin yansıtıcıları olduğunu daha berrak görebileceğiz.

Fakat, Murat Belge’nin hatırını kırmayalım da, ille de bir karşılaştırma yapalım diye düşünürsek, söylemeliyiz ki, ‘insan sevgisi’ konusunda Hıristiyan söylemin arka yüzü, gerçek bir yamyamlık edimidir ve tipik Hıristiyan ailenin toplu yemek yeme alışkanlığının; yemeğe ‘giriş’ ve yemeği bitiriş dualarının kaynağını bu iç yamyamlığın ifadeleri de olan ‘Pardon’ ve ‘Şükür’ duaları oluşturur. Çünkü Papa hazretlerinin, ötekiler de 'şahit-tanık' olsun diye kaldırıp gösterdiği kadehin içinde bütün o kurban edilmiş İsa’ların kanı; eline alıp dişlediği ‘ekmek’ veya ‘yiyecek’te ise İsa’ların eti bulunur!

Dinsizim-elhamdullah/1
Dinsizim-elhamdullah-2
************

Kara Köpek Namazı Bozar da, Kırmızı Köpek Neden Bozmaz?

2009-06-03T13:44:00.000-07:00

İslami yaklaşıma göre, sutrasız iken, namaz kılan bir mümin'in önünden "köpek, kadın, eşek ve domuz" geçer ise, o namaz geçersiz olur. Bu mantıkta, anlıyoruz ki, namaz kılan Mümin, sanki bu hayvan veya varlıklara secde ediyormuş gibi bir durumun kabul edilmemesi yaklaşımı var...

İlhan Arsel, Turan Dursun gibi yazarlarımız, bu hayvanlar ile kadının bir arada bulunmasından dolayı, derhal, İslamın kadını aşağılaması sonucu çıkarmışlar ve onu eleştirmişlerdir. İslamın kadın yaklaşımı elbette eleştirilmeli.. Ama acaba , onların kullandığı yukardaki argümanlarla mı?

Biz bu tür argümanların çok sığ ve toplumbilim bakımından ise, bütünüyle işe yaramaz olduğu kanısındayız. Çünkü anlıyoruz ki, burada söz konusu olan şey, Totem/Put dönemi alışkanlığına bağlı olarak, Arap kavimlerinin, (öteki totem hayvanlara depğil ama.. özellikle) köpek, domuz ve eşeğe tapmayı yasaklama çabasıydı. Arap ataları için kadın, işte bu totemlere sahip topluluklardan alınmakta olan insan olduğu için, muhtemelen bu totem hayvanlar ile eşitleniyor ve bu nedenle o hayvan totemler arasına "kadın" da dahil ediliyordu.

Adem'in karısı, güya bizim ilk anamız Havva'nın , daha "gözü açık değilken", tanrının toprakta karnı üstü sürünme cezası vereceği Yılan ile ilişki kurmuş olması ve-ya onun sözünü dinlemesi, Mezopotamya kadınlarının da totem hayvanlarla çok içli-dışlı olmuş olduklarını gösteriyor ki, zaten bugün bile "kumrum", "pilicim", "koynuma aldığım yılan", "kısrak gibi yürüyenim"... diye onları "hayvan"la eşitleyerek konuşmaya devam ediyoruz...

Ama sadece kadınları değil...

İsa'ya "kuzu", "küçük Güvercin" vb. diyenler de aynı Mezopotamya topluluklarıdır. Demek ki, erkeğe, kadın,çocuğa, tanrılara, bitki ve-ya hayvan totem adlandırması yapmak, eski toplumun, insan kurban ediminden kurtulma sürecinde başvurduğu Totem uygulamasının bir ürünüydü.

Göbekli Tepe Mezarlık kaya desenlerinden itibaren kanıtlı olarak biliyoruz ki, en az 10 bin yıl öncesinden beri Mezopotamya toplumları, kendi varlıklarını , kalıntılarını şimdi burçlarda da takip ettiğimiz gibi, koyun, koç, oğlak, eşek, aslan, kartal, akrep, balık... gibi bir dizi farklı hayvan toteme sahiplerdi ve onlarla tanımlanıyorlardı. Bir kadın "aslan (gibi) erkekle" evlenebildiği gibi, bir erkek de, "it'in kızı"nı veya "eşşeğin kızı"nı alabiliyordu ki, bu laflar harfi harfine günümüzde de kullanılmaktadır.

İlgili toplulukların hayvan ve bitki/tahıl/meyve/sebze totem ayrışmaları öylesine ayrıntılı olmuş olmalıdır ki, Muhammed dönemi İslam uleması, kendi aralarında "köpeğin renginin ne olduğu" hakkında bile tartışmaya girmektedirler.

Çok "kuru" bir yazar olarak İlhan Arsel'i bir yana bıraksak bile, Turan Dursun'un, "köpek hakları savunucusu" ilan ettiği Avesta'ya, en azından "köpek" bölümüne bakmış olduğunu varsayıyoruz. O durumda T. Dursun, saptamak zorundaydı ki, Avesta, "köpek hakları"nı "savunur"ken, "köpek" deyip geçmiyor; o "köpek"leri cins cins, renk renk ayırıyordu!

Bu "köpek"lerin renk ayrımı, erken Enuma Eliş anlatımlarında ve Akado Sammaru kayıtlarında da vardır.

Çünkü, bunlar "köpek" değil, İnsan'lardı; tapınak görevlisi yetkililerdi; Hitit ve Asur saraylarında görev yapan "kapı kulu" veya "yetkili" şahıslar olarak "Padişah Köpekliği" yapıyorlardı. Üstelik o dönemin hiç bir "köpeği", kendini "köpek"/Koruyucu olarak nitelemekten de gocunmuşa pek benzemez!

Eğer Tanrı, elçisi vasıtasıyla bütün bunları onun kulağına fısıldamamış ise, Muhammed nerden bilsin?

Ama şimdi biz arkeolojik kazılar, çözümlenmiş eski tablet yazıtları yoluyla eski toplumu tanıyor ve onların totem hayvan ve bitkilerinin, ne anlama geldiğini, isimlerini, izlerini takip edebiliyoruz.

Sadece İslam değil, bütün öteki dinler de, bilimin gösterdiği yoldan eleştirilmelidir..

Uydurmalara dayanan kışkırtmalar aracılığıya değil...

Öyle yapanlarla kol kola olan, o dergi ve gazetelerin yıllarca sorumluluğunu üstlenmiş olan ; hatta adına "Aydınlanma Konferansı" dedikleri bir konferansa tebliğ'ci olarak katılan Oral Çalışlar gibileri, Başbakan uçağına bindirilince, "kışkırtma" argümanlarından da olsa, bildiklerini de unutuverirler!

İslam da, bilimsel temellere oturmuş argümanlarla eleştirilmelidir !

Aşağıda yer alan Turan Dursun'un eleştirilerinin böyle bir bilimselliğe sahip olup olmadığına , artık okur karar versin!

*-*-*-*-*-*-*-*-

Kara Köpek Namazı Bozar da, Kırmızı Köpek Neden Bozmaz?

Ya da, sadece bazı hayvan-totem türleri...

ve bu totemlerle anılan topluluğun aidi olduğu (yabancı) kadın'ın totemi olarak

"kara köpek, eşek, domuz, köpek ve kadın" genellemesi...

Ve bunları bilmesi olanaksız Muhammed'in bozulmuş anlatım temelinde biçimlendirdiği "imanı" hakkında..

*********

“Namazı kat’eden şeyler: Köpek, eşek, domuz ve kadın”

Turan Dursun

Tabu Can Çekişiyor

DİN BU

III. KİTAP

s.126

Diyanet, cevap yazısında, "Buhari'de bu anlamda bir hadis yoktur.

Aksine, namaz kılanın önünden bunların geçmesiyle bozulmayacağını ifade eden hadisler vardır" diyor.

Bu, bir saptırmacadır. çünkü "Buhari'de bulunmayan hadis"ler de "hadis"tir. Bu hadislere göre de İslam'da "hüküm" belirlenmiştir. Bu konuda da öyle. Diyanet'in kendi yayınlarından olan "Sahih-i Buhari Muhtasarı Tecrid-i Salih"de bu yönde açıklama vardır. Ve bu açıklamaya göre:

— Mekhül, Ebu'l-Ahvas, Hasan Basri ve İkrime, namaz kılanın

önünden köpek, eşek, kadın geçerse, bunların namazı bozacağı görüşünü paylaşmışlardır.

—İbn Abbas da, kara köpek ve adet gören kadının önden geçmesi durumunda namazın bozulacağını savunmuştur. Ata İbn Ebi Rebah da İbn Abbas'ın görüşündedir.

—Ahmed İbn Hanbel'den de, "düz kara köpek"; eşek ve kadının, önünden geçtiği namazı bozacağı görüşünde olduğu aktarılmıştır.

-Ehl-i Irak (Irak halkı, Irak uleması) da, fıkıh kitaplarında yazılı bulunduğuna göre, "köpek, kadın, eşek ve domuz" namaz kılanın önünden geçtiği zaman namazı bozar. "

Söz konusu Diyanet yayınında bu bilgiler verildikten sonra, dayanak olarak alınan hadis, en sağlam hadis kitaplarından olan Müslim'in e's-Sahih'inden şu çeviriyle aktarılıyor:

-"Önünde, deve semerinin ard kaşı boyunda bir sütresi (engel) olmayan kimsenin namazını KADIN, EŞEK bir de KARA KÖPEK kat'eder (keser, bozar)."

—Yine aynı yerdeki açıklamaya göre, soru soran biriyle Ebu Zer arasında şu konuşma geçer:

—Kara köpek namazı bozuyor da kırmızı köpek neden bozmuyor?

—A kardeşimin oğlu! Ben de senin sorduğunu peygambere sordum. Peygamber, "Kara köpek şeytandır" buyurdu.

Buhari'nin yer verdiği hadisler arasında da Aişe'nin bir tepkisini görürüz. Diyanet'in yayınladığı Tecrid'in 309. hadisi olarak yer verdiği açıklamaya göre. Aişe:

-"Siz, biz kadınları, köpek ve eşekle bir mi tutuyorsunuz?" demiştir.

***

Turan Dursun'un da Yanıldığı temeller :

Turan Dursun'dan Avesta'da Köpek Hakları Keşfi!

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**--*-*-*-*

Kalp, Kalbum, Köpek ve ‘İnsan’ geçişmesi…

Hayvan-Bitki totem adları ile Tanrı-ça adları arasındaki ilişkiler

****

***

ESKİ ANADOLU'DA KÖLELİK MÜESSESESİ-2

Rabi kalbatim, "köpekler amiri"

Unvan kt v/k 65 metninde (Sever, no.7) geçer. Bu unvan, C. Günbattı (6) tarafından muhtemelen "Sarayın köpeklerine bakmakla yükümlü görevlilerin başı" olduğu ifade edilmiştir. Şahit olarak geçen bu şahsın idari bir fonksiyonu yoktur.

(Benim Notum: "Rabi Kalbatim" nitelemesinin "saray köpekleri", "saray köle ve koruyucuları" anlamındaki "köpekler" olduğu anlaşılınca, C. Günbattı'nın doğru bir değerlendirme yapmadığı görülmektedir.. )

***

Avesta’da ‘Köpek’ Çeşitleri...

İsa’dan evvel 2350’li yıllara denk düşen tablet

çözümlerinde :

“Enlil’in azgın köpeği” ,

“Tanrıların besili köpeği”

“Nindinug’un kapan köpeği”,

“Nindinug’un kan içici köpeği”,

“Ea’nin, ısıran köpeği”

“Enki’nin uluyan köpeği”

“Ninsin’in (kana) susamış,kan içen köpeği”,

“Utu’nun.... köpeği ”

“Sin’in .... köpeği ”

“Ninazu’nun.... köpeği ”

Gibi, farklı özelliklere ve farklı tanrılara sahip oldukları anlaşılan bir ‘köpek kast düzeni’ bulunduğunu görüyoruz.(1)

Bu ‘köpek’lerin bir ‘hayvan’ olarak ‘ köpek’ haliyle algılanmaya başlanması daha sonraki bir gelişimdir. Eski toplum, Totem hayvan-bitki geçişmesine bağlı olarak, kendini yani ‘insan toplulukları’nı, onların çeşitli sosyal hizmet bölümlerini, hayvan ve-ya bitki adlarına göre de düzenlenmişti. Ve bu hayvan –bitki adları kendilerini ifade etmek için de kullanılıyordu. Bugün dilimizde kadın veya erkeğe karşı, son derece ayrıntılı olarak, övmek veya yermek için, sayısız hayvan ve-ya bitki namı takılabiliyorsa, nedeni budur.

İsa’nın ‘kuzu’ olarak da adlandırılmasında; Musevilerin ‘dana’ tapınmasında, ‘insandan hayvan toteme geçiş’,ne ölçüde etkili ise, Assur topluluklarında da insan’dan ‘köpek’e geçiş ayni ölçüde etkili olmuş görünüyor.

Yeniden Avesta’ya döndüğümüzde...

Orada şöyle sorulur :

“ Ey Maddi Dünyanın Yaratıcısı, Sen, Kutsal Biri!

Üstünden bir köpeğin leşi veya bir insanın cesedi geçirilmiş olan bir yoldan yeniden; davar ve sığır sürüleri, erkekler ve kadınlar, Ahura Mazda’nın oğlu; Ateş, kutsanmış baresma demeti veya müminler geçebilir mi?”

“Maddi Dünyanın Yaratıcısı” bu soruyu şöyle yanıtlar:

“ O (yolun) üstünden; davar ve sığır sürüleri, erkek ve kadınlar, Ahura Mazda’nın oğlu; Ateş, kutsanmış baresma demeti ve imanlılar bir daha geçemez.

Bundan dolayı siz, dört gözlü bir sarı köpeğin veya sarı kulaklı bir beyaz köpeğin bu yoldan üç kez geçmesini sağlayacaksınız . Ya dört gözlü sarı bir köpek, ya da sarı kulaklı beyaz köpek oradan geçtikten sonra; çok öfkeli bir sinek biçiminde olan, dizleri ve kuyruğunun şekli çıkıntılı, her tarafı kire bulanmış ve en kötü xrafstralara benzeyen Drug Nasu, kuzey bölgelerine doğru kaçacaktır.

Eğer köpek gönülsüzce yürürse, (o zaman) onlar dört gözlü sarı köpeğin veya sarı kulaklı beyaz köpeğin (bu kez) altı defa bu yoldan geçmesini sağlayacaklardır. Ya dört gözlü sarı köpek, ya da sarı kulaklı beyaz köpek oradan altı defa geçtikten sonra; çok öfkeli bir sinek biçiminde (6) olan, dizleri ve kuyruğunun şekli çıkıntılı, her tarafı kire bulanmış ve en kötü xrafstralara benzeyen Drug Nasu, kuzey bölgelerine doğru kaçacaktır.

Eğer köpek gönülsüzce yürürse, (o zaman) onlar dört gözlü sarı köpeğin veya sarı kulaklı beyaz köpeğin (bu kez) dokuz defa bu yoldan geçmesini sağlayacaklardır.

Ya dört gözlü beyaz köpek, ya da sarı kulaklı beyaz köpek oradan dokuz defa geçtikten sonra; çok öfkeli bir sinek biçiminde olan, dizleri ve kuyruğunun şekli çıkıntılı, her tarafı kire bulanmış ve en kötü xrafstralara benzeyen Drug Nasu, kuzey bölgelerine doğru kaçacaktır. ”

Avesta’nın bu yanıtındaki “dört gözlü sarı köpek” veya “sarı kulaklı beyaz köpek” tanımlarının tercümeye ait sorunlarla da ilgili olup olmadığını şu anda bilemiyorum. Ama, ‘renk’ler eski Mezopotamya toplumlarının ayrıştırıcı belirlenimlerinden birisi idi ve burada da kullanılmış olması ihtimali varsayılabilir.

3) Aslında kaynakları eskiye dayanan dinler ve onların anlatımları, doğru ele alınırlarsa, yaşanılan tarihin ana çizgilerini, soyutlanmış haliyle bile olsa, saptamak olanaklıdır.

Çalışmasından yararlandığımız sayın Dr. A. Yılmaz Soyyer’in eserinde, Bektaşilikte çok rastlanan ‘devir’ kavramına ilişkin söyle deniliyor:

“Devir, maddi olarak görünen âleme düşen canlının önce cemad/cansız, sonra bitki, sonra hayvan ve en sonunda insan şeklinde görünüşüdür.İnsan-ı Kâmil oluşla sonuçlanan bu devre “kavs-ı uruc” da denir.”

...

Burada “âleme düsen canlının cansız” ligi gibi bir kurgu, buğun anlam verdiğimiz ‘âlem’ gibi kavramlar üzerinden pek açıklanamaz. Bu, kavramların soyutlanmasına bağlı, eski toplumun ittifak ritüelinin insan kurbanıyla (diğerleri namına) ilgili olan bir ifade tarzıdır... Fakat şimdilik geçelim bu noktayı.

Sayın Soyyer’in eserinde bu noktanın, devamı şöyle:

“Giridî Ali Resmi Baba devir konusuna da eserinde yer vermektedir. Bu konuya ruhu açıklamakla başlar. Ruh ona göre Allah’ın emridir ve Allah’ın “kün” emrinden zuhur eylemiştir.

Bir insanın ruhunun ona gelinceye kadar önce arştan, kürsten, yedi gök (semavat-ı seba) ten geçerek dört unsura ulaşması gerekir.

Bu Ay feleğinin altında olan âlemdir. Ondan sonra “m*******id-i selase” ye uğrar.

Dört unsurun hayatı da insani ruhun ona uğramasıyla oluşur.

Orada önce madene (?!) uğrar.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Çocuk Sünneti Bir İnsanlık Suçudur !

2009-06-01T11:07:00.000-07:00

Kız ve Erkek Çocuk Sünneti Bir İnsanlık Suçudur ve Engellenmelidir!

http://fotogaleri.hurriyet.com.tr/galeridetay.aspx?cid=18999&rid=2

Dün akşam, TRT Türk kanalında yeniden Kuzey Irak'taki Kürt topluluğu arasında kız çocuk sünneti hakkında bir pograma rastgeldim.

İster kız , ister erkek çocuk olsun, sünnet uygulamasının beş bin yıl önceki anlamlarını inceleyip ortaya koymaya çalışıyor isek de, günümüzün modern evrensel normları bakımından artık bu ritüel bir insanlık suçu olarak ele alınmalıdır.

Reşit olmayan çocuklarımızın vücudları hakkında karar verme hakkımız olamaz.

Aslında onların "din seçimleri" hakkında da karar hakkımız olamaz. Güya "hoşgörü" dinleri diye tanıtılan İslam veya Hiristiyanlık ( çünkü Museviliğin "hoşgörü" kavramıyla tanışıklığı bile yoktur) insanı çocukluğunda cendereye sokan ve bağımlı kılan bir yapı arzetmektedir.

Bu yapının ortaya çıkardığı toplumsal baskı, ateist olanların da, sünnet, vaftiz gibi edimleri, tekrarlamalarına yol açıyor. Bu dinsel edimlerin çocukların ruh ve düşünce dünyalarında yarattığı tahribatı, çocuğun çevreden dışlanacağı korkusuyla kabul eden ateistlerimizin hatalı bir tavır aldıklarını söylemek zorundayız.

Benzer işlem, ateistlere bile dini cenaze töreni düzenlemeye zorlayan koşullara direnmemek halinde de kendini ortaya koymaktadır.

Fakat özellikle kız ve erkek çocuk sünneti, günümüzde çok acil bir konu halini almaktadır.

Türkiye'de kız çocuk sünneti uygulaması olup olmadığını bilmiyoruz. Bu tür uygulamalar özellikle gizli kalıyor. Kuzey Irak Kürtleri arasında var olan bir uygulamanın, Türkiye'deki Kürtler arasında da olma olasılığı, maalesef bulunuyor.

Türkiye'de Şıh/şeyhler tarafından "ilk gece" hakkı kullanılan "gelin"lerin bile olması muhtemel ama, bunları açıklığa kavuşturacak hukuki ve akademik çalışmalar maalesef yürütülmüyor veya çok yetersiz.

Teorik çerçevesini belirlemeye uğraştığımız "sünnet" konusunda, medya mesuplarına, akademik çevrelere bu iletiyi dağıtmamızı rica ediyorum.

TRT Türk'deki programı video olarak sağlamak mümkün ise, onu da, Toplum Ve Tarih (TvT) Blog sayfalarına ekleyebiliriz; iyi olur diye düşünüyorum.

Saygılar.

****
Erkek ve Kadın Sünnetinin Temelleri
Erkek Çocuk Sünneti Üzerine
Eski Mısır'da Erkek Çocuk Sünneti
Erkek Çocuk Sünneti Ve Kirvelik
Erkek Çocuk Sünneti ve Fallus Kültü

Kadın Sünneti
Eski Ahit'te Erkek Sünnet'i Motifleri
Kürtlerde Kadın Sünneti Geleneği

Eski Ahit'te "kısır"lık..

Erkek Çocuk Sünneti ve Fallus Kültü

Eski Mısır'da Sünnet..

'Kurban'ın Kökeni ve ... “Eski Harran’da...Kurban"

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine-2

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine-3

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine-4

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine-5

Erkek Çocuk Sünneti Üzerine / 6

“Kirve”lik Ve Evlilik Yasağı-1

“Kirve”lik Ve Evlilik Yasağı-2

Eski toplumda "iğdiş"lik kurumu

Eski Ahit'te "Kutsal Erkek Fahişeliği"

Eski Ahit’te Erkek Sünnet’i Motifleri

Eski Ahit'te bir Adem tanımı ve Aden!

Kutsal 'İlk Ürün...'

'İlk oğul' kurbanı ve Eski Ahit

19. Yüzyılda BEKTAŞÎLİK-1

Bekâret fetvası...Zifaf..Kadın Sünneti

ABD'de Bekáret Yemini,Bekâret fetvası...Zifaf..Kadın Sünneti

Erkek Çocuk Sünneti Ve Kirvelik

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-**-**-*-*-*-*-*-*-*-*-***-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*

Eski Sümer Dini Üzerine

2009-05-25T09:02:00.000-07:00

Yazılı Mezopotamya tarihini yeterince incelemeden, toplum bilim alanında yapılan çalışmaların bir ayağı hep noksan kalıyor... ve yürüyüş tökezliyor.

Murat Belge, adeta “mayası bozuk”muş gibi ele aldığı “doğu toplumları”nın “kişiye tapma”sı konusunda esip yağarken, hayırhah tavır takındığı Hıristiyanlığın İsa’cılığında “kişiye tapma”nın, üstelik “bebeğe tapma” noktasına kadar uzanmakta olduğunu, maalesef bilmiyor. Gerçekten bilmiyor! Çünkü “kişiye tapma” deyince o, ya Orta Asya’daki Türkmenbaşı’ları örnek verebiliyor, ya da “tarihten” eski Mısır’da Firavunları! Tarih çapı ve bilgisi , ne yazık ki, bu kadar!

Mezopotamya’da yaşamış olan gerçek toplumların gerçek tarihlerini ve onların, insanlığın bütününe mal olan dini inançlarını, bu dinlerin, gerçek yaşama ait olarak ortaya çıkmış ve zamanla bozulup anlamsızlaşmış kurallarını tanımadan, kendi gerçek gündelik yaşamımızın değerlerini tanımak bile olanaklı değildir. Bu hususu yıllardır yazıyorum. Bu tür temel ilişkileri gereken ölçüde incelenmeden, sabah kalkınca başkalarına neden “selam” dediğimiz; şapka takma-çıkarma ile olan ilişkimiz, “mercimeği fırına vermek” sözünden neden kadın ve erkek arası cinsel ilişki bağlantıları çıkardığımız gibi, bir çok noktayı anlayamaz ve açıklayamayız.
Töreler hakkında yakınır, ama “amca oğlu-amca kızı” yakın akraba evlilik biçiminin İshak’ın “Büyük Oğlu” ve “Küçük Oğlu”nun “aayı kızı” ve “amca kızı” ile evlilik ilişki anlatımları olarak yer alan Eski Ahit’teki bağlantılarını saptayamayız.

13 ile 17 yaşındaki erkek çocukların “taş atma davaları”nı “çocuk hakları” bazında ele alır, ama 13 ile 17 yaş gurubundaki kız evlatlarımızın satış veya berdel yoluyla evlendirilip kadın haline getirilmelerinin tarihsel, sosyal nedenleri tanımaz ve tutarlı olmayan “ikili” tavırlar alırız.
Teorik konular ise, elbette bunlarla çok yakından ilgili. Fakat onları aşan ve daha derinlemesine ele alınması gereken bir alanda bulunuyor.

Diyelim ki “devlet” gibi devasa bir toplumsal örgütlenme ve işleyişe ait teorik-akademik bir konu var önümüzde...

Böyle bir "canlı organizma", onu doğuran toplumun “tarih rahmi”ndeki döllenişinden itibaren, aşama aşama tanınmadan ve her bir döneme ait kesitleri, önceki ve sonraki bağlantıları bakımından ortaya konulmadan çözümlenebilir mi?

Bırakalım kazıt bilim bulgularını, çözümlenmiş öteki tablet kayıtlarını bir yana, Mezopotamya dini literatürü olmadan, yine de, bu tür teorik konuların başarıyla ele alınabileceğini düşünmek doğru değil. Bu metodolojik bir taleptir.

Yakın zamanda yeniden göz attığım "Devlet" konulu bazı siyasi çalışmalar veya Akademik yayınlar, maalesef, kendilerine "başlangıç" için, en erken dönem olarak, Aristo ve Platon Yunanistan'ını alabiliyorlar ve genellikle de en fazla o dönemlere kadar geriye gidebiliyorlar; doğal olarak da "açılım"lar noktasında tıkanıyorlar.

"Eski Sümer Dini" ve Avestacılık, bu iki din bir arada ele alındığında, bizlere, birbirlerinin tamamlayıcıları olarak, Mezopotamya toplumlarının erken ilişki biçimlerini verirler. Tarihsel ve toplumsal temelinden koparılmış bir Avesta'ya yönelik filozofik yaklaşımların, konumuzu açıklayıcı fazla bir değeri olmadığı görülmüştür. Çünkü her şeyden önce, Kürtler arasında popülaritesi yükselmeye başlayan Avesta’nın ne “dediği” bile anlaşılabilmiş değildir.

Bu temel gerçeği örneğin bir Hollandalı akademisyen şöyle yineliyor:
"Homeros'un binlerce (sayfalık) kitabı yanında Zerdüşt'ün Gatha'ları sadece incecik bir kitapçık gibi gözükür. Ve bu kitaptaki dil olsun, içeriği olsun eski edebiyattaki eserlerin arasında en az anlaşılanıdır. Yoğun formu, çeşitli kelime oyunları ve söz dizim kurallarına aitliği bakımından zorlu sıralama, fikir çizgisinin orjinalliği aynı hatta gidiyor. Bunlardan anlaşıldığına göre, filozofik bakımdan yapılan bütün çabalara rağmen, Zerdüşt'ün bıraktıkları bütün yüzyıllar boyu girilmez kalmıştır..."

Bu sözlerle, gerçekte, bir kez daha, Mezopotamya tarihini yeterince incelememiş olma zayıflığına karşı bir “aydın özrü” veya “bahane”si öne sürülmüş olmaktadır. (Zerdüşt'ün İlahileri/Gathalar. Peri Yayınları, Sayfa,11) ( De Gatha's van Zarathoestra- Drs. G. J. A. Van Dantzig)

Oysa, Hollandalı bilim adamımız ve onu bizlere taşıyan Kürt aydınları, burada daha çok, Avesta'larla, erken dönem Sümer dinleri arasındaki bağlantıların yeterince ele alınmamış olmasını eleştirmeliydiler.

Avesta'nın erken Mezopotamya toplumlarıyla bağlantısının kurulmamış olmasına; Avesta’daki dinsel kavram ve jargonun kaynaklarının, bölgede yaşamış ve yaşayan toplulukların gerçek ve dini hayatında yeterince aranmamış olma eksikliğine vurgu yapılmalıydı.

Fakat Hollandalı akademisyenimiz de, çalışmasının ön açıklamalarında, Avrupa'lı "aydınlanmacılık" sınırlarını ve Nietzsche'in kavrayış alanını pek aşamadığını gösteriyor. Oysa, asıl yapılması gereken, Avesta yazılı metinleri ile, bu dinin yaşandığı ve uygulandığı, Asur, Hurri ve Pers toplumlarının örgütlenme ve yaşam tarihleriyle bağlarının derinlemesine ele alınması olmalıydı.

Avesta metinlerinin, MÖ. 1000 veya MÖ 600'lerde yaşadığı sanılan muhtemel bir Zerdüşt'e mal edilmeye kalkışılması, zaten konuyu baştan tarihsel bir çıkmazın içine sokmak demek oluyor. Kendi ayaklarına bizzat ateş edip kötürüm halde yarışmaya başlamak isteyen koşucunun durumu gibi bir şey bu… Avesta, içerdiği konu ve anlatımına soktuğu olaylar bakımından, rahatlıkla MÖ. 4. ve 5. binli yıllara kadar taşımaktadır bizi…

Erken Sümer ve Akad ilahileri ve-ya dinsel literatürü ile Eski Ahit'den geçerek İncil ve Kuran temel kavramları ve algılama biçimleri üzerine yapmış olduğumuz çalışmalar, bu dinsel metinlerin erken Mezopotamya topluluklarının karşılıklı ittifak ve çelişmelerinin ifade ediliş biçimleri olduğunu ve doğrudan doğruya, o toplulukların yaşam
tarzlarının zamanla bozulmuş anlatımlarına dayandığını açıklıkla ortaya koymuştur.

Avestaları ve öteki dinsel metinleri, artık yeterince tanımış olduğumuz erken Mezopotamya tarih eksenlerine oturtarak ele almaya başladığımız anda, mısralarında derin ve ulvi bir felsefi içerik keşfedilmeye kalkışılan Avesta'ların da, doğrudan doğruya, erken dönem topluluklarının kavramlarıyla, totem jargonlarıyla örülmüş bir tarih anlatımı olduğunu görmeye başlarız.

Örneğin Avesta:

" Size soruyorum Ahura Mazda,
benimle konuşun:
Dünya’yı aşağıya,
gök’leri yukarıya yerleştiren kim?
Suyu koruyan ve bitkileri yetiştiren kim?
Rüzgarları ve yüksek bulutları kovan kim?.."
(9. Gatha, 4..) (adı geçen kitap, sayfa.24)

dediği zaman, veya özellikle

-“kutsal sığırı yaratan”dan,
“toprağın ruhu’nun konuşmasından”,
”köpekler”den,
“ışık” tan,
“karan”lıktan,
“bitki”, “rüzgar”, “bulut”dan …
vb. bahsettiği zaman, bu kavramların, eski toplulukların coğrafi yerleşim alanlarına işaret ettiğini; Avesta topluluklarının hangi totem hayvan ve totem sunu bitkilerle ilişkili olduklarını; ritüel araçlarının “su” mu, “ateş”mi, yoksa “toprak” mı vb. olduğunu artık anlayabiliyoruz.

Avestacılığın kurban sunum biçimleri ve ölü defnetme kuralları, Sümer Dini'nde aktarılan defin biçimleriyle zıttır ve zıtlık halleriyle onları tamamlar. Ölü bedeni toprağa gömmeyi ve yakmayı yasaklayan bir Avestacılığın terminolojisini, filozofik derinliklerden çok, Göbekli Tepe'nin ceset kemiren yabani hayvanlarında, leş kargalarında, akbabalarında, ölü terk edilen gerçek yamyamlık alanlarında keşfetmek gerekiyor.

Sümer Dini'nin yazarı bay Hartmut Schmökel, doğrusu istenirse, çok güvenip dayanabileceğim bir yazar ve kazıtbilimci değildir ama, yine de, kazı raporları ve kazı sonuçlarından elde ettiği bilgileri toparlayıp sunma bakımından, okunması mutlaka yararlı olanlardan
birisidir.

Zaman kalırsa, yazarın yorumlarının eksik veya hatlı yanlarına dikkat çekmek ve yazarın Avesta ile Eski Ahit ve/ya Hıristiyanlık/ Süryanilik çizgileri ile kuramadığı ritüel bağlantılarını kurabilmek için bir dipnot düzenlemesi yapmayı düşünüyorum.

Örneğin “Sümer Dini”nin daha ilk satırlarında yer alan, rahiplerin dini törenlere çıplak katılmaları uygulamasını Nuh'un “Tufan” ritüelinden hemen sonraki ilk dönemlere ilişkin anlatımlarda görüyoruz... Nuh, Tufan sonrası, “Üzüm yetiştiriciliği mesleği”ni seçip de, şarap yapmaya başladığı için, şarap içmiş ve ( bir ritüelde) oğulları arasında bir çeşit görev düzenlemesi yaparken, “sarhoş olmuş” ve “çadır”da çırılçıplak yatmıştı...

“Manto”sunu iki oğlu çadırın içine keder geri geri gelerek, ona giydirmişlerdi. Nuh ise, Manto'sunu "sırtından alan" oğlunu “cezalandırır” gibi yaparak, ona, “kölelerin kölesi ol” diye sözde bir “beddua”da bulunmuştu. Açığa çıkartmış bulunuyoruz ki, “Kölelerin kölesi olmak” kalıpsal deyimi, o dönemin jargonu bakımından bir beddua değil, duadır ve Papalığa, Baş Rahipliğe atanmanın o zamanki bir ifade ediş tarzıdır.

Bay H. Schmökel ve tercümeyi yapan M. Turhan Özdemir, ortaya “yaşayan”, “canlı” bir dini fotoğraf çıkmasına hizmet edici bu tür noktaları çok fazla bilince çıkarmıyorlar.

Umalım, bu yöndeki çabalar, dinsel metinlerle, toplumumuzun bu günkü gerçek yaşamı, adetleri, ananeleri ve düşünce tarzıyla gereken bağların kurulmasını daha güçlü hale getirir.

Çünkü, bütün toplumlar aslında, bir ölçüde, kendi gerçek tarihlerinde yaşamaya devam ederler.

Ateizmin bilimsel temellere oturtulması çalışması da, zaten bütün bu temellerin ortaya konulma çabasından başka bir şey değildir.

Eski Sümer Dini Üzerine / 2

Latmos and Pidasa,Latmos et Pidasa,Latmos und Pidasa

2009-05-07T13:51:00.000-07:00

The Union of Latmos and Pidasa

L'Union de Latmos et Pidasa

Sur le texte d'inscription relative à l’union entre Latmos et Pidasa

http://209.85.129.132/search?q=cache:qmSCvxBA7VgJ:ashp.revues.org/index190.html+The+Union+of+Latmos+and+Pidasa&cd=10&hl=tr&ct=clnk&gl=tr&client=firefox-a

6 ) Passant en Asie mineure, on a dressé un panorama de la documentation disponible sur les sympolities, qui conduit de la Troade à la Lycie, et de l’époque classique à l’époque impériale.

On a souligné les interventions des rois dès la fin de l’époque classique en Troade et en Ionie (Téos-Lébédos, Éphèse), l’intérêt de la documentation numismatique qui présente deux ethniques associés l’un à l’autre (e. g. Plarasa et Aphrodisias), souligné la spécificité des sympolities lyciennes connues par l’épigraphie d’époque impériale, et mis en évidence l’intérêt du cas des deux Colophon d’une part, des nombreuses sympolities attestées pour la Carie d’autre part.

On a étudié l’inscription relative à l’union entre Latmos et Pidasa, W. Blümel, Epigr. Anat. 29 (1997), 135-142, dans la zone frontière entre la Carie et l’Ionie, après avoir rappelé ce que l’on sait de l’histoire de ces deux cités avant la fin du IVe s. av. J.-C. On a commenté l’importance dans le texte de l’homonoia, la création de la tribu Asandris, les rapports financiers entre les deux communautés, le culte de la Tauropole.

Pour caractériser ce texte par rapport aux autres conventions d’unions entre cités, on a souligné la réalité du déménagement des Pidaséens à Latmos et la construction de maisons sur la terre publique de Latmos, l’union des corps civiques prévue par les mariages, l’absence d’affichage de l’inscription à Pidasa, la fusion complète des deux communautés par disparition de celle de Pidasa.

C’est donc non une simple sympolitie, qualification proposée par A. Bencivenni, mais un véritable synœcisme, comme l’a défini M. Wörrle, que prévoyait le décret de Latmos, à l’instigation d’Asandros de Carie.

On a situé le texte dans la documentation déjà disponible sur la carrière de ce dynaste entre 323 et 313, et on s’est interrogé sur la durée de l’union entre les deux communautés, qui a dû être assez courte.

7) Le traité de sympolitie entre Milet et Pidasa, Milet I 3. Das Delphinion (1914), no 149, a permis de continuer l’histoire territoriale de la région du Grion et du Latmos. On a commenté le texte, le plus détaillé et le mieux conservé parmi les conventions de sympolitie, en examinant sa datation, en 187 ou 186 av. J.-C., en relation avec l’histoire d’Héraclée du Latmos, les institutions et le calendrier politiques de Milet, la défense de Pidasa (sens de l’expression « kata chôran » l. 17), les mesures permettant l’intégration fiscale progressive des Pidaséens. Si les Pidaséens ont sans doute en partie émigré à Milet déjà au moment de la conclusion de la convention, il n’est pas prévu qu’ils y émigrent tous; il est certain que le territoire rural de Pidasa, de fait assez éloigné de la ville de Milet, continuera à être exploité par les Pidaséens.

Les clauses fiscales permettent de restituer leur économie, dans un cadre géographique qu’éclairent la localisation de la ville et les témoignages des voyageurs anciens. Les Pidaséens reçoivent certes la citoyenneté milésienne, mais ne paraissent pas devoir être répartis dans les subdivisions civiques de Milet. Défendus par les Milésiens en cas de conflit avec une tierce cité, ils perdent d’un point de vue international la personnalité juridique d’une cité indépendante; mais ils semblent devoir conserver un statut institutionnel propre dans la cité de Milet, comme aussi leurs cultes poliades et leurs domaines sacrés et publics; on ne mentionne pourtant pas de magistrats qui leur soient propres. On a donc souligné les différences entre le synœcisme entre Latmos et Pidasa, avorté, et la sympolitie entre Milet et Pidasa, qui à terme se solda de fait par la disparition de cette dernière.

*-*-*
The text of inscription on the union between Latmos and Pidasa

6) Turning to Asia Minor, it gave an overview of the available documentation on sympolities which leads from the Troad to Lycia, and the classical age to the imperial age.

It was pointed out the contributions of kings at the end of the classical period in Troad and Ionia (TEOS-Lébédos, Ephesus), the interest of numismatic literature which has two ethnic associated with each other (eg Plarasa and Aphrodisias), emphasized the specificity of sympolities Lycian known epigraphy of the imperial era, and highlighted the interest of the two cases Colophon on the one hand, many sympolities certified for Carie other.

We studied the inscription on the union between Latmos and Pidas, W. Blümel, Epigr. Anat. 29 (1997), 135-142, in the border area between the caries and Ionia, after reviewing what is known about the history of these two cities before the end of the fourth century av. This has commented on the importance in the text of homonoia, the creation of the tribe Asandris, the financial relationship between the two communities, the cult of Tauropole.

To characterize it in relation to other agreements between unions cited, it was pointed out the reality of relocation Pidaséens to Latmos and building houses on public land Latmos, the union of the civic body under weddings, l failure to display the listing in Pidas, the full merger of the two communities of the disappearance of Pidas.

It is therefore not a simple sympolitie, qualification proposed by A. Bencivenni, but a true synœcisme as defined Mr. Wörrle, provided that the decree of Latmos at the instigation of Asandros of caries.

It was located in the documentation already available on the career of the dynasty between 323 and 313, and questioned the length of the union between the two communities, which have been quite short.

7) The Treaty between Miletus and sympolitie Pidas, Milet I 3. Delphinion Das (1914), No. 149, allowed to continue the history of the territorial area of Grion and Latmos. On a commenté le texte, le plus détaillé et le mieux conservé parmi les conventions de sympolitie, en examinant sa datation, en 187 ou 186 av. J.-C., in connection with the history of Heraclea Latmos, institutions and the political calendar of Miletus, the defense of Pidas (meaning of "kata chôran" l. 17), measures allowing 'progressive tax Pidaséens. If Pidaséens have no doubt partly migrated Miletus at the time of the conclusion of the Convention, it is not expected to migrate to all, it is certain that the rural areas Pidas in fact quite far from the city of Miletus, will continue to be exploited by Pidaséens.

The clauses allow tax refund their economies in a qu'éclairent geographical location of the city and the testimonies of former passengers. The Pidaséens receive citizenship milésienne certainly, but do not seem to be divided in subdivisions civic Miletus. Defended by Milésiens in case of conflict with another city, they lose from an international legal personality of an independent city, but they seem to maintain their own institutional status in the city of Miletus, as well as their religious poliades and their sacred areas and public and it does not judges of their own. It was therefore stressed the differences between synœcisme between Latmos and Pidas, aborted, and sympolitie between Miletus and Pidas, which ultimately ended in fact by the disappearance of the latter.

*-*-*-*
EPIGRAPHICA ANATOLICA
Zeitschrift für Epigraphik und historische Geographie Anatoliens
HEFT 31 (1999)

The Union of Latmos and Pidasa
L'Union de Latmos et Pidasa

*-*-*-*-*-*

Latmos-Pidasa İttifak Metni - VikiKaynak
LATMOS-PİDASA İTTİFAK METNİ ÜZERİNE

LATMOS-PİDASA İTTİFAKI
LATMOS-PİDASA (2)
LATMOS-PİDASA..(3)
LATMOS-PİDASA..(4)
LATMOS-PİDASA..(5)
Latmos and Pidasa,Latmos et Pidasa,Latmos und Pidasa

Latmos Kaya Resimleri Sergisi

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Eski Ahit'te 'Kardeş Karı-Kocalık'

2009-05-07T03:07:00.000-07:00

Eski Ahit'te 'Kardeş Karı-Kocalık'

'Kardeş karı-kocalık' tanımlaması şeklindeki 'karmaşık mesele', Eski Ahit'te İbrahim/ Abraham/ Avraham tarafından , karısı Sara'ya, aynı zamanda 'kız kardeşim' diye de bahsetmesi biçiminde devam etmektedir.

Nuh soyundan A(b)(v)raham, karısı Sara'yı, Eski Ahit’te iki ayrı bölümde 'kız kardeşim' diye de tanıtmaktaydı.

Eski Ahit'in ilk kitabı Yaratılış'ın 12. bölümünde, tanrı Yehova (Yeh-Wah/ E-A) tarafından daha henüz 'Ab-ra-ham' kılınmadan önce, sadece Ab-ram, İb-ram, Av-ram iken, karısı Sara'yı, Mısır Firavununa 'kızkardeşim' diye tanıtması şöyle anlatılmaktaydı:

"Avram Mısır'da.

Ülkedeki şiddetli kıtlık yüzünden Avram (Abram) geçici bir süre için Mısır'a gitti.
Mısır'a yaklaştıklarında karısı Sara'ya, "Güzel bir kadın olduğunu biliyorum" dedi, "Olur ki Mısırlılar seni görüp, 'Bu onun karısı' diyerek beni öldürür, seni sağ bırakırlar. Lütfen, 'Onun kızkardeşiyim' de ki, senin hatırın için bana iyi davransınlar, canıma dokunmasınlar."

Avram Mısır'a girince, Mısırlılar karısının çok güzel oldugunu farkettiler.
Kadını gören firavunun adamları, güzelliğini firavuna övdüler. Kadın saraya alındı. Onun hatırı için Firavun Avram'a iyi davrandı. Avram davar, sığır, erkek ve dişi eşek, erkek ve kadın köle, deve sahibi oldu.

Tanrı, Avram'ın karısı Sara yüzünden Firavunla ev halkının başına korkunç felaketler getirdi.

Firavun Avram'ı çağırtarak, "Nedir bana bu yaptığın?" dedi, "Neden Sara'nın karın olduğunu söylemedin?

Niçin 'Sara kızkardeşimdir' diyerek onunla evlenmeme izin verdin? Al karını, git!"
Firavun Avram için adamlarına buyruk verdi. Böylece Avram'la karısını sahip olduğu herşeyle birlikte gönderdiler." (12.Bölüm)

Ab-ram'ın, daha sonra Abraham olarak peygamberlik mertebesine erişmesinden sonra, karısını, 'kızkardeş' olarak tanıtması bir başka bölümde yeniden ele alınmaktaydı:

"İbrahim ile Avimelek.

İbrahim Mamre'den Negev'e göçerek Kadeş ve Sur kentlerinin arasına yerleşti. Sonra geçici bir süre Gerar'da kaldı. Karısı Sara için, "Bu kadın kızkardeşimdir" dedi. Bunun üzerine Gerar Kıralı Avimelek adam gönderip Sara'yı getirtti.

Ama Tanrı gece düşünde Avimelek'e görünerek, "Bu kadını aldığın için öleceksin" dedi, "Çünkü o evli bir kadın."

Avimelek henüz Sara'ya dokunmamıştı. "Ya RAB" dedi, "Suçsuz bir ulusu mu yok edeceksin?

İbrahim'in kendisi bana, 'Bu kadın kızkardeşimdir' demedi mi? Kadın da İbrahim için, 'O (erkek) kardeşimdir' dedi. Ben temiz vicdanla, suçsuz ellerimle yaptım bunu."

Tanrı düşünde ona, "Bunu temiz vicdanla yaptığını biliyorum" diye yanıtladı, "Ben de seni bu yüzden bana karşı günah işlemekten alıkoydum, kadına dokunmana izin vermedim.

Şimdi kadını kocasına geri ver. Çünkü o bir peygamberdir.
Senin için dua eder, ölmezsin. Ama kadını geri vermezsen, sen de sana ait olan herkes de ölecek, bilesin."

Avimelek sabah erkenden kalktı, bütün adamlarını çağırarak olup biteni anlattı. Adamlar dehşete düştü.

Avimelek İbrahim'i çağırtarak, "Ne yaptın bize?" dedi, "Sana ne haksızlık ettim ki, beni ve kırallığımı bu büyük günaha sürükledin? Bana bu yaptığın yapılacak iş değil."

Sonra, "Amacın neydi, niçin yaptın bunu?" diye sordu.

İbrahim, "Çünkü burada hiç Tanrı korkusu yok" diye
yanıtladı, "Karım yüzünden beni öldürebilirler diye düşündüm.
Üstelik, Sara gerçekten kızkardeşimdir. Babamız bir, annemiz ayrıdır. Onunla evlendim.

Tanrı beni babamın evinden gurbete gönderdiği zaman karıma, 'Bana sevgini söyle göstereceksin: Gideceğimiz her yerde kardeşin olduğumu söyle' dedim."
Avimelek İbrahim'e karısı Sara'yı geri verdi. Bunun yanisira ona davar, sığır, köleler, cariyeler de verdi.

İbrahim'e, "İşte ülkem önünde, nereye istersen oraya yerleş" dedi.
Sara'ya da, "Kardeşine bin parça gümüş veriyorum" dedi,
"Yanındakilere karşı senin suçsuz olduğunu gösteren bir kanıttır bu. Herkes suçsuz olduğunu bilsin."

İbrahim Tanrı'ya dua etti ve Tanrı Avimelek'le karısına, cariyelerine şifa verdi. Çocuk sahibi oldular.

Çünkü İbrahim'in karısı Sara yüzünden RAB Avimelek'in evindeki kadınların hamile kalmasını engellemişti" (BÖLÜM 20)

Hangi gerekçelerle kullanılmış olursa olsun, Eski Ahit'in en eski bölümlerinde, Sara, İbrahim'in 'karısı ve kız kardeşi' olarak nitelenmektedir.

Bu akrabalık kavramları, eski dönemin Sümer-Babil akrabalık kavramlarının devamıydı. Abram, sonradan Abraham halini alacak olan dini bir şahsiyet olduğu için, belki de, geçmiş akrabalık kavramlarını kullanmak zorundaydı da. Kurumsal mirası sürdürmek durumunda kalanlar, genel olarak, artık gerçek yaşamdan uzaklaşmış kimi kavram ve kurumları, geçmiş geleneğin sürdürülmesi bakımından, kullanmaya devam ederler.

Eski Ahit'in bu iki bölümünde, Abraham ile Sara arasındaki 'kardeş karı-koca' nitelemesi, yeni ahlaki değerler temelinde, çeşitli gerekçeler eklenerek 'kabul edilebilir' hale getirilmeye calışılmış gibidir. Eldeki Eski Ahit metinlerinde, bu kısımların sonradan gözden geçirilip düzeltildiğini; Sara için 'kız kardeş' kavramının kullanılmasının 'gerekçelendirilmeye' çalışıldığını düşünmek için nedenler var.

Herşeyden önce, 'baba bir ana ayrı' kardeşlik tezi, Eski Ahit'in 11. Bölümünde, oldukça ayrıntılı verilen secere kayıtlarıyla uyuşmamaktadır. Secere kayıtlarında şöyle deniliyordu:

"Terah soyunun öyküsü: Terah; Avram, Nahor ve Haran'ın babasıydı. Haran'ın Lut adlı bir oğlu oldu.
Haran, babası Terah henüz sağken, doğduğu ülkede, Kildaniler'in Ur Kenti'nde öldü.
Avram (Abram)'la Nahor evlendiler. Avram'ın karısının adı Saray, Nahor'unkinin adı Milka'ydi. Milka Yiska'nın babası Haran'ın kızıydı.
Saray kısırdı, çocuğu olmuyordu.
Terah, oğlu Avram'ı, Haran'ın oğlu olan torunu Lut'u ve Avram'ın karısı olan gelini Saray'ı yanına aldı. Kenan ülkesine gitmek üzere Kildaniler'in Ur Kenti'nden ayrıldılar. Harran'a gidip oraya yerleştiler."

Bu soy kütüğünde Sara, sadece, "Terah'ın oğlunun karısı olan gelini" olarak nitelenir. Sara'nın, Terah'ın bir başka kadından olma kızı olduguna dair bir belirti yoktur.

Buna karşılık, Sara'nın, 'kısırlığı' özel bir belirleme olarak yer almaktadır. Eski toplumda, kısırlık biyolojik olduğu kadar, kocasına çocuk vermeyen kutsal kadınları tanımlamak için kullanılmaktaydı. 'Kocasına çocuk doğuran' veya 'kocasına çocuk temin eden' kutsal kadınlara ilişkin hükümlerin anlamlarını Eski Yazılı Yasalarda incelemiştik. Sara'nın, kocasına 'çocuk vermeyen' anlamında 'kısır' bir kutsal kadın olduğu anlaşılıyor. Sara, kendi cariyesi Agar (Hacer)'i Abraham'a sunarak, kocasına 'çocuk temin etmiş bir kutsal tapınak görevlisi' olmalıydı.

Sara'nın öne çıkarılan 'kısırlığı', onun, Eski Ahit'in düzenlenişi sırasında artık gözden düşmüş olan 'kutsal fahişe'lik özelliğini, bir anlamda gizlemeye yönelik olmalıdır..

Eski Ahit'te yer alan 'karı-koca kardeşlik' kavramlarının kullanımı Abraham ve Sara ile sınırlı değildi.(2) Eski Ahit' gibi “kutsal bir kitap”ta;

"Beni dudaklarıyla öptükçe öpsün!
Çünkü aşkın şaraptan daha tatlı.
Ne güzel kokuyor sürdüğün esans,
Dökülmüş esans sanki adın,
Kızlar bu yüzden seviyor seni.
Al götür beni, haydi koşalım!
Kıral beni odasına götürsün."....

gibi "Süleyman'ın İlahiler İlahisi"nde yer alan bu tür 'erotik şarkılar'da, “kızkardeş-erkek kardeş” akrabalık kavramı ile 'karı-koca' olmak arasındaki eşitleme, bunun, genel bir kullanım tarzı olduğuna tanıklık etmektedir.

"Süleyman'in İlahiler İlahisi" arasında aktarılan bir şarkı şöyleydi:

"Erkek:
Ah, ne güzelsin, aşkım, ah, ne güzel!
Peçenin ardındaki gözlerin güvercinler gibi.
Siyah saçların Gilat Dağı'nın yamaçlarından inen
Keçi sürüsü sanki.
Yeni kırkılıp yıkanmış,
Sudan çıkmış koyun sürüsü gibi dişlerin,
Hepsinin ikizi var.
Yavrusunu yitiren yok aralarında.
Al kurdele gibi dudakların,
Ağzın ne güzel!

Peçenin ardındaki yanakların
Nar parçası sanki,
Boynun Davut'un kulesi gibi,
Kakma taşlarla yapılmış,
Üzerine bin kalkan asılmış,
Hepsi de birer yiğit kalkanı.
Memelerin sanki bir çift geyik yavrusu,
Zambaklar arasında otlayan
İkiz ceylan yavrusu.
Gün serinleyip gölgeler uzayınca,
Mür dağına,
Günnük tepesine gideceğim.
Tepeden tırnağa güzelsin, aşkım,
Hiç kusurun yok.

Benimle gel Lübnan'dan, yavuklum,
Benimle gel Lübnan'dan!
Amana doruğundan,
Senir ve Hermon doruklarından,
Aslanların inlerinden,
Parsların dağlarından geç.

Çaldın gönlümü kızkardeşim, nişanlım, (yavuklum),
Bir bakışınla,
Gerdanlığının tek zinciriyle çaldın gönlümü!
Aşkın ne güzel, kızkardeşim, yavuklum,
Şaraptan çok daha tatlı;
Esansının kokusu her türlü baharattan güzel!
Ey yavuklum, bal damlar dudaklarından,
Bal ve süt var dilinin altında,
Lübnan'ın kokusu geliyor giysilerinden!
Kapalı bir bahçesin sen, kızkardeşim, yavuklum,
Kapalı bir kaynak, mühürlü bir pınar.
Fidanların bir nar cennetidir;
Seçme meyvelerle,
Kına ve hintsümbülüyle,
Hintsümbülü ve safranla,
Hintkamışı ve tarçınla, her türlü günnük ağacıyla,
Mür ve ödle, her türlü seçme baharatla.
Sen bir bahçe pınarısın,
Bir taze su kuyusu,
Lübnan'dan akan bir dere.

Kız:
Uyan, ey kuzey rüzgarı,
Sen de gel, ey güney rüzgarı!
Bahçemde es de güzel kokusu saçılsın.
Sevgilim bahçesine gelsin, seçme meyvelerini

Erkek:
Bahçeme girdim, kızkardeşim, yavuklum,
Mürümü topladım baharatımla,
Gümecimi, balımı yedim,
Şarabımı, sütümü içtim.
Kızın Arkadaşları
Yiyin, için, ey dostlar!
Mest olun aşktan, ey sevgililer!

Kız:
Ben uyuyordum ama yüreğim uyanıktı.
Dinleyin! Sevgilim kapıyı vuruyor.
"Aç bana, kızkardeşim, aşkım, eşsiz güvercinim!
Sırılsıklam oldu başım çiyden,
Kaküllerim gecenin neminden."
Entarimi çıkardım,
Yine giyinmeli miyim?
Ayaklarımı yıkadım,
Yine kirletmeli miyim?
Kapı deliğinden uzattı elini sevgilim,
Aşk duygularım kabardı onun için.
Kalktım, sevgilime kapıyı açayım diye,
Mür elimden damladı,
Parmaklarımdan aktı
Sürgü tokmakları üzerine.

(...)

Her satırı “Sümer-Babil kutsal çiftleşme ilahileri”ni; törensel koro şarkılarını anıştıran 'Süleymanın İlahiler İlahisi' parçaları, “kız ve erkek kardeş” akrabalık terimlerini kullanan “erkek ve kadınlar arasındaki evlilik”, cinsel ilişki şarkılarından başka bir şey değildi. Bu şarkılar içerisinde;

"Keşke kardeşim olsaydın,
Anamın memelerinden süt emmiş.
Dışarıda görünce öperdim seni,
Kimse de kınamazdı beni.
Önüne düşer,
Beni eğiten
Anamın evine götürürdüm seni;
Sana baharatlı şarapla
Kendi narlarımın suyundan içirirdim.
Sol eli başımın altında,
Sağ eli sarsın beni.
Ant içiriyorum size, ey Yerusalim Kızları!
Aşkımı ayıltmayasınız, uyandırmayasınız diye,
Gönlü hoş olana dek."

biçiminde daha tanımlayıcı olan aşk şarkıları, 'erkek-kız kardeş' akrabalık kavramları ile anlamdaş olarak kullanılan evlilik, sevgililik, karı-kocalık ilişkilerinin 'üvey kardeşlik' olasılığıyla açıklanamayacak kadar "karmaşık bir mesele" olduğunu göstermeye yeter de artar bile!(3)

Paris

06.10.2004

safakacmaz@yahoo.com

Açıklayıcı Notlar:

(1) Ab-ram ve Ab-ra-ham kavramlarının isim değil, bir dinsel kategori olduğundan bahsetmiştik. Tanrı Yehova, Ab-ram'ın 'ismini' değiştirip, onun artık 'kavimlerin babası' olması anlamında 'Ab-ra-ham' olduğunu ilan ederken bunu açıklıkla ortaya koymaktadır. Tanrı Yehova'nın, Saray'ın 'ismi'ni de Sara olarak değiştirmeyi önemsediği anlaşılıyor.

Öte yandan, Eski Ahit'in değişik versiyonları, Ab-ram'ı, Ab-ram olarak değil, Av-ram ; Abimelek değil, Avimelek.... biçiminde yani B harfi ile V harfini değiştirerek yazıp okumaktadırlar. Kiril alfebesinde B harfi günümüzde de V olarak okunmaktadır. Ruslar, bu okuyuş nedeniyle olsa gerek, Musevileri 'Yevre' olarak tanımlamaktadırlar. Bu kavramın 'Batıdakiler', 'Batılılar' anlamında kullanılmış olduğunu ve Yevropa - Avrupa'nın da bu Batı yön kavramı ile bağlantılı olabileceğini düşünmek mümkün görünüyor. Sümer-Babil tabletlerinde, Martu olarak okunan topluluk 'Batıdakiler' anlamındaydı. Martu veya Marduk'u, Eski Ahit'in Namrut'u kabul edersek, Nemrut yöresi, Sümer ve Babil için gerçekten de 'Batı' idi.

2)Turan Dursun, yetersiz sosyolojik birikiminden ve aslında "genel din kültürü" zayıflığından ötürü (sadece İslam lafzını ve literatürünü bilmek "din bilgisi" anlamına gelmiyor..), "İbrahim'in karısı Sara'ya Kız kardeşim" demesini , onun genel olarak yalan söyleyen birisi olduğuna kanıt olarak kullanmaktan daha öteye geçebilmiş değildir.

Bu yönüyle de, Musevilerin, İslamcıların dinsel zemininde kalmaya devam eder. Tek farkla: Ötekiler bu "yalan"ı olumlarlar ( yani, böylece "Abraham kendini böylece kurtarmış oldu"...gibi takiyyeciliği överler) ; T. Dursun ise olumsuzluk (yalancının biri!) örneği olarak niteler. Ama onlar, "Karım ve kızkardeşim" akrabalık terimlerinin Abraham döneminde Tevrat'ta yazılmış haliyle (Kızkardeşim ve karım!) kullanılmış olabilme olasılığını akıllarına bile getirmezler. Hitit, Anadolu ve Mezopotamya topluluklarının, MÖ. 2000'li yıllardaki akrablık kavramları kullanımı ve evlilik ilişki türlerindeki kuralları ile , onlara çok bağlı "Abraham geleneği" arasında bir ilişki kurma denemesinde bile bulunmazlar. Çünkü, sanki "akrabalık" kavramları "Adem'den bu yana..." değişmemiş ; "evlilik kuralları" eskiden beri aynen şimdiki gibiymiş gibi bakmaya devam ederler... (Turan Dursun için, bkz: Din Bu/2 , "Kuran'a ve Hadislere göre İbrahim "yalan" söyleyebiliyordu.."( sy. 233/234)

Abraham'ın oğlu ve gelini, yani İshak ve Rebekka arasındaki akrabalık terimlerde de, "kısır"lık ve "kızkardeş karım" bağıntılarında Abraham/Sara örneği aynen tekrar edilmektedir.

*-*-*-*

神のあらゆる種類の理想主義との歴史的、

2009-04-25T04:24:00.000-07:00

リチャードDawkins ....の無神論 ...atheism of Richard Dawkins....CommentsAdd Star

編集

.... .....私たちは、神のあらゆる種類の理想主義との歴史的、社会的に科学的無神論を構築する

...私たちは18世紀のMr.Richard Dawkins低俗な無神論を残すことを期待する。世紀....

http://toplumvetarih.blogcu.com/

http://toplumvetarih.blogcu.com/atheism-of-richard-dawkins-de-l-atheisme-richard-dawkins_41368161.html

無神論の科学的根拠を強化

編集
人類学と無神論（ 2006年）の強化

編集
人類学と無神論の強化（ 2008年1月）

編集
人類学と無神論の強化（ 2007年9月/ 12月）

編集
洪水や宴会：宗教的な祝日...

編集
サン-出生の週' - 'ハッピー誕生週

編集

イスラム*では、なぜインドで作成されたアダム？
トルコの"国籍" CommentsAdd Star

編集

過越の祭りとイースター*型。
旧約聖書では、ラムとマトンのイエスの理由！

編集
最新記事、最新の記事は、記事neuesten死ぬ

編集
ギリシャの特別ランチとの間 CommentsAdd Star

編集
Cyrusシリンダー、シリンダCyrusインcription 、

編集
人類の文明は、アライアンスのプロセスです...

編集

アライアンス文明と文明の衝突の

エデッサの異教徒信仰* 、来世を信じて

http://toplumvetarih.blogcu.com/

http://toplumvetarih.blogcu.com/atheism-of-richard-dawkins-de-l-atheisme-richard-dawkins_41368161.html
-*-*

atheism of Richard Dawkins....

atheism of Richard Dawkins, de l'athéisme Richard Dawkins,

2009-04-12T05:24:00.000-07:00

Nous construisons l'athéisme scientifique et historique de la base sociale contre toutes les formes de l'idéalisme de Dieu’tiques…

Nous espérons Mr.Richard Dawkins va quitter l'athéisme vulgaire de XVIII. siècle ...

http://toplumvetarih.blogcu.com/

* Renforcer la base scientifique de l'athéisme
* Renforcement de l'anthropologie et de l'athéisme (Année 2006)
* Renforcement de l'anthropologie et de l'athéisme (Janvier 2008)
* Renforcement de l'anthropologie et de l'athéisme (2007 Septembre / Décembre)
* “Déluge” ou Banquet: Fêtes religieuses ...
* Saint - naissances Week '-' Happy Birth Semaine
* Dans l'Islam, pourquoi Adam a été créé en Inde?
* "La nationalité de la Dinde"
* Dinde/Turkey et la Turquie : les sujets les racines historiques
* Types de la Pâque et à Pâques.
* Dans l'Ancien Testament, le motif de l'agneau et le mouton pour Jésus!
* Les derniers articles, les derniers articles, die neuesten Artikel,
* Cylindre Cyrus, Cyrus Cylinder ins cription,
* La civilisation humaine est un processus de l'Alliance ...
*Alliance des civilisations et guerre des civilisations
* Dans la croyance païenne d'Edesse, croire en l'au-delà
http://toplumvetarih.blogcu.com/

**

atheism of Richard Dawkins,
12.4.2009

http://toplumvetarih.blogcu.com/

We build scientific atheism in the historical and social basis against all kinds of idealism God's

We hope Mr.Richard Dawkins will leave vulgar atheism of XVIII. century ...

http://toplumvetarih.blogcu.com/

* Strengthening the scientific basis of atheism
* Strengthening of anthropology and atheism (Year 2006)
* Strengthening of anthropology and atheism (January 2008)
* Strengthening of anthropology and atheism (2007 September / December)
* Flood or Banquet: Religious holidays ...
* Saint - births Week '-' Happy Birth Week
* In Islam, why Adam was created in India?
* "The Nationality of Turkey"
* Types of Passover and Easter.
* In the Old Testament, the grounds for lamb and mutton for Jesus!
* The latest articles, latest articles, die neuesten Artikel,
* The Days of Greek special lunch and
* Cyrus Cylinder, Cyrus Cylinder ins cription,
* The human civilization is a process of the Alliance ...
Alliance of civilizations and clash of civilizations
* In Pagan belief of Edessa, believing in the afterlife

http://toplumvetarih.blogcu.com/

***

İnsanbilim ve Ateizmin Güçlendirilmesi (2007 Eylül/Aralık)

2009-04-11T10:00:00.000-07:00

Tevrat,İncil ve Kuran’ın Kaynaklarına İlişkin Açıklama Notları
ESKİ TOPLUM’DAN GÜNÜMÜZE-1 (Önsöz)

Ekim 2007

KUTSAL TUFAN'LAR...(1)
Kuran ve Tevrat'ta 'Kutsal Tufan' ...(2)
'Sümer-Akkad' Metinlerinde 'Kutsal Tufan' Anlatımı-3
"Tevrat, İncil ve Kuran'ın Mezopotamya Yazın Kaynakları" TÜYAP Kitap Fuarında
TÜYAP Fuarında Buluşma ve İmza Günü
TÜYAP Kitap Fuarı'nda İmza Günü
Safa Kaçmaz ile Su TV'de söyleşi
Toplum Ve Tarih Dizini-1 Yayınlanıyor...
Kutsal Yamyamlıktan, Nuh’un Gemisi’ne

Kasım 2007

Tarihsel bakımdan Ortadoğu- EY İsrail,Sus ve Beni Dinle!
Tarihsel bakımdan Ortadoğu- EY İsrail,Sus ve Beni Dinle-1
Tarihsel bakımdan Ortadoğu- EY İsrail,Sus ve Beni Dinle-2
Tarihsel bakımdan Ortadoğu- EY İsrail,Sus ve Beni Dinle-3
Sağ'daki Cennetlik, Sol'daki Cehennemlik Kavrayışının Kökenleri

Aralık 2007

18. YÜZYIL İNGİLTERE'SİNDE TARİH YAZIM KURAMLARI ve TARİHİ ROMAN
ESKİ KAYITLARI ‘OKUMA’ YÖNTEMİ
Bayram’ların Kökeni Üzerine
Barışın Olsun Yeni Yıl!
Tufan’ın Kutsal Aşure’si
Tanrı Yedinci Günü Neden Kutsadı?
“7. Gün Tatili” ,Oruç’un,Bayram’ın Kökenleri
‘Kutsal kötü gün’ ,Oruç-1
‘Kutsal kötü gün’ , Oruç-2
“7. Gün Tatili” ,Oruç,Bayram...
"Şabat Günü"nün Kuralları
Eski Yasalarda 'Saç-Sakal Kesme' Cezası..
Kıl Kültünün Kökenleri
Kıl Kültünün Kökenleri-2
Kıl Kültünün Kökenleri -3
Kuran’da Saç Tıraşı
İncil'de Kutsal Baş Tıraşı Ritüeli
"Ey anamın oğlu, saçımdan sakalımdan tutma!”
Eski Toplumda Alın Saçı Kesim Biçimi
Eski Toplumda Alın Saçı Kesim Biçimi-2
'Saç-sakal' Ve Erkek-Kadın Türbanı
“Başörtüsü İslam’dan önce de vardı”
Kurban'ın "Saç tıraşı","Kolye" ve "Av yasağı" İlgisinin Nedenleri
Kıl Kültü ve Peygamber'in Sakal-ı Şerifleri..
Hitit şapka biçimleri...
Kızılbaş kavramı ve Erkek Başörtüsü 'Keyfiye'
Erkek Başörtüsü 'Keyfiye'
Gündelik veya Dini Kavramların Kökenleri..
Kavramların Serüveni...
"Zeus Soteros" , ‘Ürün’,‘Çekirge’ Kavramları..
Kuran’ın ‘okunma’ yöntemleri
"Cennette Sağ'ın adamları","Cehennemlik Sol'un adamları"..
Kuran'da ‘Sağ’ ve ‘Sol’ Kavramları İle Tanrının 99 Tanımı Üzerine
Eski Tabletlerde “Sinek” kavramı ve İslamda “Sineğin ‘idrâki’” Konusu.
Kutsal Yazilarda ‘Kara’, ‘Kel’, ‘Kör’ Motifleri
"Sinek","Balık" ve Öteki "Hayvan"lar.
Erken Tapınaklarda ‘Köpek’, ‘Sinek’...
Yeni Yıl Şenliğinde “Köpek”, “Sinek”...
Kutsal ‘Kör’ler, ‘Köpek’ler, ‘Sinek’ler....
Eski Dinlerin "Hayvan-insan" Topluluk Kaynakları
Avesta’da ‘Köpek’ Çeşitleri...
Avesta'da 'kör sinek' ve 'çekirge' kavramları...
Avesta'da 'kör sinek' ,'arı' , 'çekirge' çizimleri...
Eski Toplumda 'Veba', 'Atsineği' ,'Sağanak Yağmur' (Tufan)...
“Ateş”, “Tuz”, “Kükürt” Tufanları…
Eski ve Yeni Ahit'te Köpek Motifleri
Kıyamet Çeşitleri: “Ateş”, “Tuz”, “Kükürt” Tufanları…
Avesta’da Köpek Totemi Ve ‘Köpek’ Çeşitleri-Motifler..
Tükürüğün Kutsallığına İlişkin 2.not
Dinsel Yazında ‘Yer’, ‘Gök’ :"Sümer ve Akad"
"Yoktan Varediş" Tahrifatı...
Kutsal 'yaratılış'ta 'kara' yer, 'mavi' gök...
“Yaratılış Bilmecesi”ni Çözmek !
...Ve Adem 'Meyveyi' Yiyince Gözleri Açıldı..1
Kutsal Somun Ve Tabletlerde 'Yer/dünya' çizim ilişkisi
...Ve Adem 'Meyveyi' Yiyince Gözleri Açıldı..2
Ilk Sekil Yazilar
Kutsal Kitaplarda ‘Yer-dünya’ Kavramı-1
Kutsal Kitaplarda ‘Yer-dunya’ Kavramı-2
Kutsal Kitaplarda ‘Gök’ Kavramı-1
Kutsal Kitaplarda ‘Gök’ Kavramı-2
Kutsal Kitaplarda ‘Gök’ Kavramı-3
Kutsal Kitaplarda ‘Gök’ Kavramı-4
Enuma Eliş...'Yaratılış'ın Sümer anlatımı...
"Eski Toplum"da "İlk Oğulluk Hakkı"
Eski Toplumda Büyük-Küçük Oğul Paylaşımı...
Eski Toplumda Kız ve Erkek Çocukların Miras Paylaşım Düzeni (1)
Eski Toplumda Kız ve Erkek Çocukların Miras Paylaşım Düzeni (2)
Eski Toplumda Kız ve Erkek Çocukların Miras Paylaşım Düzeni (3)
Kutsal 'İlk Ürün...'
Kutsal "ilk ürün" Örnekleri
Kurban ve İsa'nın vaftizi...
Eski Ahit'te 'İlk çocuk' kurbanı ve 'ilk ürün' sunumu...
Eski Ahit'te 'İlk çocuk' kurbanı ve 'ilk ürün' sunumu...-2
'İlk oğul' kurbanı ve Eski Ahit
İlk Oğul Kurbanından ‘Yaş Günü’ne...
'Yaş Günü' Töreni ve ‘Mum Söndürmek’
Sümer ('İlk') Oğul'u [Dum(uzi)'den Adem'e]-1
Sümer ('İlk') Oğul'u [Dum(uzi)'den Adem'e]-2
Hayvan-Bitki totem adları ile Tanrı-ça adları arasındaki ilişkiler
«Adem’in Yaratılışı»nın ve «Tufan»ın Tarihleri
Kardeş Katili Kain-Kabil'den Gezgin Derviş-Abdal-Keşişlige..
Kuran'da Adem Neden Farklı Maddeler'den Yaratılmıştı?
Kuran'da Adem Neden Farklı Maddeler'den Yaratılmıştı?-2
Adem ve Şeytan
Adem'in Gözü Nasıl Açıldı?
Dumuzi'den Adem'e İlk Oğul
Totem Hayvan-Bitki Dönemi Kavramları...
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'İnsanlık'a-1
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-2
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-3
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-4
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-5
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'İnsanlık'a-6
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-7
antropolojik analize ilişkin
"Antropoloji":Kurban-Sunu ve İnsanbilim
"Antropoloji":Kurban-Sunu ve İnsanbilim -2
"Antropoloji":Kurban-Sunu ve İnsanbilim -3
Farklı Öldürme Biçimlerinde Eski Toplumun Değerleri
Felsefenin Serüveni
Murat Belge'nin “Kötü Toplum”-“ İyi Toplum”u..
Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-8
* Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-9
Yamyamlıktan Uygarlığa Geçişte Hayvan Kurban Ve Bitki-Ağaç Sunum'un Rolü
İnsan,Kişi,Adem,Ululu,Nitah.. gibi 'insan türleri' Üzerine
"Kuran'da Başörtüsü Farz Değil"
'Taşlayarak öldürme' ve insanbilim!
Eski Toplumda Yamyamlık ve Renklerin Önemi
'Tufan' Bir Ayin'di !
'Kurban'ın Kökeni ve ... “Eski Harran’da...Kurban"
Kurban Sunum Ve İdam Biçimleri
İslam'ın,Diyanet’in 'Kurban'Kavrayışları..
Ritüeller: Diş Kırma, Kurban....
İnsan kurban edilen bir Hitit ritüeli üzerine-1
İnsan kurban edilen bir Hitit ritüeli üzerine-2
İnsan kurban edilen bir Hitit ritüeli üzerine–3
Enuma Eliş'in Canavarları'ndan Totem ve Burçlara
Totem Hayvan-Bitki'den Burçlara...
ENKİ’NİN TAŞLANMASI VE ŞEYTAN TAŞLAMA
Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-3 (Çocuk Kurbanı)
ÖLDÜRME BİÇİMLERI VE KURBAN TÖRENLERİ-1
ÖLDÜRME BİÇİMLERI VE KURBAN TÖRENLERİ-2
FARKLI ÖLDÜRME BİÇİMLERİNİN KAYNAKLARI–1
Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-2
Oruç'un Kökenleri Üzerine
TANRI SU’LARI NEDEN YARATMADI?
Su ve Ateşle Vaftizin Kaynakları
Her Toplumda Farklı 'Kutsal Gün'ün temelleri
ESKİ YAZILI YASALAR
İsrail’de Şabat…
İslami Yükselişte KONDA Araştırması...
Tanrıların tahtı Nemrut
İslam’da “Kurban’ın Kusursuzluğu” ve Abdest Ediminde Arındırılan Organlar Hakkında
“Dinsizim Elhamdüllah!”-2
"Dinsizim Elhamdüllah" Çizgisinin Tartışılması..
Ümmet Cemahiriyesine Doğru…Yeşil Gıravatlılar...
'Laik Devlet'ten 'Ümmet Cemahiriyesi'ne Geçiş Sürecindeki Türkiye
MAKALELERLE MARDİN

********************************************************************

İnsanbilim ve Ateizmin Güçlendirilmesi (2008 Ocak)

2009-04-11T09:58:00.000-07:00

İnsanbilim,Toplumbilim,Dinbilim,Tarihbilim

Ocak 2008

Yamyamlıktan Uygarlığa Geçişte Kurban..
Eski Toplumda Yamyamlık ve Kalıntıları
“Töreniz Batsın” Ve “Amin”
''Laik ve generaller kaybetti''
Erkek Çocuk Sünneti Üzerine
Eski Mısır'da Erkek Çocuk Sünneti
Erkek Çocuk Sünneti Ve Kirvelik
Kardeş’ler Arası Evlilik, Rotasyonel Yönetim Ve Eski Ahit- (1)
Eski Ahit'te "Kutsal Erkek Fahişeliği"
Sümer Tanrılarına Farklı Kurban Sunumu...
Konuşma Kültürü ve Uygarlık...
"Yalancılık kültürü" -Barbarlık ve Uygarlık!
Zaman Ölçüm Değerleri-1
«Türk » Kavramının Tarihteki Anlamları Hakkında...
“Dini İktidarı Olgusu” Ve Medya’da Fikirsel bir Dönüm…mü?
Lahmuke Lahmî
Bu devirde “Dinen” çok evlilik olur mu?
Dinler,Kutsal İçki ve Haşhaşilik vb.
“Ehl-i beyt” Kavramının Kaynakları
Eski Toplumda Dualizmin Kaynakları
Summer,Sümer,Şumeru kavramları...
'Summer-Sümer' kavramları ve Sam,Sinnar,Samarra...
'Yaratılış'ın Sümer Kaynakları...
YER VE GÖK, KURAN’DA ÂDEM VE ŞEYTAN!
‘Cin Topluluğu’ ve ‘İnsanoğlu Topluluğu’
Eski Çizimlerde, Yıldız, Dünya, Adam..
Altı gün sürmüştü Tufan..!
Nuh Dileği...
Tufan’dan Önce -Tufan’dan Sonra
Tufan’dan Önce -Tufan’dan Sonra-2
Tufan’dan Önce-Tufan’dan Sonra-3
Tufan'dan Önce- Tufan'dan Sonra-4
Tufan'dan Önce- Tufandan Sonra-5
Tufan'dan Önce- Tufandan Sonra-6
DİLBİLİM VE DİNBİLİMİN BAZI TEMEL SORUNLARI
Sümer Oluşumu ve Larsa Kıraliyet Listesi...
Uruk 'Beyaz Saray'ı...
"Medeniyetler" Çatışması Ve "Medeniyetler" İttifakı...
Dini devlete doğru giderken...
Kültür Tarihimizde "Lanet" (Beddua) Konulu Bilimsel Çalışma
Sofra Kültürü Farklarının Kaynakları
Marul Yeme Yasak veya Gereği ...
“İlk insan Yer'den,İkinci insan gök'ten..”..
Kutsal Kavramların Anlamları
Din'ler Nasıl Eleştirilebilir?
Murat Belge,Hıristiyanlık ve Yuhanna
Murat Belge'lerin "İnanç ve düşünce”leri..
Murat Belge,Hıristiyanlik ve Yuhanna-2
Murat Belge'lerin Hıristiyanist ‘Ateizm’i ..
Büyük Oğul Ve Küçük Oğul Ayırımının Temelleri...
“Samson (Şimşon)’un Gücü”nün Kaynakları
DUMU'DAN ADANA'YA-1
DUMU'DAN ADANA'YA-2
DUMU'DAN ADANA'YA-3
DUMU'DAN ADANA'YA-4
DUMU'DAN ADANA'YA-5
İnanna Tapınağı...
“Kirve”lik Ve Evlilik Yasağı-1
“Kirve”lik Ve Evlilik Yasağı-2
Kutsal Evliliğin Kaynakları
Eski Toplumda 'Yakın Akraba' Evlilik Yasağı...
Gudea Tabletleri-1
Gudea’nın silindir damgaları üzerine-5
Gudea Tabletleri-2
Gudea Tabletleri
Parasetamol İnanç ve Fikirler
Gudea Mühürü ve Kutsal Evlilik Töreni-1
Gudea Mühürü ve Kutsal Evlilik Töreni-2
Gudea’nın Silindir Damgaları Üzerine..
Gudea’nın silindir damgaları üzerine-2
Gudea’nın silindir damgaları üzerine-3
Gudea’nın silindir damgaları uzerine-4
Eski Toplumda 'Dul Kadın' -2
Eski Toplumda 'Dul Kadın' ...
Eski Ahit'te "kardeş karı-koca"lık...
Eski Toplumda “Monogami” ..
Evlilik Ahlakı ve Aile’nin Tarihi
'Anaerkil- Babaerkil' Toplum ve 'Kan Bağı'
Akrabalık kavramları...
Sümerlerde Süt Akrabalığı...
Eski Ahit'te "kısır"lık...
Eski Ahit’te Süt annelik-Süt ninelik
"Karı-koca kardeşliği..."
Hitit Kraliçesinin 'Kardeş Kocası'
Musa Yasalarında 'Kayınbiraderlik Görevi'...
Sümer Kutsal Kadınları...
KARŞILIKLI EVLİLİK VE İNANNA-DUMMUZİ KAVRAMLARI
Eski toplumda "iğdiş"lik kurumu
"Çocuk cinsel istismarı' Üzerine-1
"Çocuk cinsel istismarı' Üzerine 2
Eski Anadolu’da Haberleşme
Asur Ticaret Kolonileri Devrinde kadın -1
Asur Ticaret Kolonileri Devrinde kadın -2
Odysseia- Homeros
Odysseia- Homeros-1
Odysseia- Homeros-2
Odysseia- Homeros-3
Odysseia- Homeros-4
Odysseia- Homeros-5
Odysseia- Homeros-6
Odysseia- Homeros-7
Odysseia- Homeros- 8
Odysseia- Homeros- 9

*****************************************************************************